Ποιες ήταν οι πιο αγαπημένες μας ραδιοφωνικές εκπομπές στο παρελθόν (ή και τώρα); Αυτές που τις περιμέναμε με αγωνία για να ανακαλύψουμε νέες μουσικές και τραγούδια, να τις σημειώσουμε στο χαρτί με τις εκκρεμότητες ή να τις ηχογραφήσουμε απευθείας σε κασέτες οι παλαιότεροι; Συνήθως οι ραδιοφωνικές εκπομπές έχουν μουσικό θέμα έναρξης, ποιο ήταν λοιπον αυτό; Ποια εκπομπή άρχιζε έτσι και γιατί την αγαπήσαμε; Οι παραγωγοί του Music Society έστιψαν το κεφάλι τους και γύρισαν (λίγο ή περισσότερο) τον χρόνο πίσω, αγκαλιά με τα τρανζιστοράκια τους.
Ένα θέμα αφιερωμένο στην παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 13 Φεβρουαρίου.
Το MS Archives: Favorite Radio Show Intro Song είναι μια ιδέα του Νίκου Κασαπάκη (Perfect Disaster)
Duke Zappa – Famous Last Words
Berndard Herrmann – The Twilight Zone (Main Title)
Τον Οκτώβρη του 1959 έκανε την πρεμιέρα της στο CBS η σειρά επιστημονικής φαντασίας “Η Ζώνη του Λυκόφωτος”,μια από τις σειρές που άλλαξαν τον ρου της τηλεόρασης εκείνη την εποχή. Fast Forward στα 2008, οπότε και η οι δημιουργοί του blog MySpaceRiders αποφασίζουν να κάνουν ένα tribute στην σειρά και τον δημιουργό της, σεναριογράφο και showrunner, Rod Serling. Ολοκληρα επεισόδια της σειράς περνούν από ηχητική κοπτοραπτική και ενώ τηρείται το σενάριο στα διαλογικά μέρη και σε ηχητικά εφέ, τραγούδια και άλλα μουσικά μέρη παρεμβάλλονται ανάμεσα τους. Η εκπομπή μεταδιδόταν την ραδιοφωνική χρονιά 2008-2009 από το Radiobubble, όταν ο υπογράφων μόλις είχε αρχίσει να ανακαλύπτει τα ιντερνετικά ραδιόφωνα.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος – Underground Railroad
Janis Joplin and the Full Tilt Boogie Band – Buried Alive In The Blues
Σε αντίθεση με τον πατριάρχη (τοτέμ, εύστοχα τον χαρακτηρίζει το σοφό παιδί) του μιούζικ του σοσάιτι δεν λάτρευα ούτε λατρεύω το ραδιόφωνο. Μια σπόντα με έφερε σε τούτα τα μικρόφωνα. Μεγαλώνοντας στα θρυλικά 80ς το ραδιόφωνο είχε μια χρήση μάλλον λειτουργικά πρακτική: άκουγες μπάλα την Κυριακή. Επιπλέον η γιαγιά άκουγε φανατικά τα πρωινά Τράγκα-Κακαουνάκη. Και ως εδώ. Αργότερα στο δεύτερο μισό των 90ς άκουσα με προσωπική μου ευθύνη ραδιόφωνο. Και πάλι από σπόντα. Διαβάζοντας πολύ το τότε εξειδικευμένο με τα παρελθόντα τεκταινόμενα περιοδικό Zoo ξεκίνησα να ακούω την εκπομπή του τότε διευθυντή του, του Νίκου Πετρουλάκη. Σε αντίθεση με τις εκπομπές του Πετρίδη, του Μηλάτου ή του Δασκαλόπουλου νομίζω ότι οι εκπομπές του ήταν σαν τα εντιτόριαλς που έγραφε. Ένα θραύσμα λογοτεχνικού ημερολογίου βασισμένο σε κάποια μουσική. Θαρρώ πρέπει να ήταν απογεύματα σαββατοκύριακου. Δεν θυμάμαι καν τον τίτλο της. Θυμάμαι ακόμα όμως ότι ξεκινούσε πάντα με το τραγούδι που δεν πρόλαβε να ηχογραφήσει τα φωνητικά η Τζάνις. Είχε προγραμματίσει την ηχογράφηση για τη Δευτέρα 5 Οκτώβρη του 1970. Την Κυριακή μας είχε ήδη αφήσει. Το τραγούδι λεγόταν Buried Alive In The Blues και το είχε γράψει ένα πατριωτάκι, ο Νίκος ο Γκραβενίτης. Άλλωστε όσοι συνεχίζουν απέναντι στον ζόφο είναι θαμμένοι ζωντανοί μες στα μπλουζ.
