Όπως κάθε χρόνο οι παραγωγοί του musicsociety παρουσιάζουμε τη λίστα με τα άλμπουμς που ακούσαμε-λιώσαμε-αγαπήσαμε περισσότερο από τη χρονιά που έφυγε
[Ahmed]* – Sama’a (Audition)
Σε έναν χώρο, αυτόν της φρη τζαζ και του αυτοσχεδιασμού, όπου η έννοια της σταθερότητας ενός γκρουπ σχεδόν δεν υφίσταται, το πολυεθνικό κουαρτέτο των Ahmed, αποτελεί μάλλον την καλύτερη αντίφαση στο παραπάνω σχόλιο εδώ και μια δεκαετία. Κοιτώντας πίσω και μπροστά ταυτόχρονα (για να παραφράσω τον Coltrane) συνεχίζουν να προσθέτουν νέες ρίζες στο μεγάλο, συχνά ξερό, δέντρο της τζαζ.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Agriculture – The Spiritual Sound
Προέρχονται από το Λ.Α. κι ίσως γι’αυτό έχουν καλοχωνέψει μια σειρά από διαφορετικές τεχνικές και έχουν εμπνευστεί ακόμη κι από την τζαζ. Ένας δίσκος πέραν του καθιερωμένου μπλακ μέταλ. Φυσικά και έχει αυτά τ’αργόστροφα σημεία που δημιουργούν μια ονειρώδη ατμόσφαιρα, δεν τους νοιάζει η επιθετικότητα αλλά η πολυμορφία.Έχουμε φωνητικά από δύο μέλη της μπάντας (αρσενικό, θηλυκό) κι αυτό το κάνει ακόμη πιο ενδιαφέρον όπως και με τη μοντέρνα στιχουργική. Η συνεργασία με την Emma Ruth Rundle, προσδίδει προφανώς την εγγύηση πως πρόκειται για σοβαρούς ανθρώπους.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Allo Darlin’ – Bright Nights
Οι αγαπημένοι Λονδρέζοι Allo Darlin ξαναφτιάχτηκαν ως μπάντα μετά από πολλά χρόνια απουσίας και μας έδωσαν τον καλύτερο ίσως indie pop δίσκο της της χρονιάς (άντε μαζί και με αυτόν του Lawrence με τους Mozart Estate)
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Anna von Hausswolff – Iconoclasts
Η Anna von Hausswolff ήταν ανέκαθεν μια ιδιαίτερη περίπτωση. Με φωνή που σε καθηλώνει, οι προηγούμενες κυκλοφορίες της είχαν πάντα κάτι το μαγικό στον ήχο τους. Πιο ώριμη, πιο προσιτή και λιγότερο στυλιζαρισμένη, η Σουηδή κυκλοφόρησε το καταπληκτικό “Iconoclasts” και μας έδωσε την -μέχρι σήμερα- κορυφαία μουσική της δουλειά.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Backxwash – Only Dust Remains
Mια περισσότερο πολυποίκιλη και μελωδική παραγωγή σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες, ισορροπώντας το φως με το σκοτάδι και χωρίς να χάνει τίποτα από τον ωμό συναισθηματισμό της. Η (αυτο)καταστροφική οργή έχει μετατραπεί σε θλίψη ενίοτε όμως κι ελπίδα.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Bar Italia – Some Like It Hot
Οι αγαπημένοι Bar Italia συνεχίζουν να μας χαρίζουν το κιθαριστικό indie rock/ post-punk που αγαπάμε, αυτή τη φορά με μια μεγαλύτερη δόση από μπαλάντες.
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
The Belair Lip Bombs – Again
Μισάωρο περίπου άλμπουμ με όμορφες κιθάρες, ωραίες μελωδίες και ενέργεια. Απλό ακούγεται αυτό αλλά δύσκολο να το πετύχεις όπως οι Αυστραλοί.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Ben Bennett – Answers
Ο περκασιονίστας, και όχι ντράμερ,Bennett παράγει ήχους από οποιοδήποτε αντικείμενο μπορεί να φανταστεί κανείς. Ίσως για αυτό υπήρξε για χρόνια συνοδοιπόρος του δικού “μου” Jack Wright.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Benefits – Constant Noise
Το ντουέτο από τα Β.Α. της Αγγλίας, υπερβαίνει τα κιθαριστικά του όρια, από edm & techno κι έντονο το spoken word χαρακτήρα, την πέφτουν παντού με μια τυπική δόση σάτυρας, από τα πολιτικότερα άλμπουμ των καιρών μας.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
The Besnard Lakes – The Besnard Lakes Are The Ghost Nation
The Besnard Lakes – The Besnard Lakes Are A Live
To ζεύγος Jase Lasek – Olga Gorea και οι υπόλοιποι Besnard Lakes, κυκλοφορούν τον Απρίλιο του 2025, επιτέλους, ένα live άλμπουμ αντάξιο των ζωντανών τους εμφανίσεων και λίγους μήνες μετά μας αποτελειώνουν με ακόμα ένα εκπληκτικό νέο άλμπουμ.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Bicep – Chroma 000
Όχι ακριβώς δίσκος, περισσότερο μια συλλογή από singles που έβγαζαν όλη τη χρονιά, το ντουέτο από το Μπέλφαστ μας χάρισε το καλύτερο άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής που βγήκε το 2025.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Bob Dylan – Bootleg Series Volume 18: Through The Open Window, 1956-1963
