3 Μαΐου 2010. Στις 16:00 εκείνης της χρονιάς εκπέμπει για πρώτη φορά ζωντανά στον αέρα το Music Society. Έκτοτε πέρασαν 15 ολόκληρα χρόνια γεμάτα εκπομπές, καλεσμένους, πάρτυ, συναντήσεις, μουσικές και κυρίως …ανθρώπους! Για το μήνα Μάιο η σκληρή εφηβεία του Music Society συναντά την αντίστοιχη σκληρή εφηβεία των παραγωγών του και έτσι επιλέξαμε ένα τραγούδι που μας σημάδεψε ή ακούμε ακόμα από την χρονιά που εμείς γίναμε 15 ετών.
To MS Archives: Fifteen Years είναι αφιερωμένο από και προς όλους τους/τις παραγωγούς του Music Society
Σπύρος Καλετσάνος – Noir
dEUS – Fell off the Floor Man
1996 μια χρονιά -κατά την οποία έκλεισα τα 15- τρομερή μόνο κινηματογραφικά (Trainspotting, Απόντες, Φάργκο, Σολίστας, Μυστικά και Ψέμματα, Carla’s Song, Άγγλος Ασθενής, Όλοι Λένε Σ’ Αγαπώ, Υπόσχεση, Κόλια, Καντίνα, Crash, Δαμάζοντας Τα Κύμματα, Sleepers). Δε θα έλεγα διόλου το ίδιο για τη μουσική, ούτε τότε ούτε τώρα σχεδόν 30 έτη μετά. Μεταξύ των Manics, Dirty Three, Γκούλαγκ, Τρυπών, Στέρεο Νόβα, θα επιλέξω κάτι που για μένα στέκει φρέσκο στο χρόνο. dEUS, In A Bar Under The Sea -τι τίτλος!- και Fell Off The Floor Man.
ΠιΖήτα – HUMBA!onair
Rage Against The Machine – Bullet in the Head
Το τραγούδι που ξεχώρισε στ΄αυτιά και στο κεφαλάκι μου, αν και όλος ο δίσκος έκατσε λίγο αργότερα στο είναι μου. Το ότι δε μπορώ πλέον να χοροπηδήσω όπως τότε, δε σημαίνει πως δεν με συνεπαίρνει ακόμη και τώρα. Δε σημαίνει πως το ερυθρό αστέρι εντός μαύρου φόντου δε θα κάνει να πάλλεται η καρδιά. Μαζί με τους RATM και τους καταπιεσμένους αυτού του πλανήτη, θα χορέψουμε πάνω στα ερείπια του παλιού κόσμου.
βα.αλ. – Ανθρακωρηχείο
Sonic Youth – Youth Against Fascism
Καλοκαίρι του 1992, κλείνω τα 15, ενώ οι Sonic Youth κυκλοφορούν το Dirty. Το grunge εχει σκάσει για τα καλά και αν τουλάχιστον σε μένα χρησίμευσε σε κάτι ήταν να ανοίξει την πόρτα σε ολόκληρο το εκπληκτικό αμερικάνικο underground εκείνης της εποχής αλλά και της προηγούμενης δεκαετίας. Για το χειμώνα όμως του ’92-’93 ήταν ακόμα νωρίς για τέτοια εμβάθυνση, έτσι και αλλιώς δεν υπήρχε χρόνος με τα albums που κυκλοφορούσαν τότε, αλλά δεν ήταν καθόλου νωρίς έτσι ώστε να αφεθεί οριστικά πίσω και στο παρελθόν τα κλασσικά ροκ και πανκ ακούσματα της εφηβείας και να επικεντρωθώ στο παρόν και σε αυτό που (μου) συνέβαινε τότε. Τριάντα τόσα χρόνια μετά η πικρή αλήθεια είναι ότι ακόμα δεν έχω καταλάβει ακριβώς τι συνέβη. Σίγουρα πάντως μου έμεινε μια καλή (ή μπορεί και κακή) συνήθεια και με ένα τρόπο να βρίσκω αυτό που συμβαίνει τώρα πολύ πιο ενδιαφέρον. Με ένα τρόπο αυτή είναι η μοίρα κάθε εφηβείας. Ποτέ δε θα την καταλάβεις ακριβώς και απλά ελπίζεις αυτό που θα μείνει να κουβαλάς στο υπόλοιπο του όσου βίου σου να μην σε τραβάει προς τα κάτω. Η βαρύτητα είναι άλλωστε αρκετή.
