Οι παραγωγοί του Music Society web radiON συγκέντρωσαν τις νέες κυκλοφορίες που έφτασαν στα αυτιά τους κατά τον Μάρτιο και σας τις παρουσιάζουν μαζί με τους λόγους που τους έκαναν εντύπωση. Διαβάστε τι έγραψαν για καθέ μία από αυτές και αγαπήστε τις (ή απορρίψτε τις) κι εσείς μαζί τους.
Kim Gordon – Play Me
Matador Records
(hip hop / noise rock / experimental rock)
Η θεά Kim επανέρχεται με το τρίτο προσωπικό της άλμπουμ, μετά το No home Record και το Collective, και …“είναι σαν να μπαίνει η άνοιξη”. Δεν είμαι ο αντικειμενικότερος κριτής της μουσικής της Gordon. Μου αρέσει απίστευτα, μου αρέσει τρελά η φωνή της, μου αρέσει που “παίζει” ακομπλεξάριστα με διάφορα μουσικά είδη και στυλ και μπορεί και το κάνει πολύ επιτυχημένα. Σε αυτό το άλμπουμ, που κυκλοφόρησε στις 16 Μαρτίου, η Kim έχει βάλει στοιχεία από το hip hop και το trip hop, δεν λείπουν τα ηλεκτρονικά στοιχεία και φυσικά από το experimental noise ροκ, κάτι που έχει κατακτήσει από τη χρυσή εποχή των Sonic Youth. Στίχοι καταδίκης της πολιτικής του Τράμπ, υπέρ των μεταναστών και κατά της AI κουλτούρας. Στα 72 της χρόνια η “ποιήτρια του σύγχρονου κόσμου Kim”, όπως την αποκαλεί η εφημερίδα New York Times συνεχίζει να μας προσφέρει μουσικάρες και να μας ταξιδεύει με τη φωνή της.
Sotrek (HUMBA!onair)
Diatribes & Jean-Luc Guionnet – L’apport : An awkward position
INSUB Records
(experimental / free improvisation)
O σαξοφωνιστας-αυτοσχεδιαστής Jean-Luc Guionnet (προσφατο σόλο έργο του μπήκε στην εδώ λίστα μου με τα καλύτερα του 2025) συνεργάζεται με το δίδυμο των Diatribes (Cyril Bondi: drums, d’ incise: ηλεκτρονικά) σε ηχογραφήσεις που αποτελούν μια μείξη αυτοσχεδιασμού και αβάν γκαρντ σύνθεσης και προκαλούν τις αντιθέσεις μεταξύ του εγώ των μουσικών και των απαιτήσεων της συλλογικής μουσικής πράξης.
Ο Τρωγλοδύτης του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
The Hickey Underworld – Cold Sun
V2 Records
(alternative rock)
Ύστερα από ένα δεκάχρονο hiatus, οι -εξ Αμβέρσας ορμώμενοι- The Hickey Underworld επέστρεψαν με το 4ο στούντιο άλμπουμ τους, Cold Sun. Έχοντας βαφτίσει την μπάντα τους μέσα από την δουλειά ενός από τα πιο αγαπημένα τους συγκροτήματα στην Dischord Records (του Ian MacKaye των Fugazi), The Nation of Ulysses, οι Βέλγοι ήρθαν και πάλι κοντά κατά την διάρκεια της καραντίνας και το αποτέλεσμα της επανένωσης τους είναι ένα δυναμικό άλμπουμ που σε πιάνει από τα μούτρα ήδη από το ξεκίνημα του και δεν σε αφήνει σε ησυχία σε κανένα σημείο της 35λεπτης παρουσίας του.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Brigitte Calls Me Baby – Irreversible
ATO Records
(indie rock)
Ένα απολαυστικό indie άλμπουμ με 80’s στοιχεία από μια μπάντα με πολλή ενέργεια κι ένα frontman που θυμίζει Morissey! Έχει ήδη μπει στα καλύτερα της χρονιάς αφού παίζει συχνά πυκνά στο σπίτι, στο αυτοκίνητο, στο περπάτημα κλπ. και διαρκώς αλλάζω αγαπημένο τραγούδι από το άλμπουμ! Συστήνεται ανεπιφύλακτα!
