Οι παραγωγοί του Music Society web radiON συγκέντρωσαν τα νέα άλμπουμ και EP που έφτασαν στα αυτιά τους μέσα στον Μάιο και σας τα παρουσιάζουν μαζί με τους λόγους που τους έκαναν εντύπωση. Διαβάστε τι έγραψαν για το καθένα και αγαπήστε τα (ή απορρίψτε τα) κι εσείς μαζί τους.
Pelican – Flickering Resonance
(post rock / post metal)
Στο νέο LP το κουαρτέτο από το Σικάγο, ύστερα από έξι χρόνια σιωπής φαίνεται ότι η μπάντα βρήκε και πάλι λίγη από την αρχική της σπίθα έχοντας τον κιθαρίστα της Schroeder-Lebec πίσω στο σχήμα. Ηχογραφημένο από τον “αιώνιο” ηχολήπτη της Sanford Parker, το κουαρτέτο είναι “πιο πρόθυμο να αναγνωρίσει όλα τα κοστούμια που φοράει”. Στο έβδομο λοιπόν άλμπουμ, επιστρέφουν στο ηχητικό πλαίσιο που έγιναν γνωστοί έως το 2012. Είχα την τύχη να τους δω στο ΑΝ κάπου μετά το 2007 θαρρώ κι επειδή θυμάμαι με πολλή αγάπη αυτή τη συναυλία, είναι από τις μπάντες που δε μπορώ να είμαι αντικειμενικός. Λόγω της έλλειψης στίχων και του ορχηστρικού τους χαρακτήρα, έχουν ονομαστεί ακόμη κι ως “post – metal”.Δεν έχουν και πολλές διαφοροποιήσεις θα έλεγα από τους Μοgwai. Προφανώς τα πετάλια τους βοηθάνε για ενίοτε πιο σκληρό ήχο, αλλά έχουν κάποιες σχετικές παραπομπές σε υποείδη του σκληρού ήχου, όπως π.χ. το λεγόμενο sludge. Στο δίσκο λοιπόν αυτόν, που σχεδόν όλα τα τραγούδια έχουν διάρκεια από επτά έως οκτώ λεπτά, η μπάντα δείχνει πιο φωτεινή, δείχνει πιο αισιόδοξη. Το θέλουμε αυτό έτσι δεν είναι; Θα έλεγα πως το δεύτερο μισό είναι παραπάνω “παιγνιώδες” από το πρώτο, που επιβεβαιώνουν τον ήχο τους με τα προ δεκαετίας παιξίματά τους. Ο δίσκος, κυκλοφορεί από την αγαπημένη Run fo Cover Records.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Propagandhi – At Peace
(punk rock / thrash)
Νέος δίσκος ύστερα από το 2017, από τους Καναδούς πολιτικοποιημένους πανκς/θράσερς (όπως γουστάρουν τελευταία να χαρακτηρίζονται εξίσου). Σε μια περιήγηση στο youtube πέραν των επίσημων βίντεο της μπάντας, σε αυτήν τη νέα “μόδα” που διάφορα τυπάκια ακούνε το δίσκο σε πρώτη μετάδοση – προτείνω αυτό – υπάρχει μια σταθερά ροή σχολίων. Ο σχολιασμός έχει να κάνει με το ότι “ήταν ανάγκη η κυκλοφορία του δίσκου, ιδίως μάλιστα του ομότιτλου τραγουδιού”. Οι Propagandhi έχοντας αυτό το παράδοξο όνομα – θέλουν άραγε να παραπέμπει στον Ινδό Γκάντι – βρίσκονται στην πιάτσα εδώ και 39 χρόνια, με το ντεμπούτο τους, το ’93. Όσο προχωράνε οι κυκλοφορίες τους, δυσκολεύουν και τεχνικά αλλά και στιχουργικά. Δύσκολες λέξεις, που δεν είναι κι εύκολα ερμηνευτικά. Νοήματα πέραν του προφανούς αντικαπιταλισμού. Έχουν σταθεί και στις “δικές τους” ντροπές, εννοώ τον Καναδά και τη δική του απάνθρωπη συμπεριφορά στα Πρώτα Έθνη – τους γηγενείς πληθυσμούς, είναι άραγε όλη αυτή η δραστηριότητα ενταγμένη στον όρο: “γενοκτονία”; Η μπάντα έχει μιλήσει σε ανύποπτο χρόνο και για τα όσα βλέπουμε να συμβαίνουν αυτούς τους μήνες.Σε αυτόν το δίσκο, έδωσαν με το αρχικό σινγκλ τους, το στίγμα τους. Επηρεασμένοι από τη “σε απευθείας μετάδοση” εθνοκάθαρση στη Γάζα, μιλάνε και σε πρώτο πρόσωπο.