Δόξα και τιμή λοιπόν. Σε όλα τα 15χρονα. Σε ό,τι δε θα καταλάβουμε ποτέ. Σε όλους τους χορούς που θέλουνε να αψηφήσουν τη βαρύτητα και τα βάρη.
Duke Zappa – Famous Last Words
Deux Ex Machina – Insight
Το έτος είναι 1997. Βράδυ Σαββατου και κλασσικά,πριν μπουμε στις αίθουσες του Village Center στο Μαρούσι για να δούμε κάποιο από τα τελευταία Αμερικάνικα blockbuster της εποχής, βόλτα από το δισκάδικο του ισογείου για να ακούσουμε λίγο στα κλεφτά κάνα καινούριο δισκάκι και να χαζέψουμε τις νέες κυκλοφορίες. Είναι η εποχή που μεσουρανεί το ελληνόφωνο Ροκ, το Grunge και η Brit Pop. Κάπου εκεί, στις “σιντιέρες” με τα δείγματα από τις καινούριες κυκλοφορίες, βρίσκω ένα EP απο ένα γκρουπ που συστήνεται με το όνομα “Απο Μηχανής Θεός”. Έχωντας μια γνώση του όρου από τα αρχαία του Γυμνασίου, το όνομα τους μου φαίνεται άκρως ενδιαφέρον. Το επιλέγω, πατάω το play, και αμέσως την “βρίσκω”. Γκάζια στο τέρμα, κιθάρες βουτηγμένες στο distortion, και μια φωνη που λεει “Insight, inside, I’m begging you to keep it alive”. Κάπως έτσι, ο 15χρονος Duke Zappa, έμαθε για τους Deus Ex Machina, την Αδελφότητα του Σκύλου, τον Alex K, και όλα τα ωραία πράγματα που γίνονταν στο Αγγλόφωνο κομμάτι της Ελληνικής σκηνής
geosonic – Night Stroll
Τρύπες – Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
Το 1996 υπήρξε για μένα έτος ουσιαστικής επαφής με τον κόσμο του ροκ. Μιλάμε για μια περίοδο χωρίς internet (οι άνω των 40 μπορούν να καταλάβουν), όπου οι πληροφορίες ήταν μετρημένες και οι ανυπόστατες φήμες από τους συμμαθητές, πολλές. Με το τεύχος 210 του ΠΟΠ & ΡΟΚ τον Ιούλη του 1996 άλλαξαν όλα. Αφορμή για την αγορά του περιοδικού ήταν ένα CD του Παύλου Σιδηρόπουλου που έδινε ως δώρο. Ο Σιδηρόπουλος ήταν ένας μύθος για την πόλη που μεγάλωσα, τη Νέα Φιλαδέλφεια, καθώς είχε ενταφιαστεί στο Κοιμητήριο της περιοχής. Αυτό όμως που είχε τελικά μεγαλύτερη αξία ήταν μια συνέντευξη από τις Τρύπες. Η μπάντα τότε είχε μόλις κυκλοφορήσει το «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι» και τα μέλη της κοσμούσαν το εξώφυλλο εκείνου του τεύχους. Εκείνη την εποχή, μέχρι να αρχίσει να κυκλοφορεί από χέρι σε χέρι η αντιγραμμένη κασέτα, διάβαζες μια συνέντευξη ή μια δισκοκριτική και απλώς φανταζόσουν πώς μπορεί να ακούγεται ένα album. Λίγο αργότερα η μηνιαία έκδοση του περιοδικού μου έγινε τελείως απαραίτητη και δεν έχανα τεύχος. Πλέον υπήρχαν περισσότερες πληροφορίες για albums και live από αυτές που έδιναν οι υπάρχουσες ραδιοφωνικές εκπομπές. Από εκείνον τον εξαιρετικό δίσκο περισσότερο αγάπησα το «Πατρίδα Μου Είναι Εκεί Που Μίσησα». Αν και ο Αγγελάκας είχε άλλες καταστάσεις στο μυαλό του όταν έγραφε τους στίχους από το συγκεκριμένο τραγούδι, με τις συχνές μετακινήσεις μου σε διαφορετικές περιοχές τα επόμενα χρόνια, πετύχαινα τον εαυτό μου να το σιγοτραγουδά σε κάθε δυσκολία.