Κύριος Ντάντης – Underground Railroad
Melvin Sparks – Who’s Gonna Take The Weight
Την εποχή που συνέβαινε η δύσκολη μετάβαση από τη μαθητική ζωή στα πιο ανέμελα φοιτητικά χρόνια άκουγα πολύ ραδιόφωνο. Αρχικά τον Rock FM και στη συνέχεια τον Ρόδον FM, που ξεκίνησε να εκπέμπει το Σεπτέμβρη του ’94 – ακριβώς την περίοδο που έμπαινα στη σχολή! Τα περισσότερα απογεύματα στηνόμουν να ακούσω την δίωρη εκπομπή του Χρήστου Δασκαλόπουλου, με την αγωνία να ανακαλύψω κάποιο καινούριο γκρουπ του alternative rock που θα γούσταρα. Η εκπομπή ξεκινούσε με την επική διασκευή του jazz κιθαρίστα Melvin Sparks στο Who’s Gonna Take The Weight των Kool & The Gang. Αν και τότε δεν ασχολιόμουν ιδιαίτερα με τον ήχο του funk, το κομμάτι μου άρεσε πολύ, οπότε αναγκάστικα να πάρω τηλέφωνο στο σταθμό για να μάθω ποιό είναι και που μπορώ να το βρω. Κάπως έτσι δόθηκε η αφορμή για να ανακαλύψω τις εξαιρετικές συλλογές Acid Jazz Vol. 1-4 του Giles Peterson, που ακόμη έχουν μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου.
ToSofoPaidi – blanketed by static
Electrelane – Film Music
Τα σήματα έναρξης αποτελούν ένα εξαιρετικά σημαντικό κομμάτι την μνήμης των παιδικών και εφηβικών μας χρόνων, είτε αυτά προέρχονται από το ραδιόφωνο, είτε την τηλεόραση. Θυμάμαι ακόμα το δέος του σήματος της Αθλητικής Κυριακής που όριζε το τέλος των παιδικών μου Σαββατοκύριακων, όπως και να παίζουμε με τον αδερφό μου ένα παιχνίδι στο οποίο επιλέγαμε εναλλάξ σειρές και προγράμματα βάσει του σήματος έναρξης τους για τον “δικό μας” τηλεοπτικό σταθμό. Όντας σχετικά άτυχος με τα ραδιοφωνικά μου ακούσματα μέχρι την εφηβική ηλικία, καθώς αυτά έφταναν -δυστυχέστατα- το πολύ μέχρι ένα απελπιστικό, wannabe τραγούδι εθνικής υπερηφάνειας του Σπανουδάκη που ακουγόταν όταν σηκωνόμασταν τα πρωινά για να πάμε παιδιά στο σχολείο, αποφάσισα η συμμετοχή μου στο Archives να αφιερωθεί στο αγαπημένο μου σήμα από αυτά που οι συμπαραγωγοί μου έχουν επιλέξει για τις δικές τους εκπομπές. Και φυσικά, αυτό δεν θα μπορούσε να είναι άλλο από το μαγικό Film Music των Electrelane, το οποίο ακούγεται στο ξεκίνημα κάθε εκπομπής Noir με το …τοτέμ του σταθμού Σπύρο Καλετσάνο. Κάπως έτσι άλλωστε γνώρισα το Music Society πριν ακόμα μπω κι εγώ στην ομάδα του, πολλά χρόνια πίσω.
