Σαράντα χρόνια πίσω, το φθινόπωρο του 1985 το Manchester μας σύστηνε τα νέα του φυντάνια, Stone Roses και Happy Mondays. Τα ντεμπούτα τους εκδόθηκαν τον Σεπτέμβρη του ’85 και σύντομα η πόλη έγινε συνώνυμη της χορευτικής τρέλας που σε γενικό πλαίσιο ονοματίστηκε Madchester.
Οι παραγωγοί του MS πηγαίνουν πίσω στα χρόνια των late 80s/early 90s και επιλέγουν ένα αγαπημένο, φορτισμένο συναισθηματικά ή και σημειολογικό άσμα που να τους ξαναφέρνει στο νου εκείνη την εποχή και να τονίζει το baggy παντελόνι τους, το χρωματιστό καπελάκι, το χαμογελαστό …χαπάκι, τη Factory, το Hacienda, το 2ο καλοκαίρι της αγάπης και τον αέναο χορό.
Το MS Archives: Madchester Mood είναι μια ιδέα του Σπύρου Καλετσάνου (εκπομπή Noir)
Σπύρος Καλετσάνος – Noir
The Shamen – Move Any Mountain
Η αλήθεια είναι πως όλα είναι συγκεχυμένα στο μυαλό μου. Μπορεί να φταίει πως δεν ήταν ακριβώς η εποχή μου, ίσως να ευθύνεται ο χρόνος που πέρασε από τότε, όπως και να ΄χει, όταν χάνεσαι στην πίστα χορεύοντας, αυτό που μένει είναι η γλυκειά κούραση το επόμενο πρωί και οι ήχοι που συνόδευαν τις στροφές όλο το βράδυ. Beat, κιθάρες, hammond, μπλιμπλίκια και ενώ αναρωτιέσαι τι ήταν αυτό που άκουσες, rock, new wave, electronica, soul, house, ε στην τελική ένωνε εκατοντάδες νέους και ”συγχώνευε” μουσικές φυλές και κάτι υπήρχε στον αέρα που κινούσε βουνά. Οπότε δε θα επιλέξω Stone Roses, Happy Mondays, Inspiral Carpets, Farm και τα ρέστα, αλλά τους Σκωτσέζους (αδυναμίες είναι αυτές) εξ Aberdeen, Shamen από το 1990. Move Any Mountain.
ToSofoPaidi – blanketed by static
Εκείνη την εποχή των αρχών των 90s, μικρός ακόμα σε ηλικία, έφταναν στα αυτιά μου κυρίως οι ήχοι που έπαιζαν τα FM και επιπλέον κάποιες λίγες μουσικές αναζητήσεις μέσω φίλων και του αδερφού μου. Ανάμεσα στις τελευταίες, προέκυπταν μπάντες που ακουγόντουσαν πολύ διαφορετικές, ιδιαίτερες και προκλητικές πολλές φορές, με αποτέλεσμα να τις ακούω κάπως …στα κρυφά! Μια τέτοια περίπτωση ήταν οι 808 State. Ηλεκτρονικός ήχος, κούνημα και ένας νέος κόσμος ανοίγεται για ένα παιδί που βλέπει την εφηβεία να έρχεται. Το Pacific 202 ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία τους από το Ninety και ανέδυε κάτι το εξωτικό και προκλητικό από το πρώτο άκουσμα.
Sotrek – HUMBA!onair
Carter The Unstoppable Sex Machine – Shoppers’ Paradise
Δεν ήξερα ποιό κομμάτι να διαλέξω από αυτήν την ΔΙΣΚΑΡΑ των Carter the Unstoppable Sex Machine με τίτλο 30 Something, που κυκλοφόρησε το 1991. Το Shoppers’ Paradise, το τελευταίο κομμάτι της Α πλευράς του δίσκου είναι από τα πιο γκρουβάτα και νομίζω πιο ταιριαστό στην… χορευτική τρέλα του Μάντστεστερ… Έχω χορέψει ατελείωτα και έχω χτυπηθεί με τα τραγούδια των Carter, και πάντα, αλλά πάντα οι αρχές 90ς θα είναι ταυτισμένες στο δικό μου μυαλό με τις μουσικές τους και φυσικά το… τσουλούφι του Jim Bob…
Ματούλα Πίκουλα – Hanging In The Wire
The Charlatans – The Only One I Know
Αυτό ήταν το τραγούδι που ξεκίνησε την καριέρα των Charlatans και ένα απ’ τα πιασάρικα του ‘baggy’ ήχου του Μάντσεστερ. Θυμάμαι να υπάρχει σχεδόν σε όλες τις indie λίστες της εποχής, να ακούγεται νωρίς στα bars προτού αρχίσουν τα χορευτικά.
