Μια εταιρεία παραγωγής που γυρίζει μια μοντέρνα ταινία Blaxploitation ζήτησε από το Music Society να επιλέξει κομμάτια για το σάουντράκ της. Ετοιμάσαμε λοιπόν ένα σάουντρακ για κυνηγητά, πιστολίδι, καράτε και άπειρη δράση!
H Ιστορία του Blaxploitation είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το Κίνημα για τα Πολιτικά δικαιώματα και τους αγώνες της Μάυρης Κοινότητας στις ΗΠΑ. Υπήρχε μια ανάγκη για ταινίες που αφορούσαν την πραγματικότητα που ζούσαν οι κοινότητες των μαύρων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην σημερινή εποχή, με τις επιδρομές της ICE που στοχεύουν κυρίως τις κοινότητες των μαύρων και των λατίνων, με την αστυνομική βία στις ΗΠΑ να φτάνει σε νέα επίπεδα ρεκόρ και με την παραλληλη άνοδο των κινημάτων αντίστασης σε αυτά, ίσως και να υπάρχει και μια ανάγκη ανανέωσης αυτού του κινηματογραφικού είδους και μεταφοράς του στο σήμερα.
Το MS Archives: A Neoblaxploitation Movie είναι μια ιδέα του Duke Zappa (Famous Last Words)
Duke Zappa – Famous Last Words
Οι Wu Tang Clan ήταν για πολλά χρόνια από τους κύριους εκπρόσωπους του δρόμικου χιπ χοπ. Ίσως και αυτός να ήταν ο λόγος για τον οποίο ο Jim Jarmusch, επέλεξε τον RZA για να δουλέψει πάνω το Soundtrack του Ghost Dog, μιας ταινίας που ο κεντρικός ήρωας είναι ένας μαύρος εκτελεστής που ζει σύμφωνα με τον κώδικα του Bushido. Θα μπορούσε να παίζει στους τίτλους της ταινίας, πάνω σε ένα μοντάζ από σκηνές από την καθημερινότητα των φτωχογειτονιών της πόλης.
Σπύρος Καλετσάνος – Noir
Curtis Mayfield – Junkie Chase
Όταν λέμε Blaxploitation το πρώτιστο που μας έρχεται στο νου δεν είναι ταινία και πρακτικά μήτε soundtrack, μιας και ο εν λόγω δίσκος δεν γράφτηκε σαν τέτοιος, αλλά σαν αποτύπωμα της ζωής στο γκέτο, βαθιά ρεαλιστικό και σκληρό. Οπότε “Super fly” (1972), με Curtis Mayfield και εκείνη η καταδίωξη πρεζάκηδων από τα μπατσόσκυλα που σε μόλις 1’40” άνευ λέξεων, παρά μόνο διαμέσω του…feeling μπαίνει στο πετσί σου και σαν τη μυρωδιά του μπάφου εγκάθεται στους πόρους σου.
ToSofoPaidi – blanketed by static
Charles Bradley – The World (Is Going Up In Flames)
Έχουμε και λέμε. «Μοντέρνο» blaxploitation ζητάει η εταιρεία παραγωγής αλλά έως ποιο σημείο μοντέρνο; Στην σκηνοθεσία; Στο casting; Στον ρυθμό; Ή μήπως θα τα κάνουμε όλα ίσιωμα και θα αλλάξουμε τους μουσικούς όρους του blaxploitation ρίχνοντας το στην ηλεκτρονική μουσική ή το post-punk; Στον δύσκολο γρίφο αποφάσισα να δώσω την απλή λύση του κλασσικού ρυθμού με σύγχρονες κυκλοφορίες. Στο μυαλό ήρθε αυτόματα μία και μόνο απάντηση: Daptone Records! Άνετα η Daptone θα μπορούσε να ντύσει ολόκληρο το soundtrack μιας τέτοιας παραγωγής, σκέφτηκα, και από εκεί και πέρα όλα έγιναν πιο εύκολα. Ο φοβερός και τρομερός Charles Bradley θα μπορούσε σαφέστατα να έχει έναν ρόλο σε μια blaxploitation movie, όχι μόνο ντύνοντας την μουσικά, αλλά -γιατί όχι- και ως ηθοποιός. Καθώς όμως το δεύτερο ενδεχόμενο είναι κομμάτι δύσκολο να συμβεί, μιας και ο “Screaming Eagle Of Soul” μας άφησε το 2017, αποφάσισα πως το εμβληματικό The World (Is Going Up in Flames) θα έπρεπε να βρει την θέση του μέσα στο soundtrack της …φανταστικής blaxploitation ταινίας μας.
