Τέτοιες μέρες, εβδομήντα χρόνια πριν, έβγαινε στα σινεμά – για να κατέβει λίγες μέρες μετά – το αριστούργημα του Κούνδουρου, «Ο Δράκος».
Οι παραγωγοί του Music Society επέλεξαν ένα τραγούδι (ή κάπως σαν τραγούδι με την προϋπόθεση ότι ακούγεται μόνο κατά την διάρκεια της ταινίας) από soundtrack οποιασδήποτε ελληνικής ταινίας ανεξάρτητα της γεωγραφικής του προέλευσης.
Το The MS Archives: Soundtracks of Greek movies είναι μια ιδέα από τον Τρωγλοδύτη του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
Σταύρος Λογαρίδης – Το αφεντικό
Ενώ η αρχική shortlist περιέλαμβανε τη μουσική της Καραϊνδρου για το Ταξίδι στα Κύθηρα και τα απίθανα χορικά του Δράκου, αυτό το τραγούδι του Λογαρίδη κέρδισε εύκολα στο τέλος. Η πλάκα είναι πως δεν εχω σε καμιά εκτίμηση την προσωπική του καριέρα ούτε τους Poll ή τους Ακρίτας. Απλά μάλλον εκτιμώ την ασάφεια της ύπαρξης αυτού του αφεντικού που «του κάνει μαύρη τη ζωή». Θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό αφεντικό, ένας άλλος άνθρωπος που διαφεντεύει τη ζωή του, ένας έρωτας, η κανονικότητα ή η ασφυκτική ζωή στη μεγαλούπολη. Αυτή την οποία καταγράφει η ταινιάρα του Πανουσόπουλου “Οι Απέναντι” από το 1981 για την οποία γράφτηκε το τραγούδι. Μια απόλυτα μοντέρνα ματιά (θα μπορούσε να είχε κυκλοφορήσει φέτος) στην δυστοπική παράνοια των αστικών μας ζωών με τον σπουδαίο, αγαπημένο Άρη Ρέτσο στη δεύτερη καλύτερη ερμηνεία του στο σινεμά (η πρώτη: μα φυσικά στη Φωτογραφία του Παπατάκη) να είναι το χειρότερο αφεντικό του εαυτού του.
D.C. Murphy – Argy Bargy και Λουλάς
Βλάσης Μπονάτσος – Ο Βρώμικος Αέρας
Η Στροφή είναι μακράν η καλύτερη από τις κοινωνικές 80s ταινίες του Δαλιανίδη, κυρίως λόγω νοημάτων περί ναρκωτικών. Δεν αντιμετωπίζει το φαινόμενο (ή μάλλον, ΣΧΕΔΟΝ δεν το αντιμετωπίζει) από την σκοπιά των μεγαλυτέρων σε ηλικία, όπως έκανε ο σκηνοθέτης αυτός από το ’60, δηλαδή να προβάλλει την κατάπτωση της νεολαίας, για πράγματα που οι «γέροι» δεν καταλαβαίνουν και κατακρίνουν, αλλά αναφέρεται και σε άλλα θέματα, μέχρι και στα ρουφιανιλίκια στους μπάτσους, από αυτούς που συλλαμβάνονται. Μην ξεχνάμε ότι μιλάμε για mainstream ταινία και όχι underground. Εν μέσω όλων αυτών, παίζει και “Ο Βρώμικος Αέρας” του Βλάση Μπονάτσου, για μένα ένα απο τα καλύτερα κομμάτια που έχει στη δισκογραφία του και το link περιλαμβάνει τις σκηνές της ταινίας όπου το ακούμε. Το soundtrack έχει μέσα και Village People (Diet κομματάρα, χε) και διάφορα της μετά disco εποχής (όχι για την Ελλάδα, εμείς τότε ακόμα ήμασταν μουσικά στα 70s, αν και είχε μπεί το ’82 για τα καλά). Τέλος, ο Πάνος Αναστασόπουλος είναι εξαιρετικός στον ρόλο του ως “Ψείρας”, χωρίς υπερβολές και “φανφάρες” (έπρεπε να το πω αυτό). Enjoy!