Είμαι σε ειρήνη.
Είμαι σε ειρήνη.
Αν και αυτή τη στιγμή με συγκλονίζει η θλίψη,
είμαι σε ειρήνη.
Μερικές μέρες φοβάμαι ότι θα πεθάνω.
Ή ακόμα χειρότερα, ότι μπορεί να επιβιώσω.
Προσπαθώ να θυμάμαι αυτά τα λόγια:
«Τίποτα που αξίζει δεν έρχεται χωρίς κάποιο είδος αγώνα..
Πρέπει να κλωτσήσεις το σκοτάδι μέχρι να αιμορραγήσει το φως της ημέρας».
Παραμένουν ειρωνικοί, π.χ. το απίθανο (και βίντεο) Cat Guy. Ας μην συνεχίσω με άλλες αναφορές σε μεμονωμένα τραγούδια.Οι Καναδοί παίζουν απολαυστικά,ανακατεύοντας και το μέταλ τώρα πια. Με αυτά τα υπέροχα εξώφυλλά τους, το τέταρτο στη σειρά με ζωγραφιά του Αμερικάνου ζωγράφου των τελών του 19ου αιώνα, Edgar S. Paxson, ίσως να έχουν όπως γράφει το treblezine “τον καλύτερο μέταλ δίσκο του έτους, κι ας μην είναι μέταλ!” Ίσως και ναι. Ο δίσκος κυκλοφορεί από την ιστορική κι αγαπημένη Epitaph records κι ηχογραφήθηκε από τον Jason Livermore.
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Morcheeba- Escape the chaos
(trip hop)
Στα γνώριμα μουσικά μονοπάτια κινείται το 11ο άλμπουμ των Morcheeba, Escape the chaos, που κυκλοφόρησε στις 23 του μήνα. Easy listening σε trip hop ρυθμούς, ό,τι πρέπει για το καλοκαιράκι που έχουμε μπροστά μας!
Κορίνα (Pop the Posers)
Matt Berninger- Get sunk
(indie alternative)
Στα τέλη του Μαΐου κυκλοφορησε ο frontman των The National το δεύτερο σόλο άλμπουμ του. Περιλαμβάνει 10 κομμάτια που διακατέχονται από μια μελαγχολική διάθεση, οπως μας προϊδεάζει και ο τίτλος του άλμπουμ Get sunk, αφού ο Berninger τα έγραψε σε μια περίοδο που διένυε μια καταθλιπτική φάση. Ωστόσο, ο ήχος δεν ξεφεύγει πολύ από το γνωστό ύφος του Berninger αλλά και των The National. Αν είστε φαν του είδους αξίζει σίγουρα μια ακρόαση.
Κορίνα (Pop the Posers)
Sugar For The Pill- LUV
(shoegaze / dreampop)
Οι δικοί μας Sugar for the pill, η shoegaze μπάντα από την Αθήνα, κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της Luv κι εμείς οφείλουμε να τους στηρίξουμε γιατί το αξίζουν! Ήδη τα single που είχαν προηγηθεί της κυκλοφορίας του άλμπουμ μάς είχαν δώσει μια γεύση για τον ονειρικό, αλλά ταυτόχρονα δυναμικό ήχο των 10 νέων κομματιών τους. Δεν είναι τυχαίο που συμπαραγωγός στο Luv είναι ο Jordan Lawlor (M83). Οι Sugar for the pill έχουν αυτό το κάτι που τους κάνει να ξεχωρίζουν και να στέκονται ισάξια δίπλα σε μπάντες της διεθνούς σκηνής!