Κύριος Ντάντης – Underground Railroad
Cleveland Eaton – Chitown Theme
Ο μπασίστας Cleveland Eaton ηχογραφεί το 1975 έναν και μοναδικό δίσκο για την ανεξάρτητη εταιρία Black Jazz. Εκεί κάνει την εμφάνιση του το Chitown Theme, που δανείζεται την εισαγωγή του πασίγνωστου Shaft, και είναι ίσως το καλύτερο παράδειγμα κομμάτιου που μοιάζει να γράφτηκε για ένα blaxploitaiton soundtrack για μια ταινία που ποτέ δεν υπήρξε!.
D. C. Murphy – Argy Bargy και Λουλάς
GZA και Liquid Swords (το κομμάτι, αλλά και όλο το album κόλλαγε σε τέτοια ταινία) για opening credits σε μάυρο φόντο, κατά τη διάρκεια της αφήγησης στην εισαγωγή (ναι, είναι από άλλη ταινία) και όταν μπαίνει το κομμάτι, πλάνα των διάφορων πρωταγωνιστών στο δρόμο (εικόνα σε στυλ downtown Philly, ας πούμε), πεζοί ή με αυτοκίνητο, φαίνονται σκληροί, υπονοείται και είναι προφανές ότι είναι strapped. Αλλιώς κι επειδή τα αρχικά credits είναι δημοφιλής επιλογή, μπορεί να μπεί στα end credits (εαν έχει happy end η ταινία), χωρίς το εισαγωγικό από το Shogun Assassin.
When the MCs came to live out the name….
Ανδρέας Ζαβιτσάνος – Underground Railroad
Το 1973 δεν γυρίστηκε ποτέ αυτή η απίστευτη ταινία: Μαύρο 24 καρατίων. Το Γκέτο: ο πλούτος των καταφρονεμένων. Κυκλοφόρησε μονάχα ένας δίσκος. Τα χρόνια πέρασαν. Το σενάριο παραλλάχθηκε, αλλά η βασική ιδέα έμεινε ίδια. Η αδικία, ο φόβος, η περιφρόνηση από τη μία μεριά. Η πρέζα τα γκάνια και η περιβόητη τιμή από την άλλη. Αυτή η φτώχεια του Παραδείσου. Πιστολίδι και κυνηγητό μέσα στο γκέτο. Αλλά δεν το λένε καράτε και είναι απλό, μα ταξική σύνθεση. Η βαρβαρότητα ακόμα πιο νικηφόρα τον 21ο αιώνα. Μες στο καταμεσήμερο θα βαδίζεις ψηλαφώντας, όπως μες στο σκοτάδι του ο τυφλός. Τίποτε από ό,τι κάνεις δεν θα πετυχαίνει· πάντα θα σε καταπιέζουν και θα σε ληστεύουν και δε θα βρίσκεται κανείς για να σε σώσει (Δευτερονόμιον 28:29). Η ταινία το 2017 λέγεται: Γαμώτο! Ο φόβος τρώει τα σωθικά αφού η ζωή θα κρέμεται από μια κλωστή. Νύχτα και μέρα θα κυριαρχεί ο φόβος και η αμφιβολία για την ίδια την ύπαρξη. Και ο ήρωας της ταινίας δεν είναι κανένας BAMF. Ο Κέντρικ ο Λαμάρ είναι. And then I′d take two puffs (I’ve been hungry all my life).
Ματούλα Πίκουλα – Hanging In The Wire
Massive Attack feat. Mos Def – I Against I
Το I Against I – αν και κυκλοφόρησε πριν από 23 χρόνια και συμπεριλήφθηκε στο soundtrack του Blade II – θα μπορούσε να είναι και σε μια μοντέρνα Neoblaxploitaion ταινία. Ο Mos Def, aka Yasiin Bey, μπορεί να μη χαρακτηρίζεται άμεσα ως blaxploitation, η δουλειά του όμως έχει ομοίοτητες με αυτό, γιατί εστιάζει στην εμπειρία των μαύρων, στον κοινωνικό σχολιασμό και στα θέματα αντίστασης. Και εδώ έχουμε έναν δυνατό συνδυασμό όλων αυτών παρέα με τους Massive Attack.