Σπύρος Καλετσάνος – Noir
Van Der Graaf Generator – Killer
Η αγαπημένη μου Ελληνική ταινία κλείνει φέτος 30 χρόνια και δε θα μπορούσε να λείπει. Προερχόμενη από μια πολύ καλή φουρνιά φιλμ (Λευτέρης Δημακόπουλος, Απ’ το Χιόνι, Τέλος Εποχής, Από την Άκρη της Πόλης) νέων σκηνοθετών, κατά τη δεκαετία του ’90, οι Απόντες του Νίκου Γραμματικού άφησαν τη δική τους ιστορία. Πρωταγωνίστρια η Σαλαμίνα, η φιλία καθώς και η μουσική που ενυπάρχει παντού. Από την έναρξη με τον Jim Morrison να απαγγέλει, τη σκηνή με την μετάφραση του Love Will Tear Us Apart, την …φανερή αδυναμία στους Floyd αλλά κυρίως την πιο …υπόγεια στον Peter Hammill. Αυτή η τελευταία σχέση πάθους οπτικοποιείται με μια πρόσκληση στο προσεχές live του (το μακρινό 1991) (”Πάμε στην συναυλία του Hammill το Σάββατο”?), καθώς και σε 2 έπη των VDGG. Still Life και κυρίως Killer, ένα φιλικό δώρο από τον Νίκο στον Ανδρέα (εξαιρετικός στον ρόλο για μια ακόμα φορά ο Νίκος Γεωργάκης που είχε απογειωθεί ερμηνευτικά στον Λευτέρη Δημακόπουλο), το 3ο LP της μπάντας H to He, Who Am the Only One, με το μωβ εξώφυλλο και τον Hammill να μας εισάγει στην εποχή των δολοφόνων (η προηγούμενη ταινία του Γραμματικού, όπως και γκράφιτι στις σχολικές τουαλέτες στους Απόντες). Το τραγούδι αποκτά ένα άλλο νοήμα στο θυμικό μου μετά την πρώτη θέαση της ταινίας, αυτό της αιώνιας φιλίας μέσα σ’ έναν κόσμο μοναξιάς και αποξένωσης. We need love.
ΠιΖήτα – HUMBA!onair
Μπάμπης Παπαδόπουλος – Άγιος
Το Μικρό Ψάρι η ωριμότερη ταινία του Οικονομίδη, τουλάχιστον της αρχικής περιόδου είχε ευτυχώς για δημιουργό του soundtrack της τον κιθαρίστα από ΤΡΥΠΕΣ, το Μπάμπη Παπαδόπουλο που σκέφτηκε και συνέθεσε ένα δίσκο διαμάντι που προφανώς, ακούγεται ως όλον.
ToSofoPaidi – blanketed by static
Κατερίνα Γώγου – Θαρθεί καιρός
Την Παραγγελιά του Παύλου Τάσιου την είδα αφότου είχα ακούσει τους συγκλονιστικούς στίχους της Κατερίνας Γώγου σε μουσική του Κυριάκου Σφέτσα. Τα ποιήματα της, τραβηγμένα από τις συλλογές “Τρία κλικ αριστερά” και “Ιδιώνυμο”, μπαίνουν σφήνα στην διήγηση της ταινίας για τις μαχαιριές του Κοεμτζή με αφορμή μια παραγγελιά, με την Γώγου να εμφανίζεται ως «κορυφαία ενός αόρατου χορού» (κατά πως λέει ο ίδιος ο Σφέτσας), δίνοντας της ένα ιδιαίτερο βάρος και μεταφέροντας το κινηματογραφικό στόχαστρο από την περιγραφή μιας ιστορίας στην δυστοπική κοινωνική πραγματικότητα. Το υπέροχο “θαρθεί καιρός” (η γραφή ανήκει στην Γώγου) ακούγεται στο τέλος της ταινίας και είναι ίσως το μοναδικό αισιόδοξο σημείο σε αυτή την ταινία..