Ένα σύνολο 8 δίσκων με 139 κομμάτια από τα οποία 48 εντελώς ακυκλοφόρητα και 38 σε υπερσπάνιες εκτελέσεις. Εδώ μιλάμε για το χαμένο ευαγγέλιο της ζωής του Μεσσία πριν τα πάθη και τη σταύρωση. Η εξιστόρηση της γέννησης, της βάπτισης, των παραβολών και των θαυμάτων που τον αποθέωσαν. Σε αυτή την ιστορία θεραπεύτηκαν οι ασθενείς και οι ανάπηροι. Τα ψάρια και τα καρβέλια πολλαπλασιάστηκαν. Ο καλός του φίλος αναστήθηκε και Εκείνος περπάτησε πάνω στη θάλασσα. Και ύστερα…
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Bryan Ferry, Amelia Barratt – Loose Talk
Κορυφαίος art pop δίσκος, από τη μία σε χαλαρώνει από την άλλη σε βάζει έχει μια βαριά ένταση, ίσως η καλύτερη συνεργασία του 2025.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Camila Nebbia, Gonçalo Almeida, Sylvain Darrifourcq – Hypomaniac
Η Σαλονικιώτικη Defkaz Records έχει κάνει γερό μπάσιμο στον χώρο της φρη τζαζ και αυτό το βινύλιο το αποδεικνύει. H Camila Nebbia είναι η σαξοφωνίστρια με τη μεγαλύτερη δυναμική στο σήμερα.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
The Charlatans – We Are Love
Μετά από 8 χρόνια δισκογραφικής παύσης, οι The charlatans κυκλοφόρησαν το We Are Love, ένα δίσκο με ωραία κομμάτια, με τον κλασικό ήχο της μπάντας να τον διατρέχει από την αρχή ως το τέλος, εμπλουτισμένο με κάποιους πειραματισμούς, που σίγουρα δεν ξενίζουν, δίνοντας έτσι ένα αποτέλεσμα που είναι πολύ ευχάριστο στο άκουσμα!
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Chat Pile & Pendigo – In The Earth Again
Mια από τις απρόσμενες συνεργασίες της χρονιάς που ωστόσο απέδωσε ή καλύτερα, απογείωσε την ηχητική και καλλιτεχνική ικανότητα και των θορυβοποιών Chat Pile, αλλά και του περίεργου βιρτουόζου της “αμερικάνα” κιθάρας Pendigo. Ένας δίσκος που προφανώς υπερβαίνει το έως τώρα ηχητικό στυλ των CP κι αποκαλύπτει τις πολύπλευρες πτυχές τους, οι παικταράδες μπορούν εύκολα να βγάλουν έναν “ποστροκ” ή ακόμη και “shoegaze”δίσκο, όσο για τον Pendigo με έκανε να τον ψαχουλέψω κι αξίζει τον κόπο. Όσο για το ακροτελεύτιο άσμα του δίσκου, αφιερωμένο στη μνήμη του ντόπιου πολυγραφιά Lucas Dann, αποκαλύπτει πώς και πόσο η μουσική δύναται να βοηθήσει να εξερευνηθούν και να βγουν στην επιφάνεια, όπως δείχνει κι ο τίτλος του δίσκου εξάλλου, τα πιο μύχια μας συναισθήματα.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Cole Pulice – Land’s End Eternal
Αυτοσχεδιαστική πολυρυθμία, σπιρίτσουαλ άμπιεντ τζαζ και αυτή η αιώνια επιστροφή να μας τσιγκλάει το μυαλό. Ένας κόκκος άμμου απέναντι σε όλο τον χυδαίο υπαρξισμό. Το συνεχές τέλος μιας συνεχούς αρχής τουτέστιν η ζωή ως το όνειρο που ονειρεύεται ότι βλέπει ένας σκύλος.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Dax Riggs – 7 Songs for Spiders
7 τραγούδια για αράχνες από τον frontman των Acid Bath σε ένα φοβερό κράμα heavy rock, stoner, ψυχεδέλειας, ιδιαίτερος δίσκος, που όσο περισσότερο ακούς τόσο περισσότερο τον καταλαβαίνεις.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Deafheaven – Lonely People With Power
Είχα διστάσει ν’ακούσω το δίσκο για καιρό. Μια από τα ίδια, αναρωτιόμουν παρότι τα τελευταία τους άλμπουμ ήταν κατά τι “ελαφρότερα”. Ε, ο έκτος δίσκος τους επιβεβαιώνει ότι αυτοί εδώ οι τύποι έχουν προσφέρει πάρα μα πάρα πολλά στην σκληρή μουσική. Ηχοτοπία που εξελίσσονται σταδιακά, ακουστικές κιθάρες, αργά ατμοσφαιρικά σημεία που κορυφώνονται σιγά σιγά, δε ξέρω τί άλλο να ζητήσουμε…
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Deadguy – Near-Death Travel Services
H μπάντα από το Νιου Τζέρσεϋ στα όρια του καλτ και στο πώς επηρέασε άλλες γνωστές κι εμπορικά πετυχημένες μπάντες, επιστρέφει με δεύτερο δίσκο ύστερα από 30 έτη! Τί διάολο έπαθαν τούτοι δω; Λόγω ενός ντοκιμαντέρ ξαναβρέθηκαν κι είπαν να το πιάσουν από εκεί που το άφησαν. Παρά δύο τρία τραγούδια τους που λες “κάπου τα ξανάκουσα” έχουν μια σειρά από τραγούδια που ακούγονται εντελώς μοντέρνα και απαντούν στο πιο πάνω ερώτημα. Τρολάρουν ακόμη και τους εαυτούς τους, αλλά κυρίως την πέραν του Ατλαντικού πραγματικότητα. Κορυφαία επανεμφάνιση!