Κορίνα (Pop the Posers)
Τους είχα δεί σε μια πολύ ιδιαίτερη συγκυρία στο festival του Lung τον Απρίλη του 2023, οπου μάλλον αδικήθηκαν απο το γεγονός οτι έπαιξαν τόσο αργά και ενώ το μεγαλο πλήθος των παρευρισκόμενων είχε αποχωρήσει. Oι Sugar For The Pill είναι τόσο ονειρικοί που και λίγο να ασχοληθείς μαζι τους, δύσκολα θα τους ξεχάσεις. Το LUV πιάνει το νήμα εκεί που το άφησε το Wanderlust και ίσως είναι και καλύτερο απο τον προκάτοχο του. Αφεθείτε χωρις αναστολές στις υπέροχες μελωδίες τους…
geosonic (Night Stroll)
Preoccupations – Ill at Ease
(post punk)
Σχηματίστηκαν από τις στάχτες των Women πριν από 13 χρόνια και το όνομα που υιοθέτησαν για την μπάντα τους ήταν το ‘’Viet Cong’’. To 2016 μετονομάζονται σε Preoccupations. Παίζουν παλιομοδίτικο post punk και μια απο τις κύριες επιρροες τους φαινεται να είναι oι Λονδρέζοι Psychedelic Furs. H μπάντα από τον Καναδά ξαναχτυπά μετά από 3 ολόκληρα χρόνια, με ένα album στο γνώριμο ύφος που τους έχει κάνει τόσο αγαπητούς. Το Andromeda μάλλον αφήνει τα υπόλοιπα επτά τραγούδια πίσω του συνθετικά, η απλά ταίριαξε καλυτέρα στα γούστα μου…
geosonic (Night Stroll)
Conflict – This Much Remains
(trip hop)
Στη μνήμη του Colin Jerwood, πρωτοπορου της αναρχοPunk σκηνής και frontman των θρυλικών Conflict.
Μάκης Διόγος (Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει)
Arse – Complete
(punk)
Ατελείωτο κοπάνημα στα τύμπανα, ένα μπάσο που σου τρυπάει τα σωθικά, μια κιθάρα βρώμικη και παιχνιδιάρα και μια φωνή… παναγιά μου βοηθα! Το τρίο Arse από την Αυστραλία (Σίδνει) που ποτέ δεν μας απογοητεύει σε πανκ ροκ ήχους, μαζεύει σε ένα άλμπουμ όλες τις προηγούμενες δουλειές, LP και EP, και το αποτέλεσμα είναι ένας 50λεπτος εκπληκτικός πανκ θόρυβος που δεν θέλεις να τελειώσει…
SoTrek (HUMBA!onair)
Stereolab – Instant Holograms On Metal Film
(alternative / indie pop)
Επιστροφή για τους αγαπημένους Stereolab μετά από 15 χρόνια και διαπιστώνουμε πως το έχουν..ακόμα. Συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν. Παραμένουν δημιουργικοί και υπέροχοι. Ευχάριστος, φωτεινός και δροσερός δίσκος. Η αισθητική τους παραμένει ανέπαφη και αυτή η γλυκιά μελωδική μελαγχολία τους ενεργοποιήθηκε ξανά.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Όμορφος ήχος στο νέο δίσκο που μας χάρισαν οι Stereolab μετά από 15 χρόνια απουσίας. Όπως παλιά, ονειρικές και ταξιδιάρικες μελωδίες. Ωστόσο, λίγα είναι τα κομμάτια που τελικά με κέρδισαν, καθώς τα περισσότερα έμοιαζαν με μουσική “χαλί”.