Ματούλα Πίκουλα – Hanging in the wire
Γιάννης Αγγελάκας – Χορός για έναν
Ο χαμένος τα παίρνει όλα του Νίκου Νικολαΐδη, μου δημιουργούσε πάντα μια γλυκιά μελαγχολία. Η σκοτεινή και βρώμικη πλευρά της πόλης φαινόταν τόσο ελκυστική και η ανάγκη για περιπλάνηση πηγαινοερχόταν στο μυαλό. Παρακμή, αγάπη και βρώμικες ιστορίες. Άλλωστε είμαστε κι εμείς μαθημένοι να χάνουμε. Η ατάκα που μου έχει μείνει – παρέα με το soundtrack – είναι εκείνη του Γιάννη Αγγελάκα: – Ο κόσμος είναι αρκετά μεγάλος για να κρυφτείς και αρκετά μικρός για να σε βρω πάλι. Τι είπα ο πούστης!
geosonic – Night Stroll
Αλέξης Καλοφωλιάς & Θάνος Αμοργινός – Για λίγο
Χρονικά βρισκόμαστε στην αυγή του νέου αιώνα όταν προβλήθηκε η αγαπημένη ταινία Σώσε με του Στράτου Τζίτζη. Πρόκειται για την ιστορία μιας γυναίκας που προσπαθεί να σταθεί όρθια, κόντρα σε διάφορες αντιξοότητες και με την λύτρωση να έρχεται στο φινάλε . Η Μαρία Ζορμπά δίνει μια εξαιρετική ερμηνεία, που της προσέφερε το Α’ βραβείο γυναικείου ρόλου στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το soundtrack υπογράφουν ο Αλέξης Καλοφωλιάς και ο Θάνος Αμοργινός. Τους μάθαμε αμφοτέρους από τους Last Drive, εδώ σε τελείως διαφορετικό ύφος απ’ αυτό που τους έχουμε συνηθίσει και με την οπτική τους σε αυτό το κλασσικό νοσταλγικό τραγούδι με την φωνή της Δανάης να είναι απλά υπέροχη..
Βερονίκη – Cinematic talks
Σαπφώ Νοταρά – μπουρλότο!
Σε κάθε δράμα, σε κάθε πόνο, σε κάθε αγωνία, πάντα μπορεί να χωράει ένα…κωμικό μπαμ, σαν υπενθύμιση να ελαφραίνουμε λίγο το πάτημα μας σε αυτή τη σύντομη ζωή. .
Εύη – Pop the posers
Ελένη Βιτάλη – Ξαφνικός έρωτας
Διάλεξα από την ταινία Ξαφνικός έρωτας το ομώνυμο τραγούδι, σε μουσική Σταμάτη Σπανουδάκη με την ανεπανάληπτη φωνή της Ελένης Βιτάλη. Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Τσεμπερόπουλου, (με συμμετοχή του Γ. Πανουσόπουλου στη φωτογραφία και Ν. Περάκη στα σκηνικά), είναι βασισμένη στο Talgo του Βασίλη Αλεξάκη και βραβεύτηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1984, με τα βραβεία γυναικείας ερμηνείας και φωτογραφίας..