Εγώ ναι, εγώ εναντίον μου
Σάρκα της σάρκας μου
Και το μυαλό του μυαλού μου
Δύο στο είδος τους, αλλά ένα δεν θα επιβιώσει
Εδώ ακριβώς ξεκινάει το τέλος
Σύγκρουση, επαφή, μάχη
ΠιΖήτα – HUMBA!onair
Ghostface Killah & BadBadNotGood – Sour Soul
Ο Ghostface Killah / Tony Starks, αστέρι ενός από τα τοπ10 ραπ συγκροτήματα που δημιουργήθηκαν ποτέ, των Wu-Tang Clan, δημιουργός αριστουργημάτων όπως το Fishscale ή το Supreme Clientele, συνεργάζεται με το καναδικό cinematic τρίο BADBADNOTGOOD για να δημιουργήσει αυτό το εξαιρετικό έργο. Ο τύπος χαρακτηριζόταν πάντα ως σκληρός τύπος με επιθετική και άμεση παράδοση σε σκληρά και δρόμικα beats, αλλά σε αυτή την περίπτωση βλέπουμε έναν καταξιωμένο τύπο να ραπάρει πάνω σε εξαιρετικά τζαζ μπητς, του Καναδέζικου τρίο που παίρνει ατμόσφαιρες, από την τζαζ/σουλ και τις μετατρέπει σε πιο περιορισμένα,εκλεπτυσμένα, κομψά κρουστά με πολλή ενέργεια και ατμόσφαιρα.
Σκηνή: το άσμα θα μπορούσε να μπει σε σκηνή με κάποιον από τους πρωταγωνιστές, να παίρνει τις ανάσες του μετά από κάποιο κυνηγητό…
Error Mode – Time Error
Πολύ εύκολα το συγκεκριμένο κομμάτι θα μπορούσε να είναι και το σενάριο της ταινίας. Ήχοι του Shurik’n από την Μασσαλία των 90s θέτουν πάντα το άβολο ερώτημα, πως γίνεται να παραμένουν επίκαιρα και να τα ακούμε σε μία neoblaxploitation ταινία το 2025;
geosonic – Night Stroll
Death – Politicians In My Eyes
Από τις περιπτώσεις μπάντας αδικημένης από την επίσημη ιστοριογραφία οι Death. Μιλάμε μάλλον για την πρώτη έγχρωμη punk μπάντα (proto-punk αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς με τους όρους) και προϊόν οικογενειακής υπόθεσης θα λέγαμε, με τα τρία μέλη τους να είναι αδέλφια. Έδρασαν μετά τους MC5 και τους Stooges (από την σκηνή του Detroit αμφότεροι όπως και οι Death), πριν από τους Sex Pistols και τους Clash, όμως η συμβολή τους στην διαμόρφωση αυτού του ήχου μοιάζει να έχει χαθεί στην λήθη. Κυκλοφόρησαν το 1976 ένα 7’’ με 2 τραγούδια και η δράση τους τερματίστηκε λίγο αργότερα. Σχηματίστηκαν ξανά το 2009 για να βάλουν τα πράγματα κάπως στην θέση τους. Μια μπάντα όλο ψυχή!
Νίκος Κασαπάκης – Perfect Disaster
The Birdhouse – When The Storm Comes Down
Το τραγούδι αυτό μάλλον εχει γραφτεί κατα τη διάρκεια κυνηγητού με πιστολίδι, καράτε και άπειρη δράση, μέσα σε καταιγίδα!
Μάκης Διόγος – Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει
The Who – The Punk Meets The Godfather
Το Quadrophenia είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος Who, το οποίο κυκλοφόρησε ως διπλό άλμπουμ στις 26 Οκτωβρίου 1973 από την Track Records. Είναι το σάουντρακ για την τρίτη ροκ όπερα του συγκροτήματος, με τα δύο προηγούμενα να είναι το τραγούδι “μίνι όπερα” “A Quick One, While He’s Away” (1966) και το άλμπουμ Tommy (1969). Τοποθετημένο στο Λονδίνο και το Μπράιτον το 1965, η ιστορία ακολουθεί έναν νεαρό mod ονόματι Jimmy και την αναζήτησή του για αυτοεκτίμηση και σπουδαιότητα. Το Quadrophenia είναι το μόνο άλμπουμ των Who που γράφτηκε εξ ολοκλήρου από τον Pete Townshend.