Duke Zappa – Famous Last Words
Η μεγάλη τρέλα των Happy Mondays ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα της σκηνής του Madchester. Το 1990 η παρέα των αδερφών Ryder, με τον Paul Oakenfold στην παραγωγή, αράζει στο μακρινό LA και ηχογραφεί το Pills,Thrills and Bellyaches με τους Happy Mondays στην κορυφή του δημιουργικού τους οίστρου. Από εδώ ακούμε ένα κομμάτι που βγαίνουν οι προβληματισμοί του Shaun Ryder για το ζήτημα της πατρότητας.
ΠιΖήτα – HUMBA!onair
Πάμε με κάτι “underdog”. Το Unbelievable έχει την αύρα από Μάντσεστερ, με ενέργεια που θυμίζει rave πάρτι. Οι κιθάρες ακούγονται κάπως ψυχεδελικές και δένουν ωραία με τον ρυθμό που έχει κάτι από hip hop. Κακά τα ψέματα, κομμάτι που σου μένει εύκολα και φαίνεται φτιαγμένο με πλήθος από πορωτικά remix, για να χορεύεις στο κλαμπ. Ποιό κλαμπ; Μα το Χασιέντα 🙂
Εύη – Pop the posers
Inspiral Carpets – Dragging Me Down
Aπό την πιο αξιομνημόνευτη εισαγωγή με πλήκτρα – ίσως από την εποχή των Doors – μέχρι την ψυχεδέλεια και τον χορευτικό ρυθμό του, το κομμάτι είναι για μένα η επιτομή του ήχου του Madchester, μουσική φτιαγμένη για να λιώσεις τις σόλες σου στο dancefloor. Μέχρι πρόσφατα, μπορούσες να το ακούσεις να παίζει στο South Club στο Μάντσεστερ, (το τρόπον τινά διάδοχο της Hacienda), με τον ίδιο τον Clint Boon στα decks, σαν να μην πέρασε μια μέρα από το 1992.
Μάκης Διόγος – Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει
The Stone Roses – This Is the One
Το «This Is The One» έγινε το εμβληματικό τραγούδι της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το 2005. Κυκλοφόρησε το 1989 ως κομμάτι του πρώτου άλμπουμ των Stone Roses. Οι Stone Roses δημιουργήθηκαν στο Μάντσεστερ το 1983 και είναι από τα πρωτοποριακά συγκροτήματα του κινήματος του Μάντσεστερ. Η κλασική σύνθεση του συγκροτήματος αποτελούνταν από τον τραγουδιστή Ian Brown, τον κιθαρίστα John Squire, τον μπασίστα Mani και τον ντράμερ Reni. Φυσικά είναι οπαδοί των Red Devils.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος – Underground Railroad
The Durutti Column – Hotel of the Lake, 1990
Βαριόμαστε στην πόλη, δεν υπάρχει πια βωμός του ήλιου. Υπακούμε στον χρόνο (obey the time). Η ταξιαρχία Ντουρούτι (The Durutti Column) επιστρέφει. Πολλά έχουν χαθεί, αλλά όχι όλα. Στο έσχατο στάδιο της μορφής το περιεχόμενο φτύνεται. Η ποίηση των στίχων κράτησε κάμποσα χρόνια. Βαριόμαστε στην πόλη, πρέπει να ξεθεωθείς για να βρεις κάποια μυστήρια. Το έσχατο στάδιο της ζωντάνιας είναι οι τίτλοι από τις μελωδίες και η μεθυλενοδιοξυμεθαμφεταμίνη. Το λευκό κρασί χύμα. Το Ξενοδοχείο της Λίμνης 1990. Οι Παρασκευές. Το σπίτι (φαρμακείο των Σπορ). Η Τέχνη Ψύχος. Η ισπανική ρέγγε (η πισίνα της οδού των Κοριτσιών). Τα νέον φώτα, πάντα. Η πιο θερμή βροχή (διάφανο μπετόν). (Συνεχώς) αντενδείξεις. Το χύμα κόκκινο κρασί. Χωρίς μουσική και γεωγραφία, έχοντας ξεχάσει τη Χασιέντα. Τους μύθους, το παιδί και το κρασί. Δεν θα ξαναδούμε τη Χασιέντα. Δεν υπάρχει πια. Πρέπει να φτιάξουμε τη Χασιέντα.