Μάκης Διόγος – Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει
The Clash – Tommy Gun
15 χρόνια Music Society. 15 χρόνια μουσική και όχι μονο. 15 χρόνων γινόμουν το 1978. Τότε οι The Clash κυκλοφορούσαν το δευτερο LP τους “Give ‘Em Enough Rope” με εκπληκτικό εξώφυλλο. Ολο το άλμπουμ είναι εξαιρετικό αλλά το “Tommy Gun” παραμένει το (πιο) αγαπημένο κομμάτι. Χρόνια πολλά Music Society!
Κωστής Πιερίδης – το Κύμα
Blur – Song 2
Σωτήριον έτος 1998, χειμώνας πριν το καλοκαιρινό παγκόσμιο κύπελλο στην Γαλλία και είναι η εποχή της μπάλας και της εφηβικής μουσικής. 15 ετών η αφεντιά μου, με καρέ μαλλί, αμιγώς ροκάδικο μουσικό προσανατολισμό (άντε και λίγο μέταλ) πρέπει να σπατάλησα χρονικά το μισό και πλέον έτος στο FIFA 1998, το περίφημο the Road to World Cup. Ε, όπως μάλλον ήδη θα έχετε καταλάβει εκείνο το κομμάτι που ήταν “ντυμένo” το άκρως εντυπωσιακό intro του FIFA, ήταν είναι και θα είναι, το απόλυτο κομμάτι των sweet (απορώ ποιος βλέπεις αυτές τις ηλικίες ως γλυκές) fifteen.
Νίκος Κασαπάκης – Perfect Disaster
The Jesus And Mary Chain – Head On
Το 1989 ειναι μία φανταστική χρονιά για τη μουσική με κυκλοφορίες οπως το Disidegration των Cure, Doolitle των Pixies, Stone Roses το αξεπέραστο ντεπoυτο τους, The Godfathers, Wedding Present, The Beautiful South κ.α. να βγάζουν σπουδαία αλπμούμ που ακόμα ακούω. Το Automatic των Jesus and Mary Chain ήταν αυτό που το ακούσα τις περισσότερες φορές από τοτε στα 15 μου και για πάρα πολλά χρόνια μετά!
Κορίνα – Pop the posers
Pulp – Common People
Λίγες μέρες πριν κλείσω τα 15 κυκλοφόρησαν οι Pulp το εμβληματικό Different Class, το οποίο περιείχε και το απόλυτο briitpop party anthem Common People. Εγώ το ανακάλυψα λίγα χρόνια αργότερα, όταν ξεκίνησε το ανελέητο πάρτυ των φοιτητικών μου χρόνων κι από τότε με έχει συντροφέψει σε αμέτρητες χαρούμενες στιγμές της ζωής μου!