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Deftones – Private Music
To nu metal ζει, συμπορεύεται με το shoegaze και κάπως έτσι οι Deftones μας έδωσαν τον καλύτερο και πιο πωρωτικό δίσκο της χρονιάς.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Denude – A Murmuration Οf Capitalist Βees
Δυναμικό μουσικό ξεκίνημα για το 2025 με μια κυκλοφορία του Ιανουαρίου. Ένα θορυβώδες ντεμπούτο, με αρκετή ενέργεια και απροκάλυπτα πολιτικό.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Die Spitz – Something to Consume
Το ντεμπούτο της χρονιάς από τα κορίτσια από το Austin, που ήρθαν για να τα διαλύσουν όλα. Το Pop Punk Anthem ήταν ένα από τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Dropkick Murphys – For The People
Η αλήθεια είναι πως κινδύνευσαν να χαθούν στα απόνερα της “Γραφικότητας” αλλά εδώ αυτός ο δίσκος εμπεδώνει καλύτερα και βάσει της ενορχήστρωσής τους το αποτύπωμά, ενώ και στιχουργικά είναι ενδιαφέρον το χιούμορ του με γνώριμες τις αναφορές στη Βοστόνη (π.χ. Σέλτικς), δεν περίμενα να ακούσω τραγούδι που να τιμάει τον κιθαρίστα μιας άλλης μπάντας, των Pennywise. Κυρίως αναφερόμαστε στο συνηθισμένο ήχο του “κέλτικου πανκ” αλλα ρίχνοντας σε ένταση τη βρωμιά της κιθάρας. Mιας και υπάρχει αναφορά και στο μακαρίτη Shane McGowan στο ακροτελεύτιο άσμα, οι Pogues θα ήταν σίγουρα περήφανοι.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Dove Ellis – Blizzard
Ο Dove Ellis εμφανίστηκε από το πουθενά και -ελπίζουμε να- ήρθε για να μείνει. Με χαμηλό προφίλ και μια φωνή που παραπέμπει στις μεγάλες του παρελθόντος, ο Ellis μας παρουσίασε το “Blizzard” και μπήκε όχι μόνο στις λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς αλλά και στο μικροσκόπιο της αναμονής για τα επόμενα βήματα του.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Ed Kuepper & Jim White – After the Flood
Εξαιρετικό ντουέτο. Οι συνθέσεις και ο τρόπος που αποδίδονται τα κομμάτια αποτυπώνουν πλήρως τις δεξιότητες των δυο μουσικών σε πολλά επίπεδα.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Electric Litany – Desires
Το 4ο άλμπουμ τον Electric Litany έχει τραγούδια για να τα ακούς στο repeat και να μην καταλαβαίνεις πως διέσχισες την πόλη και πόση ώρα έχει περάσει.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Floodlights – Underneath
Οι Αυστραλοί αφήνουν λίγο πιο πίσω το post punk, το πάνε λίγο περισσότερο στο indie, βάζουν αρκετά πλευστά και μας δίνουν έναν πανέμορφο δίσκο.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Heartworms – Glutton for Punishment
Η Jojo Orme μας παρουσίασε στην αρχή του Φλεβάρη την πρώτη της δισκογραφική απόπειρα η οποία μας πήρε από τα μούτρα και πλέον μας έχει αναγκάσει να περιμένουμε με αγωνία την συνέχεια. Το “Glutton for Punishment” έχει ρυθμό, ροή και εξαιρετικά φωνητικά, ανεβάζει την διάθεση και την κίνηση του κορμιού και κάπως έτσι η Heartworms δίκαια τοποθέτησε την δουλειά της στην δεκάδα με τα καλύτερα της χρονιάς.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Ho99o9 – Tomorrow We Escape
Οι δυο ΑφροΑμερικάνοι, που προφέρονται ως “χόρρορ”, έφτιαξαν ένα ακόμη χαρμάνι ανακατεύοντας και χάρντκορ πανκ και ραπ ακόμη και γκράιμ έως ντεθ μέταλ, κι αυτήν τη 90ς ιντάστριαλ αισθητική. Η ωρίμανσή τους φαίνεται κι από τις συνεργασίες με δυο γνωστά ονόματα: Greg Puciato , Chelsea Wolfe που αποδεικνύουν τα διευρυμένα μουσικά τους όρια.Στιχουργικά διακρίνεται μια μελαγχολία και αίσθηση εσωτερικής πάλης, δημιουργώντας μια πιο σύνθετη εικόνα απ’ ό,τι ένα “καθαρό” hardcore punk/rap άλμπουμ.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Horsegirl – Phonetics On And On
Είναι τα κορίτσια από το Σικάγο οι νέοι Stereolab; Το δεύτερο άλμπουμ τους Phonetics on and on, το οποίο έχει λίγο λιγότερο νεύρο και λίγο περισσότερο ονειρική διάθεση από το ντεμπούτο τους Versions of Modern Performance, θα σας ταξιδέψει σε άλλες εποχές! Ο ήχος τους μας έχει ενθουσιάσει και ειδικά το Phonetics on and on έχει αυτή τη 90’s αισθητική που αγαπάμε σε ένα δίσκο που ακούγεται πολύ ευχάριστα από την αρχή ως το τέλος!
