Οι παραγωγοί του Music Society web radiON συγκέντρωσαν τις νέες κυκλοφορίες που έφτασαν στα αυτιά τους κατά τον Φεβρουάριο και σας τις παρουσιάζουν μαζί με τους λόγους που τους έκαναν εντύπωση. Διαβάστε τι έγραψαν για καθέ μία από αυτές και αγαπήστε τις (ή απορρίψτε τις) κι εσείς μαζί τους.
Christina Vantzou – The Reintegration of the Ear
Editions Basilic
(electro-acoustic / experimental)
Η ελληνοαμερικανίδα Christina Vantzou συνεχίζει να εξερευνεί τα όρια μεταξύ αβάν γκαρντ σύνθεσης, ηλεκτρακουστικού πειραματισμού, ambient και drone ηχητικών μοτίβων. Αυτή τη φορά με κάμποσους άξιους λόγου μουσικούς και με την, πάντα ευπρόσδεκτη;, συνεισφορά ενός θεσμού, αυτή τη φορά του Γαλλικού ΙΝΑ-GRM.
Ο Τρωγλοδύτης του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
Bill Callahan – My Days of 58
Drag City
(alternative / folk)
Ο Bill Callahan είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής, αυτό το γνωρίζαμε ήδη από τους Smog. Ωστόσο στο My Days of 58 ο Callahan κάνει ένα ιδιαίτερο βήμα, με τις ιστορίες του να είναι ξεκάθαρα αυτοβιογραφικές, σαν ο ίδιος να παίρνει απόσταση από τον εαυτό του, να τον ανακρίνει και να του δίνει τον απαραίτητο χώρο να μιλήσει ανοιχτά για την ζωή του, την πατρότητα αλλά και την σχέση με τον πατέρα του, την μοναξιά, την καριέρα του. Ο ίδιος πάλευε καιρό με τα συγκεκριμένα τραγούδια, ωστόσο ήταν μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του στα τέλη της περασμένης χρονιάς που φαίνεται να του έδωσε το έναυσμα να τα βγάλει προς τα έξω, επενδεδυμένα με την εμπειρία ενός ανθρώπου που έχει πλέον μεγαλώσει αρκετά για να μπορεί άφοβα να κοιτάξει πίσω. Είναι τελικά αυτό το πρίσμα μέσα από το οποίο κάποιος θα εκτιμήσει περισσότερο το My Days of 58.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Σίγουρα δεν είναι και μεγάλη είδηση ότι ο Μπιλ Κάλαχαν έβγαλε καινούργιο δίσκο μιας και μιλάμε για 30 και πλεον δίσκους σε κοντά 30 χρόνια τραγουδοποιίας. Πραγματικά σκληρή δουλειά. Τώρα ο Μπιλ είναι 60 χρονών. Και το τελευταίο δισκάκι λέγεται “Η ζωή μου στα 58”. Και ναι ο πάντα εξομολογητικός Μπιλ μοιαζει εδώ να είναι ακόμα περισσότερο αποκαλυπτικός πάνω στο κεντρικό ζήτημα της ανθρώπινης ύπαρξης από την θεμελιακή απορία του Άμλετ και μετά. Φυσικά κάθε ιστορία διαποτίζεται με τον αριστοτεχνικό πια αυτοσαρκασμό του (γερό-έφηβου) Μπιλ κάνοντας το τραγικο πιο ιλαρό όχι για να γίνει πιο εύπεπτο, αλλά για να αποδοθεί ολοκληρωτικά το διακύβευμα: Γιατί ζουν οι άνθρωποι; Βέβαια ο Κάλαχαν ξέρει που πρέπει να απευθυνθεί. Από τη μία ο Λου Ριντ και ο Βαν Γκογκ από την άλλη η τρυφερότητα και η αγάπη. Η ομορφιά και η ενσυναίσθηση. Και κάπου εκεί στο Όστιν του Τέξας θα συνεχίζει να αναρωτιέται πως βρέθηκε μέσα σε αυτή την ερημιά κουβαλώντας ταυτόχρονα μια τρυφερή καρδιά και μια μαύρη τρύπα. Κουράγιο Μπιλ δεν είσαι μόνος. Είμαστε μαζί σου.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Hen Ogledd – Discombobulated
Domino
(experimental / alternative / folk)
Όταν πίσω από ένα μουσικό εγχείρημα κρύβεται ο Richard Dawson, τότε αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί με πολλούς, διαφορετικούς τρόπους εκτός από αδιάφορο. Η πρόσφατη (τρίτη) δουλειά των Hen Ogledd, με τον φοβερά επίκαιρο τιτλο Discombobulated, είναι ένα πειραματικό αλλά υπέροχα μελωδικό δημιούργημα που τα έχει όλα! Παιδάκια, ζώα, γαέλικους, φινλανδικούς και αγγλικούς στίχους, ξεκάθαρη πολιτική θέση και φολκ ήχους σε πολλαπλές ηχητικές παραλλαγές. Είπαμε, ο φοβερός κος. Dawson ποτέ δεν μας άφησε παραπονεμένους και τον ευχαριστούμε ιδιαίτερα γι’ αυτό.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Isabel Pine – Fables
Kranky
(ambient / experimental / modern-classical)
Είναι περίπου αλλοπρόσαλλο στο τέλος του χειμώνα να κυκλοφορεί μια μουσική που περιγράφει τόσο λεπτομερώς την ατμόσφαιρα του ψύχους. Και πώς επιλέγει μια πρωτόφαντη μα αριστοτεχνική οργανοπαίχτρια να παρουσιαστεί στο κοινό με ένα τόσο συμπαγές έργο. Από τη μία υπάρχει ο μεταλλικός ήχος από τα σύνθια, που φέρνουν την απόκοσμη αίσθηση της κυρίαρχης λευκότητας του πάγου. Και από την άλλη σε συγκλονίζει όλη η εύθραυστη συναισθηματικότητα των εγχόρδων, κυρίως βιόλας και τσέλου, που αποσυνθέτει μέσω της υπέρ-πληρότητας όλο αυτό το παγερό ηχοτόπιο. Σε μια μεταστροφή του φυσικού κόσμου κάτω από τον πάγο υπάρχει το φως. Η ζωή που επιστρέφει. Αυτούς τους μύθους εξυφαίνει η Ίζαμπελ Πάιν έχοντας σίγουρα κατά νου τούτο: Βλέπει, βλέπει, βλέπουμε / Σε βλέπω. Εσύ βλέπεις. / Ο πάγος θα ξανά-αναστηθεί / προτού η ώρα κλείσει (Πάγος, Παράδεισος, Πάουλ Τσέλαν).
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)