Νίκος Κασαπάκης – Perfect Disaster
Band of Susans – Where Have All the Flowers Gone
Εξακολουθεί να είναι μία από τις αγαπημένες μου απολαύσεις η ακρόαση ραδιοφωνικών’ εκπομπών που σχεδόν πάντα οι παραγωγοί τους θα μου παρουσιάσουν κάποιο νέο τραγούδι ή θα μου θυμίσουν κάτι αγαπημένο και θα το αναζητήσω μετά, η χαρά του ραδιοφώνου και της μουσικής δηλαδή. Κάτι που συνεχίζετε και στο Music Society Web Radio 😉
Αυτή η συνήθεια ξεκίνησε για μένα στα τέλη της δεκαετίας του ’80, στο Τρίτο κρατικό πρόγραμμα της ΕΡΑ3. Κάθε Δευτέρα 21.00 με 22.00, εκεί κάπου ανάμεσα σε τραγούδια όπερας και κλασικής μουσικής έσκαγε σαν βόμβα το τραγούδι των ΝέοΥορκέζων Band of Susans (το όνομα τους επειδή στη μπάντα υπήρχαν τρεις Susan!) με το τίτλο ‘Where have all the flowers gone’. Έτσι ξεκινούσε η εκπομπή του Χρήστου Δασκαλόπουλο με τίτλο “Ιστορία και χαρακτήρες του συγχρόνου Rock n Roll” από όπου ξεκίνησα να καταγράφω συστηματικά και να μαθαίνω μουσική που λένε. Το εν λόγω τραγούδι ποτέ δεν καταφέρα να το ηχογραφήσω σε κασέτα ολόκληρο και για καιρό δεν ήξερα και πιο είναι, όλο μίλαγε ο παραγωγός πάνω σε αυτό για τις καλησπέρες κλπ ή δεν άφηνε να παίξει ολόκληρό μέχρι το τέλος!
ΠιΖήτα – HUMBA!onair
Cosmic Psychos – G.O.D.
Στο δεύτερο μισό, θαρρώ, της ραδιοφωνικής σεζόν 93-94 τα Σαβ/κα κάπου μεσημέρι, ο Θανάσης Μήνας ξεκίναγε με αυτό το υπέροχο τραγούδι από τους Αυστραλούς Cosmic Psychos, στον ΡΟΚ ΦΜ.Τα υπόλοιπα είναι ιστορία…
geosonic – Night Stroll
Make Believe – Leave Me Alone
Λογικά βρισκόμαστε λίγο πριν τα μέσα της δεκαετίας του 1990 και από τις παρέες του σχολείου υπάρχει η πληροφορία για μια εκπομπή αφιερωμένη στην ελληνική σκηνή. Οι πληροφορίες γενικά συγκεχυμένες και η πρόσβαση στην μουσική πολύ πιο διαφορετική από τώρα. Μιλάμε για περιόδους προ διαδικτύου που περίμενες με το δάκτυλο έτοιμο για ηχογράφηση, ώστε να γεμίσεις μια κασέτα. Ο τίτλος της εκπομπής ‘’Ελληνικό ροκ και άλλα’’, ραδιοφωνικός σταθμός ο Επικοινωνία FM 94,1 – το Δημοτικό ραδιόφωνο Ηρακλείου Αττικής και παραγωγός ο Πάνος Ανεστόπουλος. Όταν άρχισα να ακούω η εκπομπή ήταν Σάββατο μεσημέρι και πιο μετά καθημερινές απόγευμα με διάρκεια μια ώρα, χωρισμένη σε 2 μισάωρα με ελληνόφωνες και αγγλόφωνες μπάντες αντίστοιχα. Όλοι πέρασαν από εκεί για συνέντευξη. Από τους Deus Ex Machina έως τους Σπυριδούλα και από τους Γκουλαγκ έως τους Χάσμα. Θυμάμαι ακόμα και ένα unplugged των Lost Bodies στο studio. Είναι τόσα πολλά αυτά που έγιναν… Περά από τα αμιγώς μουσικά ήταν και ένα ελεύθερο βήμα για διάφορες κοινωνικές ομάδες. Όλα θα ήταν διαφορετικά για μένα αν δεν είχε υπάρξει αυτή η