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Ivo Perelman & Tyshawn Sorey – Parallel Aesthetics
Ο Tyshawn Sorey είναι ο σημαντικότερος νέος ντράμερ στον ευρύτερο χώρο της τζαζ σήμερα και ο Ivo Perelman ο ιδανικός σαξοφωνίστας συμπαίχτης.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Jean-Luc Guionnet – L’épaisseur De L’air – Live
Αυτή η σόλο σαξόφωνο ζωντανή ηχογράφηση αποτελεί τη συνέχεια ενός στούντιο διπλού βινυλίου από το 2021. Γιατί οπως είπε και ένας φίλος μουσικός, ο Guionnet επανεφεύρει το σαξόφωνο, μιλάμε σχεδόν για νέα μουσική.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Jean-Marie Mercimek – Dans Le Camion De Marguerite Duras
Δεν είναι σολο ηχογράφηση, αλλά ντουέτο που κινείται στα αλληλοκαλυπτόμενα πεδία του ροκ, της φολκ και μιας άμπιεντ ατμόσφαιρας με διάθεση πειραματισμού.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Jeff Tweedy – Twilight Override
Δεν είναι δα εύκολο να τολμήσεις να κυκλοφορήσεις ένα άλμπουμ με κάπου 2 ώρες διάρκεια και 30 τραγούδια. Λίγοι το έχουν τολμήσει με επιτυχία και ο Jeff Tweedy είναι πλέον ένας από αυτούς. Το “Twilight Override” ακούγεται από την αρχή μέχρι το τέλος όμορφα και σε ταξιδεύει στις ιστορίες του εξαιρετικού αυτού καλλιτέχνη.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Τριπλός δίσκος, 30 τραγούδια, ένα εκτενές album, πολύ πλούσιο και πολύ οικείο. Ο Jeff Tweedy έχει ανεβάσει τον πήχη και στο απόγειο της δημιουργικότητάς του είναι απλά υπέροχος.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
30 τραγούδια, σχεδόν 2 ώρες μουσικής και θέλεις να τα ξανακούσεις από την αρχή ξανά και ξανά.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Jim White & Trey Blake – Precious Bane
Εδώ έχουμε την περίπτωση ενός album που πλασάρεται σε καλή θέση στα καλύτερα της χρονιάς εξαιτίας ενός (όμορφα μελαγχολικού) τραγουδιού που έχει, το one last love song.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Μελαγχολικό στα όρια της κατάθλιψης, αλλά συνάμα σαγηνευτικά ελκυστικό, το “Precious Bane” είναι προϊόν μιας ιδιαίτερης συνάντησης δύο ιδιαίτερων καλλιτεχνών και ανθρώπων από διαφορετικές πλευρές του Ατλαντικού. Η περιέργεια του Jim White να γνωρίσει βαθύτερα την Trey Blake μας χάρισε έναν από τους πιο συγκλονιστικούς δίσκους της χρονιάς.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Jolie Laide – Creatures
Όταν παίζεις στο στούντιο του Steve Albini εμπνέεσαι. Κάπως έτσι ξεπήδησε το project Jolie Laide με τη γλυκιά, αλλά αιχμηρή φωνή της Nina Nastasia. Απολαυστική ακρόαση το Creatures.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Kae Tempest – Self Titled
Έντονα προσωπικό, με ορμητικούς και δυνατούς στίχους και ένα διαρκές μουσικό rollercoaster όπου το κάθε τραγούδι περνά από είδος σε είδος προσθέτοντας διαφορετικά στοιχεία σε μια σταθερή βάση με εξαιρετικά συμπεριληπτικό τρόπο, το 5ο άλμπουμ του νοτιολονδρέζου Kae Tempest σε συνεπαίρνει από το ξεκίνημα.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Kassi Valazza – From Newman Street
Για την Κάσι Βαλάτσα και τον εξαίσιο και πολύ προσωπικό της πέμπτο δίσκο ταιριάζει απόλυτα ο Μανόλης Αναγνωστάκης του Όταν Αποχαιρέτησα…: Θα σου μιλήσω πάλι ακόμα με σημάδια / Με σκοτεινές παραβολές με παραμύθια / Γιατί τα σύμβολα είναι πιο πολλά απ’ τις λέξεις. Ακούς τη χωμάτινη υφή των τραγουδιών της και μαθαίνεις κατά τι περισσότερο το ίδιο σου το κρέας.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Klark Sound – This Is Music
Ένας μεγαλειώδης δίσκος. Ένα σπάνιο διαμάντι ανυπολόγιστης καλλιτεχνικής αξίας. Αδιανόητα τόσο απλό και τόσο περιεκτικό. Και φυσικά ο τίτλος δηλώνει την απόλυτη αλήθεια: Αυτή είναι η Μουσική. Κυρίες και κύριοι ο Κλαρκ Σάουντ είναι η πιο απτή απόδειξη σήμερα της καντιανής μεγάλης τέχνης.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Lambrini Girls – Who Let The Dogs Out
Τα κορίτσια από το Brighton έβγαλαν το ντεμπούτο τους, φοβερό φεμινιστικό πανκ, riot grrrl, live που έκαναν τον κόσμο να παραμιλάει, μάλλον ήρθαν για να μείνουν.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Little Simz – Lotus