Duke Zappa – Famous Last Words
Χειμερινοί Κολυμβητές – Κυρά μου, πού γυριζεις μόνη;
Πολύ λίγοι κατάφεραν να αποτυπώσουν στην μεγάλη οθόνη τον πόθο όπως το έκανε ο Πανουσόπουλος. Και πολύ λίγοι μπορούν να συλλάβουν τραγουδιστικά τον πόθο όπως ο Αργύρης Μπακιρτζής. Εδώ οι Χειμερινοί Κολυμβητές, φτιάχνουν ένα βαλσάκι, για το τέλος του Μ’αγαπάς.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος – Underground Railroad
Βίκυ Μοσχολιού – Χάθηκε το φεγγάρι (Πέτρα στην πέτρα)
Σε τούτο τον τόπο υπάρχει πολλή άγραφη κοινωνική θεωρία. Υπάρχει φυσικά ιστορία και μπόλικη πολιτική ιστορία, πομπώδης πολιτική επιστήμη και κοινωνιολογία των συσχετισμών. Ειδικά για εκείνο το διάστημα μεταξύ Αυγούστου του ’49 και Ιούλη του ’74 η λογοτεχνία, η μουσική, το θέατρο και ο κινηματόγραφος ανέλαβαν να μίλησουν, να εξηγήσουν, να κρίνουν ή πολύ περισσότερο να υπαινιχθούν συμβάντα, πρόσωπα, το κοινωνικό δράμα μιας κουτσής γενιάς. Περισσότερο ο κινηματογράφος (ο καλός έστω και εμπορικός μερικές φορές κινηματογράφος) με μια σχετική συχρονικότητα και με εξαιρετικούς υπαινιγμούς κατάφερε να αντικαταστήσει αυτή την απούσα κοινωνική θεωρία. Ο Δράκος φυσικά είναι η πιο εμφανής στιγμή. Υπάρχουν και πολλές άλλες. Τέτοια είναι και η Λόλα του Ντίνου Δημόπουλου. Ένα σχηματικό νουάρ που καταλήγει κοινωνικό δράμα με χάπι έντ. Ή περίπου… αφού τελειώνοντας η ιστορία με το ευτυχές τέλος, έξω στο παράθυρο του μαγαζιού της Τρούμπας, η Βίκυ Μοσχολιού (στην πρώτη της καλλιτεχνική εμφάνιση) τραγουδά το χασάπικο του Σταύρου Ξαρχάκου και του Βασίλη Γκούφα, Χάθηκε το Φεγγάρι, και αποκαλύπτει όλη την υφέρπουσα τραγικότητα ενός ανάπηρου τόπου. Αυτή είναι η στιγμή του αληθινού στην μεταστροφή και την επανοικειοποίηση μιας συνείδησης εντός του αντεστραμμένου κόσμου. Και φυσικά: πολλά τα λεφτά Άρη.
ErrorMode – Time Error
Γρηγόρης Μπιθικώτσης – Βρέχει στη φτωχογειτονιά
Παίχτε.. Παίχτε.. Παίχτε! Και κάπως έτσι ο Αλεξανδράκης μέσα σε μία Συνοικία όνειρο έκανε παραγγελιά στον Μπιθικώτση να ακούσει το Βρέχει στην Φτωχογειτονιά.. τα υπόλοιπα έμειναν στην λογοκριμένη ιστορία αυτής της ταινίας και σε μία συλλογική συνείδηση χαραγμένη από τις δυσκολίες της επιβίωσης.
SoTrek – HUMBA!onair
Λάζαρος Γεωργακόπουλος – Ένας αλλά Λέων
Ετούτο το ζεϊμπέκικο που δεν μιλάει για χάρο, είναι ένα άλογο κουτσό, είναι ένα στοίχημα τρελό που μόνο εγω ποντάρω… Η φανέλα με το νούμερο 9… βιβλιάρα και ταινιάρα με τον Στράτο της καρδιάς μας να παίζει έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του. Το σάουντρακ της ταινίας δια χειρός Σταμάτη Σπανουδάκη είναι εξαιρετικό, έχει κυκλοφορήσει και σε βινύλιο με μια φωτογραφία του Τζώρτζογλου στο εξώφυλλο μέσα στα δίχτυα με βλέμμα που καίει καρδιές.
Νίκος Κασαπάκης – Perfect Disaster
Βασίλης Τερλέγκας – Παραγγελιά
Το μοναδικό λαϊκό – με όλη τη σημασία της λέξης – άσμα στην ταινία. Μιλάει για τoν ανδρισμό, τη μοναξιά, τη γενναιότητα, το θάνατο, το μονόδρομο της εξιλέωσης, υπογραμμίζοντας εμφατικά τις επιλογές του ήρωα. Ο ήρωας ειναι ο Στέλιος, ιδιοκτήτης ενός τζαζ κλαμπ που όμως είναι πνιγμένος στα χρέη και η θηλιά σφίγγει γιατί χρωστάει πολλά σε Ρουμάνο μαφιόζο. Μουσική, στίχοι, ερμηνεία από τον Βασίλη Τερλέγκα. Από την ταινια Τετάρτη 04:45 του Αλέξη Αλεξίου.