Ανδρέας Ζαβιτσάνος – Underground Railroad
CAKE – I Will Survive
Δεκαπέντε χρονών, 1996. Η μουσική κινείται γύρω από την αναζήτηση του χαμένου ιστορικού λάιβ του Παύλου Σιδηρόπουλου στα Γιάννινα το 1985 (που λέει και το θρυλικό “Knockin’ On Andrew’s Door”, για τον Αντρέα) και στο αναπάντητο ερώτημα πώς ένας κρετίνος σαν τον Έρικ Κλάπτον έπαιζε -ίσως- στο σπουδαιότερο συγκρότημα (που βασίστηκε στην τριγωνομετρία: κιθάρα-μπάσο-τύμπανα), τους Cream. Από τα καινούργια μονάχα το “Κεφάλι γεμάτο χρυσάφι” άξιζε. Μάης του ‘96. Ω του εφηβικού δογματισμού! (Αργότερα μετάνιωσα οικτρά που δεν άκουσα ποτέ το σύγχρονο “Walking Wounded” των Everything but the girl). Πέρασε το καλοκαίρι, μας άφησε και ο Αντρέας και η Αλίκη και ήρθε ως όφειλε η έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς. Και ένα μεσημέρι του Οχτώβρη, μετά το σχολείο, μετά το φαγητό, ανοίγοντας την τηλεόραση για να δούμε κανένα βίντεο κλιπ στο Σέβεν-Εξ ή το Νιου Τσάνελ, με χτύπησε η Αποκάλυψις κατακούτελα. Στην αρχή άτεχνο ακόρντο ηλεκτρικής κιθάρας βαριεστημένο σαν να κουρδίζει την κιθάρα του ανιψιού του ο Νιλ Γιανγκ, και στην οθόνη να ξεπροβάλει ένα αμαξάκι, τύπου τρίκυκλο, με έναν τροχονόμο μέσα να κόβει κλήσεις για παράνομο παρκάρισμα. At first I was afraid I was petrified. Ω, τι μορφή! I will survive. Διασκευή από τους Κέικ. Του Σακραμέντο. Σεπτέμβρης 1996 και ο δίσκος: Fashion Nugget. Αυτός με την κορώνα. Τι ομορφιά, σχεδόν από την εποχή στην κόλαση του Ρεμπώ. Κάποιες μέρες μετά κατάφερα να το γράψω στο βίντεο για να μπορώ να το βλέπω όποτε θέλω. Έγραψα και το τραγούδι σε κασέτα για να το ακούω όποτε θέλω. (Σχεδόν μια φορά το μήνα, 29 χρόνια τώρα). Όπως είπε και ο Ντύλαν: No reason to get excited, the thief, he kindly spoke / There are many here among us who feel that life is but a joke. 15 χρονών. Εφηβεία σκληρή, αδιαπραγμάτευτη. Χρόνια πολλά!
Κύριος Ντάντης – Underground Railroad
Massive Attack – Safe from Harm
Πέρασαν λοιπόν 15 χρόνια ραδιοφωνικής περιπέτειας για το Music Society… Έκλεισα τα 15 μου χρόνια το 1991. Τότε κυκλοφόρησε το εμβληματικό άλμπουμ Blue Lines από τους Massive Attack και το κομμάτι που άνοιγε το άλμπουμ ήταν το Safe From Harm. Το κομμάτι (και το βίντεοκλιπ) το ανακαλύψαμε βέβαια περίπου 2 χρόνια αργότερα αλλά, όπως και να ‘χει, έγινε η αφορμή ώστε η ροκάδικη εφηβική μου παρέα να ανοίξει την πόρτα που οδηγούσε στην ηλεκτρονική μουσική!
Error Mode – Time Error
The Black Heart Procession – The Letter
Πως ζητάς από ένα δεκαπεντάχρονο να σου πει ΕΝΑ & μόνο τραγούδι που το σημάδεψε;
Σε μία ηλικία που η δυτική κοινωνία σε στοχεύει εμπορικά ενώ σε «άλλες» κοινωνίες σε στοχεύει με βόμβες, ήμουν τυχερός να βρεθώ μόνο στο εμπορικό στόχαστρο.