Κορίνα (Pop the posers)
Neurosis – An Undying Love for A Burning World
Neurot Recordings
(post metal)
Από τον τίτλο του δίσκου και μόνο καταλαβαίνεις, τί δίσκο κυκλοφόρησε η μπάντα από την Καλιφόρνια. Ύστερα από τα όσα τραγικά συνέβησαν μετά από το 2019, με την απομάκρυνση του ιδρυτικού τους μέλους, τον Σκοτ Κέλυ, που κακοποιούσε τη συμβία και τα παιδιά τους. Ήταν κάτι που τους τάραξε, ιδίως όταν το 2022 παραδέχτηκε κι ο ίδιος δημόσια. Ήρθε στη μπάντα, ο τέως τραγουδιστής των Isis, Άαρον Τέρνερ κι έτσι ξαφνικά κυκλοφόρησε αυτή η “ηχητική βόμβα”. Εδώ δε χρειάζονται πολλά λόγια. Αξίζει να διαβαστεί η δημόσια δήλωσή τους: Είμαστε συγκλονισμένοι και βαθιά ταπεινωμένοι. Ποτέ, ούτε στις πιο τολμηρές μας σκέψεις, δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι η επιστροφή μας και ο νέος δίσκος θα είχαν τέτοια απήχηση, τέτοιο συναισθηματικό βάθος. Πάντα προσπαθούσαμε να στεκόμαστε σε μια απλή αρχή: να δίνουμε τα πάντα, χωρίς να περιμένουμε τίποτα. Κάναμε αυτή τη μουσική για εμάς τους ίδιους – τη μουσική που κάθε φορά είχαμε ανάγκη να υπάρξει. Και τώρα γίνεται ξεκάθαρο πως αυτό που αγγίξαμε είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς ή από το ίδιο το συγκρότημα. Βρισκόμαστε μέσα σε μια αμοιβαία ανταλλαγή καθαρτικής ενέργειας- κάτι που σπάνια έχουμε ζήσει, πόσο μάλλον μέσα στον βούρκο του διαδικτύου.(…)
Όταν αποκαλείτε τη νέα μας μουσική «δώρο», μας κάνετε ένα δώρο.
Όταν μας λέτε ότι σας σήκωσε, μας σηκώνετε κι εμάς.
Όταν μας λέτε ότι σας έδωσε ελπίδα, μας δίνετε κι εμάς ελπίδα.
Υποδεχτήκατε το νέο μέλος της οικογένειάς μας με τόση ζεστασιά και μια αποδοχή που δεν έχουμε ξαναδεί κι έτσι επιβεβαιώσατε αυτό που νιώθαμε: ότι είναι εδώ γιατί πρέπει να είναι εδώ. Όπως το είπαν τόσο εύστοχα δύο από εσάς: «Δεν θυμάμαι κάτι να ένωσε τόσο κόσμο — σπάνιο πράγμα στο διαδίκτυο. Ξαναβρήκαμε τις ψυχές μας» και «Η θεραπεία έχει αρχίσει». Δεν θα τολμούσαμε να πάρουμε τα εύσημα γι’ αυτό. Αυτό ανήκει σε όλους μας. Είμαστε όλοι μαζί σε αυτή τη στιγμή · και είμαστε τυχεροί που έχουμε τέτοιες διεξόδους, που καθαρίζουν το συναίσθημα, μας φέρνουν κοντά και μας δίνουν τη δύναμη να συνεχίσουμε.(…)
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Flea – Honora
Nonesuch Records
(jazz)
Δοκιμάζοντας να δω το the Tonight Show (τυπικό αμερικάνικο τηλεσόου, που εδώ και χρόνια συνοδεύουν με τις μουσικές τους οι Roots), για καλή μου τύχη έπεσα πάνω στο Flea τον μπασίστα στους Red Hot Chilly Peppers. Μετά τις τρολιές του, μίλησε για το νέο δίσκο που έβγαλε σόλο! Έκατσε κι έμαθε τρομπέτα, το αγαπημένο του όργανο απ’όταν ήταν παιδί! Έπαιξε ζωντανά μια διασκευή και σκέφτηκα να δοκιμάσω να τον ακούσω. Ήταν μια όμορφη περιπλάνηση, ίσως όχι συμπαγέστατη αλλά πολύ όμορφη. Με μπόλικες συνεργασίες, δίπλα σε δεξιοτέχνες της δισκογραφικής εταιρείας International Anthem, όπως ο κιθαρίστας Jeff Parker (επίσης, μέλος των Tortoise), η μπασίστρια Anna Butterss και ο σαξοφωνίστας Josh Johnson, ο οποίος ανέλαβε και την παραγωγή του άλμπουμ. Υπάρχουν ακόμη δύο συνεργασίες, από το σύμπαν της εναλλακτικής ροκ, ο Τομ Γιορκ με το Νικ Κέηβ. Δε θα ήθελα να σταθώ παραπάνω, ωστόσο να πω ότι ο Flea δεν προέβη ποτέ σε προκλητικές δηλώσεις (και μπράβο του που στήριξε το 2016, Μπέρνι). Ο Flea ξέρει τι κάνει από μόνος του και διαθέτει πληθώρα έμπνευσης για να συνεχίσει σε αυτή την κατεύθυνση. Ένα πραγματικά φίνο έργο αν το προσεγγίσετε με ανοιχτό μυαλό και, συνολικά, μια πολύ ευχάριστη ακρόαση για χαλάρωση.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Μετά από πολλά χρόνια ψαξίματος και πολλή σκέψη ο Flea αποφάσισε να κανει κάτι εντελώς δικό του. Μάζεψε λοιπόν μια ομάδα από ταλαντούχους sidemen, ξαναέπιασε μετα από χρόνια την τρομπέτα (είχε να την χρησιμοποιήσει από τότε που έπαιζε στους FEAR) και αποφάσισε βα φτιάξει ένα εγκεφαλικό άλμπουμ, στα χνάρια του Jacko Pastorious. Εφτά δικές του συνθέσεις και τέσσερις διασκευές, που αν ακουστούν με λίγο ανοιχτό μυαλο μπορούν να γίνουν το σάουντρακ για ένα ονειρικό απόγευμα.
Duke Zappa (Famous Last Words)