εκπομπή. Από εκεί προέκυψε και η αγάπη για την ελληνική σκηνή και τους ανθρώπους της. Ευτυχώς ηχογράφησα (και ανέβασα στο mixcloud) πολλές σημαντικές συνεντεύξεις και δεν χάθηκαν. Ο Πάνος είχε καθιερώσει και την μέρα των ακροατών με μουσική επιλεγμένη από τους ίδιους και πέρασα και εγώ από το studio 2 φόρες. Μάλλον εκεί κόλλησε και το μικρόβιο του ραδιοφώνου. Το εναρκτήριο σήμα ήταν ένα λογύδριο από έναν πάστορα που προειδοποιούσε για τα ‘’κακά’’ της ροκ μουσικής. Δύσκολο να βρεθεί, (μπορεί και να μην ταίριαζε όμως με την συγκεκριμένη θεματική μιας και δεν μιλάμε για τραγούδι) οπότε επέλεξα ένα track που ούτως η άλλως έπαιζε συχνά στην εκπομπή. Από τις πολύ σημαντικές μπάντες εκείνης της περιόδου οι Make Believe και εδώ έχουμε την πρώτη πλευρά από εκείνο το εξαιρετικό 7’’ του 1994.
βα.αλ – Ανθρακωρηχείο
Chud – Strange Birds of Thunderground
Είναι άνοιξη του 1993 και ένας 16χρονος έφηβος, που κάνα 2 χρόνια πριν έχει ανακαλύψει το “ροκ”, βαριεστημένος, ενώ προσπαθεί να διαβάσει αρχαία ψάχνει στο ραδιόφωνο κάτι που να ακούγεται. Τελείως τυχαία ακούει κάτι πρωτόγνωρο και αυτομάτως πάταει το REC στο κασσετόφωνο του. Αυτό που ξέρασαν εκείνα τα ηχεία ήταν το Strange Birds Of Thunderground των Γερμανών Chud και ήταν το σήμα της εκπομπής Μαγικό Μείγμα του Σπύρου Χυτήρη το οποίο εξέπεμπε στην ΕΡΑ Κέρκυρα. Ακραία εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι κάτι τέτοιο ακουγόταν όχι μόνο στο ραδιόφωνο στα 90ς αλλά και στο επαρχιακό ραδιόφωνο εκείνης της εποχής. Η ίδια η εκπομπή του Σπύρου ήταν ένα καθημερινό μάθημα: πάνω στη μουσική, πάνω στο πως μιλάς για την μουσική, πάνω στο πως ακούς μουσική, πάνω στο πόσο σημαντική είναι η πιο λαική τέχνη της ανθρωπότητας για την ίδια την ανθρωπότητα και το κυριότερο ένα μάθημα για το ίδιο το ραδιόφωνο. Τα επόμενα λίγα χρόνια που έμεινα στο νησί, όλη εκείνη η εφηβική παρέα γνωριστήκαμε με το Σπύρο και συχνά πηγαίναμε και στο στούντιο της ΕΡΑ Κέρκυρας, για βόλτα και να δούμε την εκπομπή ζωντανά. Κάποια στιγμή μάλιστα ο Σπύρος μας έβγαλε και στα μικρόφωνα με αφορμή ένα φανζινάκι που βγάλαμε, -αν μη τι άλλο πανέμορφη εμπειρία για κάτι πιτσιρίκια. Και ο -δάσκαλος- Σπύρος ήξερε τι έκανε: ένα από τα πιο όμορφα μαθήματα που έκανε δάσκαλος σε μαθητές. Τρεις ολόκληρες δεκαετίες μετά, αν υπάρχει κατι που συμπυκνώνει όλα αυτά τα ευκολοδύσκολα χρονια είναι αυτή η σπινταρισμένη γκαραζοψυχεδέλεια που οι μελωδίες τσακώνονται πανέμορφα η μία με την άλλη. Fun fact: Η μόνη εκδοχή του τραγουδιού στο YouTube είναι ανεβασμένη από μένα, και αυτή τη στιγμή έχει 836 views και σε επανάληψη το ίδιο μοναδικό comment.