Επομένως, εκμεταλλεύομενος εν αγνοία μου αυτό το προνόμιο τότε, ανακάλυπτα ακόμα το μουσικό παρελθόν, σιχαινόμουν το παρόν και ήλπιζα στο μέλλον. Σωστά, τι άλλαξε στο τώρα θα μου πεις. Έτσι από τον Παπάζογλου πήγαινα στους Sex Pistols & από εκεί σε δέκα λεπτά βρισκόμουν στους Public Enemy, στον Ziggy Marley, μία στάση για Mazzy Star και καρφί για Τρύπες & για τους τότε περσινούς System Of A Down που μου …τάραξαν την εφηβεία με το Mezmerize.
Σημαδιακά λοιπόν, επιλέγω το The Letter από The Black Heart Procession γιατί έτσι θέλω, σιγά μη σου πω και τα ενδότερα, και αφήνω στην άκρη το Meds από Placebo που εκείνη την χρονιά δεν υπήρχαν ακουστικά που δεν το έπαιζαν, τον Μαύρο Κύκνο του Thom Yorke, το Acid Food από Mogwai, το Τhe Pot από Tool, τους Anti-Flag που τότε γελούσα μαζί τους, τον T.I με το What you Know που ένας κολλητός το άκουγε μέχρι να σβήσει ο ήλιος, τους Zutons με το Tired of Hanging Around, τους Sonic Youth με το Sleepin’ Around, τον Nas που μας είπε Hip Hop is Dead, τους Muse με το Supermassive Black Hole, τους Arctic Monkeys με το A Certain Romance, τους Buzzcocks με το Wish I Never Loved You..
Αυτά, και πολλά σου είπα, τότε δεν θα έπαιρνες κουβέντα, σε αφήνω & γυρνάω στο παρόν να ακούσω Παπάζογλου.
Α ναι, παραλίγο να το ξεχάσω..
καλά δεκαπέντε Music Society, και τριάντα να γίνεις, μείνε δεκαπέντε.
Ματούλα Πίκουλα – Hanging in the wire
Radiohead – Street Spirit (Fade Out)
1995. Δυο χρόνια πριν έμαθα τους Radiohead, δυο χρόνια μετά κυκλοφόρησαν το αριστουργηματικό OK Computer. Στα 15 μου είχαν αφήσει το δικό τους μουσικό αποτύπωμα των εφηβικών μου αναζητήσεων και κάπως έτσι βρήκαν τη θέση τους μέσα μου. Την άνοιξη του 1995 στο ‘The Bends’ υπήρχε το Street Spirit (Fade Out), ένα τραγούδι για τη ματαιότητα της ζωής, το ανούσιο της ύπαρξης και τη βεβαιότητα του θανάτου. Και ξάφνου σα να έπεσα απ’ το συννεφάκι μου και με τη συμβολή της μουσικής τους προσγειώθηκα ομαλά. Εφηβεία. Ταχύτητα, δύναμη, αντανακλαστικά, μνήμη και πολλά πολλά συναισθήματα. Χρόνια πολλά Music Society!
Κούλα Μουσικούλα – στην εποχή του χαϊκού
R.E.M. – Drive
Σίγουρα, άλλα κομμάτια τα έχω ακούσει ή και χορέψει περισσότερες φορές, αλλά αυτό το Drive ρε παιδί μου, κάπως με στέλνει να ταξιδεύω καλοκαίρι, ακουμπισμένη στο ανοιχτό παράθυρο, κι ας καίει και λίγο η λαμαρίνα το μπράτσο. Ταυτόχρονα, σκέφτομαι πόσο θα ταίριαζε να τραγουδηθεί και με περισσότερη ένταση.
Nirvana ένταση.
