γράφει ο Τρωγλοδύτης του Ήχου
Αυτό το σύντομο κείμενο θα προσπαθήσει να κάνει σλάλομ μεταξύ δύο συμπληγάδων. Από τη μία ο μακραίωνος αντισημιτισμός, ο οποίος αποκτά την τρομακτικότερη μορφή του όταν ξεπετάγεται από -κατά τ’ άλλα προοδευτικά- στόματα, από την άλλη η ισλαμοφοβία, η οποία εκφράζεται και μας προκύπτει με διάφορες μορφές. Πολλές προκύπτουν καθαρά από την πανίσχυρη (και αρκετά διαδεδομένη μέσα στους καλλιτεχνικούς κύκλους, έτσι κύριε Βέντερς;) προπαγάνδα του κράτους του Ισραήλ, άλλες από τον βαθιά ριζωμένο οριενταλισμό του Δυτικού κόσμου.
Προσπαθώντας να μην αγγίξω τίποτε από τα παραπάνω, θα πρέπει να διευκρινίσω πως η Παλαιστίνη, φυσικά, δεν μπαίνει σε εισαγωγικά. Ο λόγος που την τοποθέτησα εκεί είναι πως έχει καταστεί πεδίο αντιπαράθεσης, το οποίο ουσιαστικά αναπαράγει την κοινωνία του θεάματος: η αντιπαράθεση είναι μόνο λεκτική, αφορά την εικόνα και σχηματίζεται σε λογικές άσπρου-μαύρου και διπόλων. Ο κόσμος δεν θα αλλάξει, δεν θα γίνει απολύτως τίποτα αν ο όποιος celebrity, περσόνα, γνωστό όνομα δηλώσει τη στήριξη του ή την αποστροφή του για κάποιο γεγονός. Αντίθετα, και πιθανότατα, αυτό το πρόσωπο θα εισπράξει την έξτρα δημοσιότητα που η γενοκτονία στη Γάζα μπορεί να προσφέρει στον οποιονδήποτε αναφέρεται σε αυτήν –με οποιονδήποτε τρόπο.
Την ίδια στιγμή κανονικοποιεί το γεγονός πως πλέον η μάχη των ιδεών (πόσο μάλλον η πραγματική μάχη, αυτή που δεν θα παρακολουθήσεις στην τιβί, ούτε θα γίνει με λουλούδια στις κάνες των όπλων) λαμβάνει χώρα εκεί όπου η εικόνα επικρατεί. Και είναι η ίδια η εικόνα. Φυσικά ο κόσμος μας, πλέον, έχει γίνει αρκετά πιο περίπλοκος από την σχετικά απλή εικόνα που περιγράφω. Φυσικά χρειάζεται η προπαγάνδα, η διαμάχη των ιδεών, το raise awareness, αλλά δυστυχώς (μακάρι να ήταν διαφορετικά) η αλλαγή δεν μπορεί να έρθει έτσι και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
Το σινεμά του Βιμ Βέντερς για κάμποσα χρόνια αποτέλεσε και αυτό μια life saving, σίγουρα γεμάτη χαρά και πάθος, εμπειρία. Όπως ξέρουμε πολύ καλά όσοι/ες συναναστρεφόμαστε με καλλιτέχνες, το παραπάνω σχήμα δεν αποτελεί εγγύηση πως ο (κάθε) Βέντερς ήταν και είναι ένα πρόσωπο, ένας άνθρωπος, άξιο λόγου. Θα μπορούσε να είναι ένα κάθαρμα και να έχει φτιάξει ακριβώς τις ίδιες ταινίες. Γνωρίζοντας πως σαφώς –και ειδικά για το συγκεκριμένο θέμα- μπαίνω σε μια γκρίζα ζώνη, όπου κάθε άποψη, κατά τη γνώμη μου, είναι αποδεκτή, δεν με ενδιαφέρει τι λέει ο Βέντερς. Μπορεί και να μην με ενδιέφερε και ποτέ, δεν έχει σημασία.
Η εμμονή (πιστεύω πως δεν χρησιμοποιώ τη λέξη άσκοπα) με το τι λέει ο κάθε προβεβλημένος απομακρύνει την αλήθεια πως οι αλλαγές πάντα θα έρχονται από τα κάτω και οι τέχνες θα ακολουθούν και θα συμπράττουν. Βέβαια, αν με διάβαζε ο έγκριτος κύριος Βιμ, θα του έλεγα: άστο κύριε Βέντερς, σταμάτα να λες οτιδήποτε για δύσκολα θέματα. Δεν βλέπεις τον παλιόφιλο σου, τον Νίκολας Κέηβ ντε, που όποτε πλέον ανοίγει το στόμα του, βγαίνει οχετός;
Λευτεριά στην Παλαιστίνη, πάντα.
More Posts for Show: Τρωγλοδύτης του Ήχου