Ματούλα Πίκουλα – Hanging In The Wire
The Shadows – Atlantis
Η αλήθεια είναι ότι η πρώτη μου ανάμνηση του ραδιοφώνου έχει χαθεί… Πολλές ραδιοφωνικές εκπομπές γέμιζαν τον χρόνο μου από την εφηβική περίοδο και για αρκετά χρόνια μετά. Από τον Πετρίδη και τον Δασκαλόπουλο, μέχρι τον Πολυχρονίου και τον Τζίμη Πανούση με τον Δούρειο Ήχο του, Rock FM, Rodon FM, περνούσα αρκετές ώρες με την παρέα τους. Στις γειτονιές του Πειραιά που μεγάλωσα ωστόσο, μιλούσαμε με τους κολλητούς/ες για τον Atlantis. Superjam, Rock Parade, Ελληνική Ροκ Σκηνή. Ένα κομμάτι του Atlantis παραμένει στην καρδιά μου. Επιλέγω το μουσικό σήμα της εκπομπής Rock Parade που ήταν το ‘Atlantis’ των The Shadows, γιατί ήταν το πιο ωραίο. Νοσταλγικό, όπως είναι πια ο σταθμός.
Σπύρος Καλετσάνος – Noir
The Tornados – Telstar
Το λάτρευα και συνεχίζω να το λατρεύω το ραδιόφωνο. Κάθε εποχή έχει τα δικά της -καλά ή και κακά- και μέσα σε αυτή πορευόμαστε. Δεν πρόλαβα τους ραδιοπειρατές, ούτε τον JAZZ FM, δεν κατάφερα να “συντονιστώ” με τον ΡΟΔΟΝ FM, αλλά έπεσα στα καλά χρόνια του Rock FM, του Capital, ή αργότερα του Εν Λευκώ. Κώστας Γεωργίου, Μανώλης Οικονόμου, Χρήστος Δασκαλόπουλος, Νίκος Πετρουλάκης, Γιώργος Πολυχρονίου είναι μερικοί από τους παραγωγούς που άκουγα κατ’ εξακολούθηση, αλλά όχι και τόσο φανατικά. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω μια εκπομπή, αυτή θα ήταν η Αισθηματική Αγωγή του Νίκου Τριανταφυλλίδη, την οποία πέτυχα στην τελευταία της περίοδο στο Kόκκινο. Μου άρεσε πολύ η οπτική του Νίκου, τα τραγούδια που έβαζε, ο τρόπος που εκφραζόταν, ακόμα και η φωνή του που δεν ήταν και τόσο “ραδιοφωνική” εμένα όμως με γαλήνευε. Μιας και δε μπορώ με τίποτα να θυμηθώ το σήμα της εκπομπής, θα αυτοσχεδιάσω με ένα κομμάτι -πάντα instrumental, άλλωστε κατ εμε αυτά “αρμόζουν” ως σήματα- που αντιπροσωπεύει μια μεγάλη μου αγάπη, για την οποία μίλησε έγραψε και …φίλμαρε ο Νίκος. Το φάντασμα του Joe Meek, άλλωστε πάντα εκείνον σκεφτόμουν όταν άκουγα την Αισθηματική Αγωγή, μια εισαγωγή σε … άλλους κόσμους ασπρόμαυρους και μελαγχολικούς. Το Telstar των Tornados είναι ένα από τα πολλά δείγματα της ιδιοφυΐας του Meek.