Κορίνα (Pop the Posers)
Kassi Valazza – From Newman Street
(folk rock / country rock)
Τούτες τις μέρες νιώθω πολύ φυσιολογική, λέει η Κάσι Βαλάτζα. Προσπαθώ πια να αποδεκτώ το χάος και κάθε φορά να κάνω ένα βήμα πιο μπροστά. ‘Οχι εξελικτικά. Περισσότερο διαφορετικά. Γιατί κάθε τι διαφορετικό είναι αλλαγή κατάστασης και σε οδηγεί σε δρόμους νέους. Όχι αβάδιστους αλλά απρόσμενους. Ο τρίτος δίσκος της Κάσι Βαλάτζα είναι ένας τέτοιος δρόμος. Οικείος όπως ο δρόμος του σπιτιού σου και συνάμα αλλόκοτος όπως κάποιο μυστικό πέρασμα. Και αν τον ακούσεις ένα ζεστό μεσημέρι τότε μπορεί το βάρος του τροχού (Weight of the Wheel) να σε απελευθερώσει.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Varo – The World That I Knew
(baroque folk / irish folk)
Ο κόσμος που ήξερα πάει χάθηκε αφήνοντας πίσω του ένα πέτρινο δάσος. Αυτό τραγουδούν οι ταλαντούχες γάλλο-ιταλές (γαλλίδα η Λούσι, ιταλίδα η Κονσουέλο) Βάρο στο τελευταίο κομμάτι (Alone) του δεύτερου αριστουργηματικού δίσκου τους. Ένας δίσκος σκοτεινός δοσμένος όμως με μια απερίγραπτη τρυφερότητα. Στιγμές νιώθεις να σε καταβάλει μια παγερή αύρα, που για μας εδώ στον Νότο, στην απελπισία του Θέρους, είναι σχεδόν ανακουφιστική. Δεν παύει όμως να σε στοιχειώνει. Προς επίρρωση αυτών υπάρχει η συγκλονιστκή απόδοση του παραδοσιακού ιρλαδικού άσματος Green Grows the Laurel με την εξαιρετική συνοδεία του Τζον Φράνσις Φλιν. Απόκοσμα όμορφο. Μπαρόκ.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)
Cole Pulice – Land’s End Eternal
(cosmic jazz / ambient jazz)
Το αιώνιο τέλος της γης είναι ο στοχασμός πάνω στο αέναο κυκλικό συμπαντικό γίγνεσθαι. Η αιώνια επιστροφή ως το ανώτατο στάδιο κατάφασης που δύναται να φτάσει ο άνθρωπος ελεύθερος από το φάντασμα του θεού. Εδώ έχουμε ένα κοσμολογικό ηχοτόπιο. Το σαξόφωνο του Κόουλ Πιούλις είναι αυτή η κρυμμένη γωνιά ανάμεσα στους Κόσμους που ξορκίζει τη χαμέρπεια του χυδαίου υπαρξισμού. Υμνεί τη μηδαμινότητα ενός κόκκου σκόνης και σου σιγοψιθυρίζει: Όλα φεύγουν, όλα ξανάρχονται πίσω∙ αιώνια κυλά ο τροχός του Είναι. Όλα πεθαίνουν, όλα ξανανθίζουν∙ αιώνια τρέχει η χρονιά του Είναι. Όλα συντρίβονται, όλα συναρμόζονται πάλι∙ αιώνια χτίζεται το ίδιο το σπίτι του Είναι. Όλα χωρίζονται, όλα ξαναχαιρετιούνται∙ αιώνια μένει πιστό στον εαυτό του το δαχτυλίδι του Είναι. Κάθε στιγμή αρχίζει το Είναι∙ γύρω από κάθε Εδώ κυλιέται η σφαίρα του Εκεί. Το κέντρο είναι παντού. Καμπυλώνει το μονοπάτι της αιωνιότητας. Αφού τελικά δεν είμαι παρά το όνειρο που ονειρεύεται ότι βλέπει ένας σκύλος.
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad)