Άλλη μια χρονιά φτάνει στο τέλος της. Το κλασικό ερώτημα τέθηκε και φέτος στους παραγωγούς του Music Society, εκείνες/οι ανταποκρίθηκαν με το παραπάνω και μας αποκάλυψαν το αγαπημένο τους τραγούδι για την χρονιά που ολοκληρώνεται, άσχετα με το έτος κυκλοφορίας του. Εμείς ετοιμάσαμε ένα …εορταστικό mixtape και εσείς μπορείτε να βρείτε τους λόγους πίσω από την κάθε επιλογή διαβάζοντας παρακάτω.
- Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Bruce Springsteen – Thunder Road (Live 07/06/2025 @ Liverpool)
Το έχω ακούσει εκατοντάδες φορές, σχεδόν πάντα με συγκινεί, αλλά φέτος για λόγους προσωπικούς ακόμα περίσσοτερο. Ειχα την τύχη να το ακούσω και ζωντανά στις 07/06/25 στο Λίβερπουλ, αυτή τη δεύτερη μαγική συναυλία που έδωσε εκεί φέτος. Τοποθετημένο στη setlist του στο σωστό σημείο, αμέσως μετά το Bandlands, το ευχαριστήθηκε και ο ίδιος πολύ, το βλέπεις στο video, πρόλαβε να δώσει και την ευχή του σε μία πρόταση γάμου που έγινε εκει μπροστά του όταν τραγούδαγε!
- Κούλα Μουσικούλα (στην εποχή του χαϊκού)
Jesse Welles – War Isn’t Murder
Λίγο πριν τελειώσει το 2025 ανακάλυψα τυχαία ένα βίντεο με κάποιον που έπαιζε σε σταθμό τρένου ένα κομμάτι που δεν είχα ακούσει ξανά. Το όνομα αυτού Jesse Welles και ψάχνοντας πληροφορίες για τη ζωή του είδα ότι έλαβε τον περασμένο Σεπτέμβριο το βραβείο “Spirit of Americana/Free Speech Award” και είναι υποψήφιος για 4 κατηγορίες στα επόμενα Grammy. Οι στίχοι του “War isn’t Murder” (2024) διέγραψαν όλες τις (πολλές) πιθανές εναλλακτικές που είχα για fav song της χρονιάς. Αν κάτι στιγμάτισε (και) το 2025 είναι η γενοκτονία των Παλαιστινίων και η δολοφονία όσων έτρεξαν προς βοήθεια, η υποκρισία των κρατών για τα φράγκα, η παραπληροφόρηση και το πλάνο για ισοπέδωση της περιοχής (resort to be) και η εκεχειρία που, όπως και παλιότερα, επιβάλλεται μόνο στους ανίσχυρους. Παραθέτω μόνο λίγους, αλλά αξίζει να δείτε όλους τους στίχους:
“War isn’t murder, there’s money at stake
Girl, even Kushner agrees it’s good real estate
War isn’t murder, ask Netanyahu
He’s got a song for that and a bomb for you
War isn’t murder, it’s an old desert faith
It’s a nation-state sanctioned, righteous hate”
- Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
Διονύσης Σαββόπουλος – Είδα την Άννα κάποτε
Φυσικά Σαββόπουλος, άλλωστε σε τούτα εδώ τα μέρη υπήρξε -και θα είναι παντοτινά- μια μοναδική περίπτωση και η “φυγή” του σε άλλους κόσμους, δεν μπορεί παρά να μας ξαναφέρνει κοντά στο έργο του. Φτιάχνοντας μια λίστα με τα αγαπημένα τραγούδια του, προσωπικά στέκω στη Μαύρη Θάλασσα και στο Ζειμπέκικο με τη Μπέλου, είναι όμως κάτι από το Περιβόλι του Τρελού -το πρώτο άλμπουμ του που αγόρασα- με το υπέροχο εξώφυλλο του Στέργιου Δελαλή, αυτό που επιλέγω. Ίσως γιατί εκεί ακόμα “πλάθεται” ο καλλιτέχνης και το πεδίο δράσης του, διαμέσω και των ενορχηστρώσεων του Γιώργου Κοντογιώργου. Και αν θέλετε επειδή ο μουσικός “καμβά”‘ είναι μεγάλος και για όλα τα γούστα. Η μελαγχολία της αντίστασης -για να θυμηθούμε και τον φετινό νικητή του νόμπελ λογοτεχνίας- ζωντανεύει στα τραγούδια που γράφτηκαν και εμπνεύστηκαν από την φυλάκιση του Σαββόπουλου στα κρατητήρια της οδού Μπουμπουλίνας. Τέτοιο ήταν και το Είδα Την Άννα Κάποτε με το βιολεντσέλο να κυριαρχεί και το πιανάκι να σβήνει τα ίχνη της (και χάνεται για πάντα στου κόσμου τη βουή) μ’ ένα μικρό και τρυφερό βαλσάκι.
- ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Chat Pile & Hayden Pedigo – A Tear for Lucas
Μέσα από την πιο απρόσμενη συνεργασία στο αμερικάνικο underground προέκυψε αυτό το συγκλονιστικό τραγούδι. Ένας ανοιχτός επικήδειος για έναν φίλο που ο Raygun Busch τραγουδάει συγκρατώντας τα δάκρυά του, η σοβαρότητα αυτής της στιγμής έχει μια συναισθηματική επίδραση ανάλογη του δισκογραφικού πειράματος που σκάρωσαν δύο “αντιτιθέμενα” καλλιτεχνικά εγχειρήματα – οι noisy/sludgy Chat Pile & ο (alternative) Americana Pedigo.
Cause I loved you then
And I love you now
- Κύριος Ντάντης (Underground Railroad)
Novos Baianos – Mistério do Planeta
Για εκείνο το μέρος που βρίσκεται μακριά από τον πανικό της πόλης και κοντά στις παιδικές σου αναμνήσεις. Για εκείνο το μέρος όπου μπορείς να χαζεύεις χωρίς σταματημό τη θάλασσα το απόγευμα και τον ουρανό το βράδυ. Για εκείνο το μέρος όπου, επιτέλους, μπορείς να ανακαλύψεις τα μυστήρια των πλανητών… Οι βραζιλιάνοι Novos Baianos από το υπέροχο άλμπουμ Acabou Chorare, που ήταν ένα από τα soundtrack του περασμένου καλοκαιριού!
- Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
The Notwist – Come In
Το Magnificent Fall είναι μια νέα συλλογή σπάνιων κομματιών των Notwist με Β-sides και remixes, που κυκλοφόρησε φέτος το φθινόπωρο. Ακούγοντας το album συνειδητοποίησα πόσο μου είχε λείψει ο ήχος τους. Οπότε ήταν μια πολύ ωραία ευκαιρία να τους ακούσω ξάνα. Το ‘Come in’ του 2009 έμεινε κολλημένο στα ακουστικά και στα ηχεία μου για καιρό!
- Sotrek (HUMBA!onair)
The Pharcyde – Drop
Με αφορμή την φετινή επανέκδοση αυτού του φοβερού άλμπουμ των Pharcyde, άκουσα αυτό το κομμάτι ξανά και ξανά (νομίζω το ωραιότερο του δίσκου με ένα καταπληκτικό βίντεο κλιπ) τους τελευταίους μήνες του ’25, σκεφτόμενος τι μουσικάρες και κομματάρες κυκλοφόρησαν δεκάδες χιπ χοπ σχήματα των 90ς.
- Εύη (Pop the posers)
Sci-Fi River – Διακοπές στην Αθήνα
Καλοκαιρινές διακοπές στην Αθήνα φέτος, μετά από πολλά χρόνια και το τραγούδι τις συνόδεψε επάξια στο repeat!
- Duke Zappa (Famous Last Words)
ΛΕΞ & Keppler Is Free – Σπασμένη Φλέβα
Έχω μια αίσθηση πως το να γράψει ένα σάουντρακ, για τον ΛΕΞ ήταν ένα όνειρο ζωής. Στην “Σπασμένη Φλέβα” κάνει μια υπέρβαση: καλεί το jazz rock/fusion συγκρότημα των Kepler Is Free και μαζί δημιουργούν ένα μπητατο και αγχωτικό κομμάτι, κυριολεκτικά με την ψυχή στο στόμα, ιδανικό ίσως για το κινηματογραφικό σύμπαν του Οικονομίδη.
Εκεί που τ’ονειρο πεθαίνει
ζουν οι κυνηγημένοι
- Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι στην Αθήνα)
Deftones – ~metal dream
22 Αυγούστου λοιπόν βγαίνει το “Private Music” των Deftones που ήξερα ότι θα ναι πολύ καλός δίσκος αφού τα 2 singles που είχαν ήδη βγει ήταν εξαιρετικά. Και ενώ έχω σχεδόν φτάσει στο τέλος του, στο 10ο κομμάτι μπαίνει το metal dream και λέω ΩΠΑ! Πιασάρικο, χιτάκι, κράμμα shoegaze με nu metal και η φωνή του Chino να διαλύει την ένταση στο ρεφρέν φέρνοντας την αγαλλίαση όταν τραγουδάει…
In your dreams, all we see are the gold drenched days laid ahead
Off we sleep and soon we’ll sink in perfect pose together
- Κορίνα (Pop the posers)
A Place To Bury Strangers – You Got Me
To You Got Me των A Place to Bury Strangers κυκλοφόρησε το ’24 αλλα στο δικό μου μυαλό κόλλησε το καλοκαίρι του ’25 που το έβαλα σε μια playlist. Σιγά σιγά έγινε μόνο του η playlist αφού έπαιζε στο repeat! Το ’25 έφτασε στο τέλος του αλλά το You Got Me δεν έχει ακόμα αντικατασταθεί από άλλο κόλλημα! It got me!
- geosonic (Night Stroll)
ΓΚΟΥΛΑΓΚ – Τα παιδιά μόνο
Ένα τραγούδι από την υπεραγαπημένη punk μπάντα της Θεσσαλονίκης σαν πιο αγαπημένο του 2025, μιας χρονιάς που όλα κύλησαν τόσο όμορφα. Εδώ μπορεί να βρισκόμαστε σχεδόν 30 χρονιά πίσω, όμως το συγκεκριμένο track ακούστηκε πολλές φόρες από τον Σεπτέμβρη και μετά και γύρισε στο μυαλό ακόμα περισσότερες!
Τα παιδιά δεν ζουν σε κόσμο που στερείται φαντασίας,
έχουν το ένστικτο τους για προστασία
- D.C. Murphy (Argy Bargy και Λουλάς)
BLAKAUT – Σταμάτα να μιλάς για αγάπη
Πολύ απλά και χωρίς πολλά λόγια, το 2025 ήταν έτος αναπροσαρμογής, υπαρξιακού επαναπροσδιορισμού και λοιπών βαρύγδουπων κι επειδή έχω ακούσει πολλές βλακείες φέτος, το αποτρεπτικό και η αγανάκτηση του “Σταμάτα να μιλάς για αγάπη” μου μίλησε και κατ’ επέκταση αυτό αποτελέι το 2025 χιτάκι, κυρίως διότι ηχητικά είναι διαφορετικό από το μέσο όρο μου, αλλά και γιατί σπάνια επιμένω να δίνω βάση σε κομμάτια που αναφέρονται (λέμε τώρα) σε αγάπες και λουλούδια.
- Ο Τρωγλοδύτης του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
Tyler, the creator – Sugar on My Tongue
Όταν ο εύγλωτος και μπανάλ τίτλος “τραγούδι για το 2025” μπαίνει στην κουβέντα, ε, τότε ό,τι και να ακούς, η ποπ κουλτούρα σε καλεί να διαλέξεις ποιο προϊόν της σου έκανε τη μεγαλύτερη -με οποιονδήποτε τρόπο- εντύπωση όλη τη χρονιά. Ο Tyler, από rapper prodigy της πολύ αξιόλογης χιπ-χοπ κολλεκτίβας Odd Future, έχει μεταλαχθεί σε ένα α λα Kendrick Lamar μαύρο ποπ ερμηνευτη: λίγη πρόκληση, μπολικο κούνημα κώλου και σώματος συνολικά. Ξεκάθαρος και ο τίτλος του τραγουδιού, all in η φάση του. Του το δίνω!
- ToSofoPaidi (blanketed by static)
Tropical Fuck Storm – Lose the Baby
Είναι κάποια τραγούδια που η συγκυρία τα αποτυπώνει σαν καρτ-ποστάλ στην μνήμη. Η διασκευή των Tropical Fuck Strom στο “Lose the Baby” των -επίσης- Αυστραλών Lost Animal είναι από μόνη της φοβερή και οι βρώμικες κιθάρες της θα μπορούσαν να σε συνεπάρουν έτσι κι αλλιώς. Είναι όμως οι στιγμές και οι περιστάσεις που μπορούν να δώσουν σε ένα τραγούδι μια ιδιαίτερη σημασία και να του χαρίσουν μια δική του ξεχωριστή υπόσταση.
- Μάκης Διόγος (Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει)
Διονύσης Σαββόπουλος – Κιλελέρ
Η χρονιά φεύγει με τον Διονύση Σαββόπουλο να μην είναι ανάμεσα μας. Το Κιλελέρ είναι το κομμάτι που επιλέγω για το 2025 καθώς οι αγρότες είναι στους δρόμους διεκδικώντας γη και ελευθερία. Υγεία και δύναμη για το 2026!
- Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Albert Ayler – Angels
[…]Γέλιο των παιδιών, διακριτικότητα των σκλάβων, αυστηρότητα των παρθένων, φρίκη των μορφών και των εδώ αντικειμένων, να είστε καθαγιασμένοι με την ανάμνηση αυτής της αγρυπνίας. Να που τελειώνει με αγγέλους φλόγας και πάγου. Μικρό ξενύχτι μεθυσιού, άγιο! όταν αυτό δε θα ήταν παρά για τη μάσκα που μας χάρισες. Σε βεβαιώνουμε, μέθοδε! Δεν ξεχνούμε ότι δόξασες χθες την καθεμιά από τις ηλικίες μας. Έχουμε πίστη στο δηλητήριο. Ξέρουμε να δίνουμε τη ζωή μας ολάκερη κάθε μέρα. Νάτη η εποχή των Δολοφόνων[…]
(Πρωινό Μέθης, από τις Εκλάμψεις, μτφρ. Αλέξης Ασλάνογλου, Εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 1981).
Ε, κάπως έτσι κύλησε το ερεβώδες 2025.