Πέμπτος δίσκος για τη λονδρέζα ράπερ και στα χαρτιά μιλάμε για έναν χιπ-χοπ δίσκο. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Η τρομερή καλλιτέχνιδα (πάντα αιχμηρή και διαυγέστατη) διαπερνά μουσικά με τις ενορχηστρώσεις της το προγκρέσιβ, τη σόουλ, την τζαζ, το άφρομπιτ, το φολκ και ένας θεός ξέρει πόσα ακόμα είδη μουσικής. Υπέροχη, οργισμένη με αιτία και σχεδόν νέα.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Lonnie Holley – Tonky
Ο Lonnie Holley δεν μας παρέδωσε απλά ένα ακόμα άλμπουμ προς ακρόαση, αλλά μια συγκλονιστικά ειπωμένη ιστορία (δική του, των άλλων, του καθενός και της καθεμιάς μας) ντυμένη με την πιο δυναμικά ταιριαστή μουσική. Ο βιωμένος πόνος και η συλλογική μνήμη αποτελούν βασικά συστατικά του “Tonky”, μέσα από το οποίο ο 75χρονος -πλέον- Holley παρουσιάζει την αγωνία να παλεύεις ενάντια στις αντιξοότητες και καταθέτει επίμονα αλλά και αισιόδοξα την ανάγκη να αλλάξουμε. Και αν ο ίδιος δεν έχει τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τίθενται, τουλάχιστον έρχεται να θέσει ενώπιον μας την εμπειρία του και να μας παρακινήσει. Στην σημερινή δυστοπική εποχή το “Tonky” μοιάζει να ξεπηδά σαν αναγκαίο και απρόσμενο δώρο και δεν μένει σε μας παρά να το ξετυλίξουμε.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Makaya McCraven – Off The Record
Ακόμα ένα διαμάντι της International Anthem. Ο Makaya McCraven είναι εκπληκτικός ντράμερ, απ’ τους καλύτερους μουσικούς της γενιάς του και εδώ φαίνεται ξεκάθαρα η εξέλιξή του.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Maruja – Pain To Power
Ύστερα από τόσα ΕΡ οι Μαντσεστεριανοί κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους. Ευτυχώς, συνέχισαν στα προηγούμενα βήματά τους. Ραπάρισμα ή έστω απαγγελία, σαξόφωνο από πίσω και όταν πρέπει, παίζουν σ’ εξοντωτικούς ρυθμούς συνήθεις για ένα χάρντκορ πανκ σχήμα. Αυτή η κρίσιμη ισορροπία μεταξύ λυρικότητας και καταιγιστικής δράσης, είναι που τους προσδίδει την ένταση και την καλλιτεχνική αξία. Μια μπάντα που φυσικά δε δίστασε να πει για τη Γάζα στο τραγούδι “Saoirse”. Ένας δίσκος που ενδεχομένως να δείχνει άνισος, ως προς τις διαθέσεις του αλλά εφόσον είναι ένας δίσκος που δε γράφτηκε “στα χαρτιά” αλλά είναι αποτέλεσμα των συναυλιών τους, είναι μια πολύ δεκτική πρόταση.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Matt Berninger – Get Sunk
Αυτό το άλμπουμ κάνει ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του, σε κάνει να βυθιστείς στις μελαγχολικές του μελωδίες. Είναι ένας δίσκος γραμμένος σε μια δύσκολη ψυχολογικά περίοδο για τον Berninger, οπότε είναι κατά τι πιο συναισθηματικός απ’ότι συνήθως. Αφεθείτε και βυθιστείτε!
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Midlake – A Bridge To Far
Ίσως ο καλύτερος δίσκος των Midlake μέχρι σήμερα. Μας κέρδισε από τις πρώτες ακροάσεις. Πολυεπίπεδες αρμονίες και πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Ένα album που προσφέρει μια γέφυρα για τη διαφυγή, όπως λέει και ο τίτλος του.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Μετά το αριστούργημα τους The Trials of Van Occupanther του 2006, επιτέλους, οι Τεξανοί Midlake κυκλοφορούν ένα ακόμα μαγικό άλμπουμ.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Οι Τεξανοί Midlake καταφέρνουν σταθερά και σε κάθε άλμπουμ τους να βγάζουν τραγούδια που κολλάνε στο κεφάλι για καιρό. Με τον χαρακτηριστικό τους ήχο παρόντα και μια δουλειά γεμάτη έντονα συναισθήματα, το 6ο τους άλμπουμ με τίτλο “A Bridge To Far” σε μανγητίζει άμεσα και αποτελεί ισάξια, αν όχι καλύτερη, συνέχεια των προηγούμενων δουλειών τους.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Modern Nature – The Heat Warps
Μια πάρα πολύ όμορφη δουλειά από τους Modern Nature. Μινιμαλιστικά ντραμς, λεπτοί κιθαριστικοί ήχοι, ένα ωραίο ταξίδι στα βουνά της Βόρειας Καλιφόρνια.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
The Murder Capital – Blindness
Οι Ιρλανδοί στην πιο ώριμη φάση τους έβγαλαν έναν ακόμα πολύ καλό δίσκο, το Words Lost Meaning ήταν από τα κομμάτια που δε σταμάτησα να ακούω όλη τη χρονιά.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Ο τρίτος δίσκος των Ιρλανδών περιλαμβάνει τα κομμάτια “Words lost meaning”, “Can’t pretend to know” και ‘The Fall” και μόνο από αυτά μπαίνει στους καλύτερους της χρονιάς! Αν προσθέσεις τα “A distant life” και “Death of a giant”, που είναι επίσης πολύ «δυνατά», έχουμε ήδη μισό δίσκο με κομματάρες! Οπότε ναι, το Blindness είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς!
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Nicolae Brînduș – Soliloque I / Soliloque IV / Match / Antifonia
Προφανώς και δεν αποτελεί “νέα” κυκλοφορία, αλλά από το 1986 στη Ρουμανία του Τσαουσέσκου μέχρι σήμερα έχουν μεσολαβήσει αιώνες και αυτή η φαντασμαγορική σύνθεση αβάν γκαρντ, musique concrète και ρουμάνικων φολκ ήχων είναι απολύτως φρέσκια.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
The Orchestra (For Now) – Plan 76
Έπτα νέα παιδιά από το Λονδίνο, που αυτοαποκαλούνται london prog, μας έδωσαν φέτος τους πιο ενδιαφέροντες ήχους στο art rock. Τόπο στα νιάτα…
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Orcutt*, Shelley*, Miller* – Orcutt Shelley Miller
Πρώτο “γκρουπ” (πόσο μάλλον “ροκ”) μετά τους Harry Pussy για τον σπουδαίο Bill Orcutt και έκανε κολεγιά με τον Steve Shelley (Sonic Youth) και τον Ethan Miller (Comets on Fire). Ομορφα.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Other Lives – Volume V
Οι Other Lives δύσκολα μας απογοητεύουν και το Volume V είναι άλλος ένας πολύ καλός δίσκος τους. Κινηματογραφικός αέρας και ψυχεδελικά χρώματα.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Τους Other Lives τους πρωτογνώρισα -όπως μάλλον οι περισσότεροι/ες- από την κυκλοφορία του “Tamer Animals” το 2011. Έκτοτε η μπάντα από την Οκλαχόμα έχει υπάρξει σταθερό σημείο ακρόασης και κάθε νέα τους κυκλοφορία είναι λόγος ενθουσιασμού. Αν ωστόσο το προ πενταετίας “For Their Love” ήταν πολύ καλό, το φετινό “Volume V”, που επίσης χρειάστηκε 5 χρόνια για να κυκλοφορήσει, είναι κάτι παραπάνω από καταπληκτικό και η -μέχρι σήμερα τουλάχιστον- κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Αυτή η μπάντα δεν βγάζει ποτέ τίποτα κακό, οπότε ο πήχης είναι πάντα ψηλά, αλλά εδώ ίσως έφτασαν στο αποκορύφωμα τους. Ίσως η κορυφαία indie folk μπάντα αυτή τη στιγμή.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Από Other Lives ήξερα μόνο διάσπαρτα κομμάτια, αλλά οι φίλοι συμπαραγωγοί του Music Society μου εξάψανε το ενδιαφέρον με τις συζητήσεις τους για τον τελευταίο τους δίσκο και να που μπήκε και στα καλύτερα άλμπουμ του 2025! Μελωδικός, ορχηστρικός, rock αλλά και folk, το πέμπτο άλμπουμ των Other Lives είναι ένας άρτιος δίσκος
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Phi-Psonics – Expanding to One
Μια βασική αρχή της κοσμολογίας είναι η διαστολή του σύμπαντος. Ο ρυθμός της επιταχύνεται μέσω της σκοτεινής ενέργειας. Και αυτό είναι το τέλος. Τα γνωρίζει καλά αυτά τούτη εδώ η κομπανία που παίζει τις κάλτσες της για χάρη του αγαπημένου μας Φαρό Σάντερς.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Public Enemy – Black Sky Over the Projects: Apartment 2025
Ξέρουμε πως δεν πρόκειται να κάνουν τον ίδιο κρότο με αυτόν στα τέλη του ‘80 αλλά παραμένουν ακόμη και τώρα στην εποχή των σόσιαλ μήντια, το “ΣιΕνΕν” της ΑφροΑμερικάνικης κοινότητας, έχοντας την επίγνωση πως ακούγονται από “όλες τις φυλές…”. Ο Chuck D με αυτό το μικρό γρέζι ραπάρει ακόμη άξια και πορωτικά. Έχουν κιθάρες στον ήχο τους πέρα από τις λούπες. Ο Flav στέκεται επάξια δίπλα. Ο δίσκος δεν αλλάζει τον κόσμο, αλλά αρνείται να αποδεχτεί ότι ο κόσμος είναι εντάξει όπως είναι. Δεν προσμένουμε κάποια “καινοτομία” εδώ πέρα, αλλά έχουμε την ανάγκη της προστασίας βάσει του παρελθόντος. Είναι ακόμη εδώ, πρέπει να ‘μαστε χαρούμενοι για αυτό…
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Pulp – More
Ο μεγαλύτερος εν ζωή ρόκερ(;) λέγεται Τζάρβις Κόκερ. Είναι καιρός να το παραδεχτούμε, φίλες και φίλοι. Κυκλοφόρησε είκοσι τέσσερα χρόνια μετά τον προηγούμενο. Ένα παλιό καλό τίμιο μπράντι. Απολαύστε. Ποτέ δεν είναι αργά!
