Οι παραγωγοί του Music Society web radiON συγκέντρωσαν τα νέα άλμπουμ και EP που έφτασαν στα αυτιά τους μέσα στον Οκτώβριο και σας τα παρουσιάζουν μαζί με τους λόγους που τους έκαναν εντύπωση. Διαβάστε τι έγραψαν για το καθένα και αγαπήστε τα (ή απορρίψτε τα) κι εσείς μαζί τους.
Other Lives – Volume V
(alternative)
Τους Other Lives τους πρωτογνώρισα -όπως μάλλον οι περισσότεροι/ες- από την κυκλοφορία του Tamer Animals το 2011. Έκτοτε η μπάντα από την Οκλαχόμα έχει υπάρξει σταθερό σημείο ακρόασης και κάθε νέα τους κυκλοφορία είναι λόγος ενθουσιασμού. Αν ωστόσο το προ πενταετίας “For Their Love” ήταν πολύ καλό, το φετινό “Volume V”, που επίσης χρειάστηκε 5 χρόνια για να κυκλοφορήσει, είναι κάτι παραπάνω από καταπληκτικό και η -μέχρι σήμερα τουλάχιστον- κορυφαία στιγμή του συγκροτήματος.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Electric Litany – Desires
Εκείνη η μελαγχολική ενέργεια που σε κατακλύζει και σου υπενθυμίζει τα 3+1 προηγούμενα πονήματα των Electric Litany (με τελευταίο το Sonder) είναι παρούσα και πάλι. Desires, το 4ο album που έβγαλε -και πάλι- η Inner Ear, υπό την σκέπη του Γιώργου Μπότη, έχει αυτή την νοσταλγία, τη σκοτεινιά, το συναίσθημα, την ατμοσφαιρικότητα με τις κλασσικές -αν και λιγότερες εν σχέση με άλλους τους δίσκους- up tempo στιγμές να σε ταρακουνούν Μια άψογη pop ελεγεία, βαθιά ανθρώπινη, ενυπάρχει στο μεταίχμιο μεταξύ ύπνωσης, ονείρου και ονείρωξης (την ομορφότερη φάση του ύπνου όποτε συνδυάζεται στο ασυνείδητό μας). Προσωπικά στα Falcon, Opia, Diamonds, Prism, Itor (τα μισά τραγούδια του δίσκου, ή μάλλον της ηλεκτρονικής του μορφής, μιας και η φυσική-βινυλιακή θα προκύψει στα τέλη του Νοέμβρη), έκλεισα τα μάτια και βρέθηκα κάπου… δεν σας λέω που. Ευλογημένη (το Bless κλείνει το album) κυκλοφορία.
Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
Bob Dylan – The Bootleg Series Vol. 18: Through the Open Window 1956–1963
Ήταν άνοιξη του 1955 όταν κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους η Ζούγκλα του Μαυροπίνακα. Σε μια νύχτα ήρθαν τα πάνω κάτω. Περίπου σαν το κομμένο κεφάλι του Λουδοβίκου μέσα στο ψάθινο καλάθι εκείνο το μεσημέρι του Σεπτέμβρη του 1792. Τρομοκρατία των ξεβράκωτων ή στη δική μας περίπτωση της μεσοαστικής λευκής άγριας εφηβείας. Την επόμενη χρονιά ο Μπόμπι Ζίμμερμαν αρχίζει το μεγάλο ταξίδι του στην άγρια νύχτα. Κατασκευάζει τον Έλστον Γκαν και διαλαλεί ότι έχει παίξει με τον Έλβις και με τον Λιτλ Ρίτσαρντ, ενώ στο τσακ δεν προλαβαίνει να παίξει με τον Μπάντι Χόλι που συντρίβεται σε εκείνο το αεροπορικό δυστύχημα του Φλεβάρη του ‘59. Ο Έλστον παίζει τότε πιάνο στη μπάντα του Μπόμπι Βι. Βρισκόμαστε πάντα στα μεσοδυτικά. Στη Μινεσότα, το Φάργκο και τις άλλες κωμοπόλεις της τρομώδους αποχαύνωσης. Και τότε πάλι μια κάποια νύχτα παρουσιάζεται μπροστά του ο κρίνος. Οντέτα λέγεται και ιδού ο πανικός που προκαλεί μια φωνή και μια κιθάρα. Αποκηρύσσει τα μαύρα πέτσινα και αγκαλιάζει τα τζην και τα καρό πουκάμισα. Παίρνει μια κιθάρα, έναν υπνόσακο και 10 δολάρια και ξεκινάει για τους ιερούς τόπους των προσκυνητών. Μαζί του έχει την αυτοβιογραφία του Γούντι Γκάθρι. Ο Έλβις είναι κλόουν. Ο Γούντι μιλάει την Αλήθεια. Ο Έλστον αναβαπτίζεται στον Ιορδάνη ποταμό. Ιδού ο Μπομπ Ντύλαν. Τροβαδούρος, ραψωδός. Αλήτης με αιτία. Φτάνει στο Μεγάλο Μήλο τον Γενάρη του 1961. Και δυόμισι χρόνια μετά τον Οχτώβρη του 1963 στο Κάρνεγκι Χολ χρίζεται Μεσσίας. Αυτός που θα σώσει τους πιστούς και θα τους οδηγήσει στα Ηλύσια Πεδία. Μα επαγρυπνείτε! Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες. Ο Μπόμπι, ο Ελστον, ο Ντύλαν είναι ο όφις. Το μήλο είναι οι λέξεις του. Και η κιθάρα του (ή καλύτερα αυτή η άναρχη φυσαρμόνικά του) η μηχανή που σκοτώνει ανυποψίαστους αθώους περαστικούς. Πιστούς και άπιστους. Φίλους και εχθρούς. Αυτά κυρίες και κύριοι συμβαίνουν σε οκτώ δίσκους και 539 λεπτά με ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις από το 1956 έως το 1963 του ανθρώπου που ήρθε στον κόσμο για να απαλλάξει τους θνητούς από τη βεβαιότητα των πεποιθήσεών τους.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
The charlatans- We are love
Το νέο άλμπουμ των Βρετανών The Charlatans ήρθε μετά από 8 χρόνια δισκογραφικής παύσης. Δε θα έλεγε κανείς ότι ήρθε να ταράξει τα νερά, όμως είναι ένας δίσκος με ωραία κομμάτια, με τον κλασικό ήχο της μπάντας να τον διατρέχει από την αρχή ως το τέλος, εμπλουτισμένο με κάποιους πειραματισμούς, που σίγουρα δεν ξενίζουν, δίνοντας έτσι ένα αποτέλεσμα που είναι πολύ ευχάριστο στο άκουσμα!
Κορίνα (Pop the posers)
Tortoise – Touch
Σχεδόν μια δεκαετία από την τελευταία κυκλοφορία των Tortoise, το Touch είναι το αποκορύφωμα μιας μακροχρόνιας επανένωσης. Ένας δίσκος που αντανακλά την ποικιλομορφία της μπάντας, πέριπλοκος και αναζωογονημένος. Μπορεί να μην βρίσκουμε τους νεωτερισμούς και την πρωτοπορία που είχαμε στα αυτιά μας από τότε, ωστόσο καταλαβαίνουμε πόσο εξαιρετικοί μουσικοί είναι και οι πέντε!
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)