Οι παραγωγοί του Music Society web radiON συγκέντρωσαν τα νέα άλμπουμ και EP που έφτασαν στα αυτιά τους μέσα στον Απρίλιο και σας τα παρουσιάζουν μαζί με τους λόγους που τους έκαναν εντύπωση. Διαβάστε τι έγραψαν για το καθένα και αγαπήστε τα (ή απορρίψτε τα) κι εσείς μαζί τους.
Scowl – Are We All Angels
Ας ξεκινήσω κάπως ανάποδα. Όταν εντοπίζεις μια δισκοκριτική μιας μπάντας που λόγω του ντεμπούτου της προ 4 ετών, είχες κατατάξει στο λεγόμενο «χάρντκορ πανκ», στις σελίδες των New York Times, τότε αυτόματα κρατιέσαι σε απόσταση. Δε ξέρω αν υπάρχει μια συνεχιζόμενη διαδικασία για κάποιες μπάντες που ξεκινού από τα υπόγεια, με μικρής διάρκειας τραγούδια, δυνατές κιθάρες και κραυγές – στην περιίπτωσή μας, γυναικείες, μετατρεπόμενες σε major oνόματα σε τεράστια φεστιβάλ (aka Coachella), ωστόσο καλό είναι να κρατάμε μια πισινή. Διότι οι Scowl είχαν δείξει πως αρέσκονται ν΄ανακαλύπτουν πιο μελωδικές, πιο indie πτυχές τους και στο ντεμπούτο, αλλά και στο προπέρσινο ΕΡ τους. Διεκδικούν το δικαίωμά τους να εξελίσσονται χωρίς συγγνώμη. Για όλους τους διευρυμένους ορίζοντές του, όμως, το Are We All Angels δεν προδίδει ποτέ τις ρίζες της μπάντας. Εξάλλου όπως δήλωσε κι η frontwoman Κat Moss: «Θέλαμε αυτά τα τραγούδια να είναι το πιο ώριμο πράγμα που έχουν κάνει οι Scowl. Πιο συναισθηματικά.Δεν θέλω απλώς να γράφω παραδοσιακά punk τραγούδια. Μπορούμε να σκάψουμε λίγο πιο βαθιά;»
Είμαι σίγουρος πως θα είχα ξενερώσει εάν ήμουν 15 (για να παίξω λίγο και με τα 15α γενέθλια του MS). Εξισορροπώντας την παλιότερη ωμότητά τους με απρόσμενη μελωδία και την προθυμία να ενσωματώσουν ποικίλες επιρροές (έχω διαβάσει πλήθος αναφορών από τις L7 & Garbage μέχρι Nirvana, Gouge Away, Pup), οι Scowl έχουν δημιουργήσει ένα άλμπουμ που θα διευρύνει το κοινό τους χωρίς να κάνουν πίσω από την ακεραιότητά τους. Είναι μια μπάντα αποφασισμένη να αυτοπροσδιοριστεί με τους δικούς της όρους, όσο και να ενοχλεί αυτό το κοινό που επιθυμούσε αποκλειστικά τα γρυλίσματα και τα γρήγορα ριφ. Η μεταπήδησή τους στην (indie) Dead Ocean μένει να δείξει εάν θα πορευτούν στο μέλλον σύμφωνα με αυτήν την κυκλοφορία ή θα συνεχίσουνε να τη ψάχνουν ακόμη πιο βαθιά…
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
Kaleidoscope – Cities of fear
Όταν αυτά τα τυπάκια από τη Νέα Υόρκη έσκασαν μύτη στην hardcore punk σκηνή των ΗΠΑ πριν πέντε χρόνια με το EP Decolonization, έγινε ένας χαμούλης. Τρομερή ένταση στα κομμάτια τους, πολιτικοποιημένος στίχος στα μονοπάτια κλασσικών anarcho-punk συγκροτημάτων του παρελθόντος και ένας βρώμικος old school κιθαριστικός θόρυβος. Τον Απρίλη κυκλοφόρησαν το δεύτερο άλμπουμ τους που κινείται φυσικά στα ίδια πλαίσια. Το Cities of fear είναι ένα από τα καλύτερα hardcore punk άλμπουμ που έχω ακούσει τελευταία. Ειδικά τα κομμάτια White Idols και Utopia, που είναι λίγο πιο art punk, είναι καταπληκτικά! Συνολικά ο δίσκος, που είναι μια παραγωγή της λονδρέζικης εταιρείας La vida es un mus discos punk η οποία βγάζει τρομερές punk μουσικές, είναι μια οργισμένη καταγγελία και καταδίκη του σημερινού δυτικού πολιτισμού.
SoTrek (HUMBA!onair)
Nell Smith – Anxious
(alternative pop / indie pop)
Κάθε posthumous άλμπουμ δεν μπορεί παρά να φέρνει ανάμικτα συναισθήματα. Στην περίπτωση της Nell Smith αυτά γέρνουν ακόμα περισσότερο προς την δύσκολη πλευρά, καθώς η Smith ήταν μόλις δεκαεφτά ετών όταν πέρσι τον Οκτώβριο ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα έκοψε το νήμα της ζωής της. Η ίδια πρόλαβε να ηχογραφήσει ένα εξαιρετικό άλμπουμ με διασκευές τραγωδιών του Nick Cave, οι Flaming Lips την είχαν πάρει κάτω από τις φτερούγες τους και βρισκόταν σε στάδιο προετοιμασίας του νέου της άλμπουμ όταν συνέβη το κακό. Το Anxious κυκλοφόρησε μέσα στον Απρίλη και μπορεί μουσικά να μην είναι ένα άλμπουμ που θα συζητάμε για χρόνια, αποτελεί όμως υπενθύμιση για το εύθραυστο της ζωής και αφήνει αναπάντητο το έως που θα μπορούσε να εξελιχθεί το αδικοχαμένο ταλέντο της Nell Smith. RIP.
ToSofoPaidi (blanketed by static)