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Quinton Barnes – Black Noise
Χιπ χοπ, ηλεκτρονική, αφροφουτουριστική good time rnb μουσική από τον Quinton που βάζει την queerness βαθιά μέσα στο μοντέρνο χιπ χοπ του Kendrick
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Raveonettes – Peahi II
Βαριά distortion συναντούν μίνιμαλ beats σ’ έναν δίσκο που αναδύει μια ατμόσφαιρα έντασης, αποξένωσης και απώλειας.
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Red Axes – Loud
Το δίδυμο των Red Axes επιχειρεί μια τολμηρή στροφή προς ένα πιο κιθαριστικό και post-punk ήχο, χωρίς να απαρνηθεί την ηλεκτρονική του ταυτότητα —το αποτέλεσμα; μια έκρηξη ενέργειας που δεν σ’ αφήνει να μείνεις α(συγ)κίνητος! Extra bonus: η συνεργασία τους με την Rowenta των Happy Mondays
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Rose City Band – Sol y Sombra
Μια αδιανόητη μείξη των Γκρέιτφουλ Ντεντ του Αμέρικαν Μπιούτι και των Βέλβετ Αντεργκράουντ του Λόντιντ. Αν ακούσεις τον δίσκο πρωί Κυριακής με λιακάδα όλος ο κόσμος απλώνεται μπροστά σου. Αν τον ακούσεις ένα σκοτεινό κυριακάτικο βράδυ σου γλύφει τις πληγές.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Sault – 10
Εν ολίγοις, κάποια στιγμή, το, 2022-23, οι Sault μαξιμάλισαν και το έχασαν. Ε, τώρα το ξαναβρήκαν σε μια οικονομία ήχων που, πάντα, διατρέχει σχεδόν όλη τη μαύρη παράδοση.
Τρωγλοδύτης του Ήχου
Senser – Sonic Dissidence
Πώρωση από την αρχή μέχρι το τέλος, δεν περιμέναμε βέβαια και τίποτα λιγότερο. Ανυπομονησία για το live του Μάρτη στο Αν.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι Στην Αθήνα)
Stereolab – Instant Holograms On Metal Film
Μια μελαγχολική βουτιά στο μέλλον ή ίσως το soundtrack μιας ταινίας που δεν έχει ακόμα γυριστεί.
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Μετά από 15 χρόνια απουσίας, οι Stereolab μας υπενθυμίζουν πόσο σπουδαίοι είναι και πόσο μοναδικό δικό τους ήχο έχουν.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Επιστροφή μετά από 15 χρόνια για τους Stereolab και συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν. Ευχαριστος, δροσερός και φωτεινός ο νέος δίσκος με τη γνωστή γλυκιά μελωδική μελαγχολία που πάντα μας αγγίζει.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Sugar For The Pill – LUV
Ονειρικές κιθάρες και υποβλητικά φωνητικά σε τραβάνε στο νοσταλγικό shoegaze σύμπαν των Sugar for the pill.
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Throwing Muses – Moonlight Concessions
Υπάρχουν καλλιτέχνες στους οποίους αποκτάς εύκολα αδυναμία και η Kristin Hersh με τους Throwing Muses είναι από αυτές τις περιπτώσεις. Το “Moonlight Concessions” βγάζει κάτι από το όμορφο παρελθόν, οι κιθάρες του σε ταξιδεύουν και -φυσικά- η φωνή της Hersh προσφέρει το κατάλληλο ένδυμα στις εξαιρετικές μελωδίες του συγκροτήματος.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
The Tubs – Cotton Crown
Τα ίδια ισχύουν εδώ όπως με τους Bellair Lip Bombs, αλλά στα φωνητικά δεν είναι η Maisie Everett αλλά ο Owen Williams.