Νίκος Κασαπάκης – Perfect Disaster
Αν χρειαζόταν με ένα μόνο τραγούδι να περιγράψω τη μουσική σκηνή εκείνης της περιόδου στο Manchester, αυτό θα πρότεινα.
Κύριος Ντάντης – Underground Railroad
Μάντσεστερ και Hacienda χωρίς το κορυφαίο γκρουπ της πόλης, δεν γίνεται! Οι υπέροχοι Fall λοιπόν, με την Brix Smith να έχει εγκαταλείψει τη μπάντα λίγους μήνες πριν, ηχογραφούν το 1990 το Telephone Thing… και η νεολαία του Mad-chester δεν θα εγκαταλείψει την πίστα ξανά!
Κορίνα – Pop the posers
The Stone Roses – I Am The Resurrection
Τη σκηνή αυτή την έζησα ετεροχρονισμένα, με αφετηρία τις αρχές των 00΄s και τα πάρτυ των Fresh Yellow. Έστω κι έτσι, έχω γαλουχηθεί με madchester και είναι ίσως η σκηνή που αγαπώ περισσότερο από όποιαδήποτε άλλη – παλεύει με τη britpop! Οι Stone Roses είναι η απόλυτη madchester μπάντα και μια μπάντα που την έχω συνδέσει με φοβερές χορευτικές βραδιές της ζωής μου, με κορυφαίες στιγμές το after party της συναυλίας του Ian Brown από Fresh and Yellow το 2010, παρουσία του καλλιτέχνη, και βέβαια τη συναυλία reunion της μπάντας στο Etihad Stadium στο Manchester το 2016, όπου όλη η πόλη αναβίωσε παλιές καλές στιγμές madchester. Δυστυχώς, είχε κλείσει το Hacienda… Δυσκολεύτηκα να διαλέξω τραγούδι μιας κι έχω τουλάχιστον 7 πιο αγαπημένα κομμάτια από Stone Roses, που θα μπαίνανε εύκολα στη λίστα με τα 10 πιο αγαπημένα μου κομμάτια γενικά! Τελικά διάλεξα το Resurrection και γιατί είναι κομματάρα, αλλά κυρίως γιατί είναι 8 και βάλε λεπτά απολαυστικοί Stone Roses! Απολαύστε λοιπόν!
Νίκος Ταλεμόπουλος – Άγρυπνοι στην Αθήνα
Inspiral Carpets – This Is How It Feels
Την σκηνή του Madchester δεν την έχω παρακολουθήσει πολύ, αυτό που μου αρέσει όμως είναι ότι έχει αρκετά τραγούδια σαν αυτό, που από τη μία είναι φουλ χορευτικό και από την άλλη, αν επικεντρώσεις στους στίχους, είναι τέρμα καταθλιπτικοί.
Κούλα Μουσικούλα – στην εποχή του χαϊκού
Άργησα λίγο, και τους πέτυχα όλους και όλες στην πίστα, να χορεύουν στον ρυθμό και δικών μου αγαπημένων! Σκέφτηκα όμως ότι, μετά από όλο το ξεβίδωμα, μπορεί κανείς να βρεθεί σε άλλο σημείο από αυτό που ξεκίνησε, και τελικά να καθίσει όπου θέλει… Το mingling που λένε και σε ένα χωριό έξω από το Μάντσεστερ! Πάρτε μια ανάσα… Sit Down.