Μαλί – 3Μ
Zbigniew Preisner – Trois Couleurs OST: Bleu / Closing credits
Το 1993 που έκλεισα τα 15 κυκλοφόρησε η Μπλε Ταινία του Κισλόφσκι. Η πρώτη ταινία της γνωστής τριλογίας του τεράστιου σκηνοθέτη. Την είδα στο σινεμά,κόλλησα με τον κινηματογράφο και από τότε θέλω να γίνω σκηνοθέτρια και να κάνω μια φοβερή ταινία σαν κι αυτήν. Πού θα μου πάει, θα το καταφέρω…
Νίκος Ταλεμόπουλος – Άγρυπνοι στην Αθήνα
Τα Ξύλινα Σπαθιά – Φωτιά στο Λιμάνι
To 1995 η δεκαπεντάχρονη εκδοχή του εαυτού μου πέφτει πάνω στην κασέτα “Πέρα Απ’ Τις Πόλεις Της Ασφάλτου” της αδερφής μου και παθαίνει πλάκα. Το ελληνικό ροκ στο peak του στο εφηβικό μου peak, φοβερός συνδυασμός για να λιώσω όλο το δίσκο και να θυμάμαι ως τώρα όλους τους στίχους από όλα τα κομμάτια. Η Φωτιά στο Λιμάνι ήταν σαν να έχει έρθει από το διάστημα, δεν έμοιαζε με τπτ άλλο που είχα ακούσει ως τότε. Και το “γελάς γιατί σε θέλω” είναι από τους πιο ρομαντικούς στίχους που έχω ακούσει ποτέ
Εύη – Pop the posers
Jeff Buckley – So Real
Το 1994 ήταν μια φοβερή μουσική χρονιά, όμως εγώ το κατάλαβα πολύ αργότερα. Αρκετοί δίσκοι που θα αγαπούσα και θα άκουγα σχεδόν εμμονικά τα επόμενα χρόνια, κυκλοφόρησαν κάτω από την μύτη μου: ο Nick Cave & The Bad Seeds το Let love in, το His and Hers των Pulp, το Parklife των Blur και το Definitely Maybe των Oasis . Με την έκρηξη της trip hop, οι Portishead έβγαλαν το Dummy και οι Massive Attack το Protection κι όλα αυτά μέσα στην ίδια χρονιά! Πιο πολύ απ’ όλους όμως, αγαπώ το Grace του Jeff Buckley, που πια ακούγεται σαν τρυφερή ελεγεία για την πρώτη νιότη και τη ζωή που ονειρευτήκαμε στα 15.
αγγελική – θερμοκήπιο
Sum 41 – Pieces
Στην 1η Γυμνασίου ο μεγάλος μου αδερφός μου χάρισε ένα iPod 1GB το οποίο γέμιζα και άδειαζα καθε Σαββατοκύριακο στον εκρού υπολογιστή του σπιτιού. Τα album Does This Look Infected? και Chuck ήταν πάντα μέσα καθώς εξέφραζαν πλήρως τα τότε έντονα αισθήματα misfitοσύνης που με διέρρεαν 24/7. Οι στίχοι του Pieces ήταν γραμμένοι στην πλάτη της σχολικής τσάντας , στο θρανίο και γενικότερα σε όλο το kit του σχολικού experience ! Σε αυτό το σημείο να ευχαριστήσω την Χαρούλα (την διπλανή μου στο θρανίο) που μου τους έμαθε απο τον αδερφό της , τότε μεγαλοφοιτητής στη Θεσσαλονίκη, και έτσι πήρε μια άλλη κατεύθυνση η σκληρή εφηβεία στην σκληρή απομόνωση της επαρχιακής οδού που είχα την τύχη να σπαρθώ.
yecharinya – Κοάν 公案
Kanye West – Love Lockdown
Το 2008 πάτησα play στο Love Lockdown. Κι από τότε, τίποτα στη ζωή μου δε θα ήταν μουσικά το ίδιο. Δεν έψαχνα κάτι συγκεκριμένο — ίσως απλώς να γεμίσω το κενό της σιωπής ανάμεσα στο φροντιστήριο και το βράδυ. Αντί γι’ αυτό, βρέθηκα να βυθίζομαι σε έναν ήχο αποστειρωμένο, σχεδόν άψυχο, αλλά με μια παλλόμενη καρδιά που χτυπούσε επίμονα κάπου από κάτω. Ένα drum machine που χτυπούσε σαν παλμός, μια φωνή φίλτραρισμένη μέσα από layers συναισθηματικής απόστασης, και από πάνω τους, μια ερώτηση που δεν ζητούσε απάντηση: “I’m not loving you, the way I wanted to.” Το 808s & Heartbreak δεν ήταν απλώς ένα άλμπουμ τομή για τον Kanye West — ήταν ένα άλμπουμ αλλαγής για ολόκληρη τη σύγχρονη μουσική. Στη θέση της υπερβολής, έφερε την απογύμνωση. Στη θέση του συναισθήματος, την εξιδανικευμένη του καταστολή. Όπου άλλοτε υπήρχαν soul samples και γεμάτες αυτοπεποίθηση παραγωγές, τώρα υπήρχε ένας λευκός χώρος — σαν σαλόνι γυαλιστερού διαμερίσματος, κρύο και άψογο. Η αισθητική του άλμπουμ θυμίζει τον Patrick Bateman — καθαρότητα, τελειότητα, και από κάτω ρωγμές. Ο Kanye δεν μας ζήτησε να τον νιώσουμε. Μας έβαλε σε έναν λευκό, κρύο χώρο, και μας άφησε εκεί, να ακούσουμε το echo της δικής μας σιωπής. Και κάπου ανάμεσα στα 808 kicks και στο άψυχο auto-tune, βρήκα τον εαυτό μου. Ο ήχος ήταν σχεδόν αποστειρωμένος, αλλά ποτέ νεκρός. Κάτι έβραζε από κάτω. Κάτι που έμελλε να συντροφέψει την εφηβεία μου με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Sotrek – HUMBA!onair
Sepultura – Arise
Τέλη Μάρτη του 1991 κυκλοφορεί αυτή η δισκάρα των SEPULTURA που δεν χορταίνεις να ακούς ΚΑΘΕ τραγούδι του. 7 Μάρτη του 1991 μπαίνω στα 15 μου και η μεταλ φάση καλά κρατεί. Είχα ήδη ακούσει πολύ Maiden. Slayer, Anthrax, Motorhead και θυμάμαι το συγκεκριμένο άλμπουμ μου το είχε κάνει δώρο ο μεγάλος ξάδελφος που φυσικά άκουγε ΜΟΝΟ θρας. Από τότε δεν σταμάτησα να ακούω και να παρακολουθώ τους Sepultura παρόλο που πολυ γρήγορα ξέφυγα από τη σκηνή του μέταλ και πήγα σε άλλα μουσικά μονοπάτια. Το πρώτο κομμάτι του δίσκου, το Arise με αυτό το καταπληκτικό ίντρο και τη φοβερή ταχύτητα στις κιθάρες και τα ντράμς ακόμα με ταρακουνάει.
ToSofoPaidi – blanketed by static
dEUS – Suds & Soda
Η εφηβεία είναι η κατ’ εξοχήν περίοδος των λαθών. Όχι πως όταν ενηλικιωθείς δεν κάνεις λάθη, ωστόσο η κοινωνία μας στους ενήλικες τα λάθη δεν τα συγχωρεί για κάποιον ανεξήγητο λόγο, παρά μόνο στους εφήβους. Κάπως έτσι (κάποια από) τα δικά μου εφηβικά λάθη συνέβησαν γύρω στα μισά της δεκαετίας του ’90 και είχαν να κάνουν με τη μουσική και τις -τότε- προτιμήσεις μου. Ευτυχώς με τον καιρό ανακάλυψα πως υπήρχαν πολύ πιο όμορφα ακούσματα εκεί έξω και σταδιακά τα ψαχούλεψα και τα έφερα στην επιφάνεια. Κάπως έτσι οι dEUS, που επί της εφηβείας μου ξεκινούσαν την φοβερή τους πορεία, έμελαν να βρεθούν μπροστά μου και το Suds & Soda να αποτελέσει τον εμβληματικότερο τρόπο να κλείνει μια υπέροχη βραδιά (και ευτυχώς για τις ζωές μας έχουν υπάρξει πολλές υπέροχες βραδιές έκτοτε). Στις επόμενες που έρχονται λοιπόν, χρόνια πολλά Music Society!