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Varo – The World That I Knew
Πανέμορφο βουκολικό μπαρόκ. Όντως μοιάζει να έρχεται από ένα κόσμο που πια δεν υπάρχει. Μα και πάλι τόσο φρέσκο που σου παγώνει το αίμα. Αυτές οι δύο τύπισσες (μια Γαλλίδα και μια Ιταλίδα) είναι κάτι ξωτικά στην πεδινή πάχνη της Ιρλανδίας. Ευτυχώς υπάρχει και το ουίσκι αλλιώς το ψύχος θα κυριαρχούσε.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Zoh Amba – Sun
Η ομορφιά ή αν προτιμάτε η γοητεία του ελεύθερου αυτοσχεδιασμού, της φρι τζαζ, είναι ότι κάθε μια ηχογράφηση είναι ένα και μοναδικό θραύσμα μιας ολοκληρωμένης στιγμής. Ένα συμβάν ως πεπερασμένη μονάδα. Και κάθε φορά επιθυμείς αυτό το συμβαν να πλησιάζει όλο και πιο κοντά στο κέντρο του παντός. Στην καρδιά του σύμπαντος, τον ήλιο. Αυτή είναι η μουσική της Άμπα και είναι συγκλονιστική.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Συνοπτικά οι λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ για το 2025 ανά παραγωγό:
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
** εδώ η εκπομπή Hanging in the Wire με τα καλύτερα για το 2025
- Denude – A Murmuration Οf Capitalist Βees
- Ed Kuepper & Jim White – After the Flood
- Jeff Tweedy – Twilight Override
- Jolie Laide – Creatures
- Makaya McCraven – Off The Record
- Midlake – A Bridge To Far
- Modern Nature – The Heat Warps
- Other Lives – Volume V
- Stereolab – Instant Holograms On Metal Film
- The Orchestra (For Now) – Plan 76
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
** οι τρεις εκπομπές Perfect Disaster με τα καλύτερα της χρονιάς: πρώτη, δεύτερη, τρίτη
- 01 Midlake – A Bridge To Far
- 02 The Besnard Lakes – The Besnard Lakes Are The Ghost Nation
- 03 The Besnard Lakes – The Besnard Lakes Are A Live
- 04 Electric Litany – Desires
- 05 Stereolab – Instant Holograms On Metal Film
- 06 The Belair Lip Bombs – Again
- 07 The Tubs – Cotton Crown
- 08 Allo Darlin’ – Bright Nights
- 09 Jim White & Trey Blake – Precious Bane
- 10 Jeff Tweedy – Twilight Override
ToSofoPaidi (blanketed by static)
** εδώ η ανασκόπηση της εκπομπής blanketed by static με τα καλύτερα albums του 2025
top 10 με αλφαβητική σειρά
- Anna von Hausswolff – Iconoclasts
- Dove Ellis – Blizzard
- Heartworms – Glutton for Punishment
- Jeff Tweedy – Twilight Override
- Jim White & Trey Blake – Precious Bane
- Kae Tempest – Self Titled
- Lonnie Holley – Tonky
- Midlake – A Bridge To Far
- Other Lives – Volume V
- Throwing Muses – Moonlight Concessions
Τρωγλοδύτης του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
χωρίς αξιολογική σειρά
- [Ahmed]* – Sama’a (Audition)
- Ben Bennett – Answers
- Nicolae Brînduș – Soliloque I / Soliloque IV / Match / Antifonia
- Jean-Luc Guionnet – L’épaisseur De L’air – Live
- Camila Nebbia, Gonçalo Almeida, Sylvain Darrifourcq – Hypomaniac
- Ivo Perelman & Tyshawn Sorey – Parallel Aesthetics
- Orcutt*, Shelley*, Miller* – Orcutt Shelley Miller
- Sault – 10
- Quinton Barnes – Black Noise
- Jean-Marie Mercimek – Dans Le Camion De Marguerite Duras
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι στην Αθήνα)
** εδώ η εκπομπή Άγρυπνοι στην Αθήνα με τα καλύτερα για το 2025
- 01 Deftones – Private Music
- 02 Floodlights – Underneath
- 03 Other Lives – Volume V
- 04 Bicep – Chroma 000
- 05 Senser – Sonic Dissidence
- 06 Bryan Ferry, Amelia Barratt – Loose Talk
- 07 Dax Riggs – 7 Songs for Spiders
- 08 Die Spitz – Something to Consume
- 09 The Murder Capital – Blindness
- 10 Lambrini Girls – Who Let The Dogs Out
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
- 01 Bob Dylan – Bootleg Series Volume 18: Through The Open Window, 1956-1963
- 02 Klark Sound – This Is Music
- 03 Varo – The World That I Knew
- 04 Kassi Valazza – From Newman Street
- 05 Zoh Amba – Sun
- 06 Phi-Psonics – Expanding to One
- 07 Cole Pulice – Land’s End Eternal
- 08 Little Simz – Lotus
- 09 Rose City Band – Sol y Sombra
- 10 Pulp – More
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
top 10 albums:
- Agriculture – The Spiritual Sound
- Backxwash – Only Dust Remains
- Benefits – Constant Noise
- Chat Pile & Pendigo – In The Earth Again
- Deadguy – Near-Death Travel Services
- Deafheaven – Lonely People With Power
- Dropkick Murphys – For The People
- Ho99o9 – Tomorrow We Escape
- Maruja – Pain To Power
- Public Enemy – Black Sky Over the Projects: Apartment 2025
Κορίνα-Εύη (Pop the Posers)
Τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς από Pop the Posers, σε τυχαία σειρά
- Stereolab – Instant Holograms On Metal Film
- Horsegirl – Phonetics On And On
- The Murder Capital – Blindness
- Matt Berninger – Get Sunk
- Bar Italia – Some Like It Hot
- Other Lives – Volume V
- Red Axes – Loud
- Raveonettes – Peahi II
- Sugar For The Pill – LUV
- The Charlatans – We Are Love
Eδώ και μια λίστα με επιλογές τραγουδιών από τους περισσότερους δίσκους, καλή σας ακρόαση και ευχές για μια ακόμα καλύτερη μουσική χρονιά το 2026!
More Posts for Shows: blanketed by static, Hanging in the wire, HUMBA!onair, Perfect Disaster, Pop the posers, Underground Railroad, Άγρυπνοι στην Αθήνα, Τρωγλοδύτης του Ήχου