Το Music Society web radiON γιορτάζει! Με αφορμή τα 16α μας γενέθλια, οι παραγωγοί του σταθμού ψάξαμε βαθειά στις μνήμες ενός (για τους/τις περισσότερες/ους από εμάς …μακρινού) παρελθόντος και επιλέξαμε ένα άλμπουμ που θα προτείναμε σήμερα στον 16χρονο εαυτό μας και το οποίο δεν είχαμε ακούσει ακόμη στα 16 μας, είτε γιατί δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα, είτε γιατί πολύ απλά δεν το γνωρίσαμε την σωστή στιγμή.
Suede – Coming Up
Nude Records (1996)
Αν μπορούσα στον 16χρονο εαυτό μου να βάλω ένα άλμπουμ να ακούσει χωρίς να πω τίποτα, θα ήταν το Coming Up των Suede. Γιατί θα τον έκανε να νιώσει ότι ανήκει κάπου, ακόμα κι αν δεν ξέρει πού. Έχει αυτή τη λάμψη του “όλα είναι δυνατά”, αλλά και μια σκιά από κάτω που δεν καταλαβαίνεις αμέσως. Ίσως να μην πρόσεχε τότε τη μελαγχολία του, μόνο τα hooks και την ενέργεια. Τα τραγούδια μοιάζουν με στιγμιότυπα από ζωές που καίγονται γρήγορα φίλοι, έρωτες, νύχτες που νομίζεις ότι δεν θα τελειώσουν ποτέ. Και ίσως να του έλεγα μόνο αυτό: κράτα λίγο από αυτό το συναίσθημα. Γιατί σίγουρα θα έμενε μέσα του, και θα το καταλάβαινε χρόνια μετά, όταν θα το ξανάβαζε ένα βράδυ χωρίς λόγο.
yecharinya (Κοάν 公案)
Frank Zappa – Hot Rats
Bizarre Records (1969)
Τα 16 μου ήταν ακριβώς η ηλικία που δύο μουσικοί “κόσμοι” άρχισαν να συναντιούνται στα αυτιά μου. Από τη μια το κλασσικό ροκ των sixties και των seventies και από την άλλη τα πρώτα jazz ακούσματα, με έμφαση στον ηλεκτρικό ήχο του αποκαλούμενου jazz fusion. Ένα τρελό εφηβικό μπέρδεμα με τους Led Zeppelin και τους Cream και κάπου ανάμεσα τον Miles Davis και τους Mahavishnu Orchestra. Εκείνη την εποχή γνωρίζαμε τον Frank Zappa ως όνομα, αλλά κάθε φορά που πηγαίναμε να αγοράσουμε δίσκους οι δισκοπώλες μας αποθάρρυναν: αυτός ο ήχος είναι για “ψαγμένους”, όταν μεγαλώσετε θα το καταλάβετε καλύτερα! Κάπως έτσι μας διέφυγε το εξαιρετικό Hot Rats του θείου Frank. Κοιτώντας τον δεκαεξάχρονο εαυτό μου, από όλη αυτή τη χρονική απόσταση, θα του πρότεινα το Hot Rats ανεπιφύλακτα, ακριβώς γιατί εκφράζει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη συνάντηση των δύο μουσικών “κόσμων” που χαρακτήρισε την εφηβεία μου!
Κύριος Ντάντης (Underground Railroad)
Godspeed You! Black Emperor – No Title As of 13 February 2024 28,340 Dead
Constellation (2024)
Σκεφτόμουν αρχικά την Beth, αλλά δεν άργησα και πάρα πολύ να ανακαλύψω τους Portishead. Μετά αναρωτήθηκα ποιούς πραγματικά άργησα να ανακαλύψω και ήρθε η φλασιά…
Όταν είδα ότι θα έρθουν στην Αθήνα το 2018, είχα ακούσει λίγο το όνομα από σπόντα. Βρήκα εισιτήριο και πήγα χωρίς “να μελετήσω” τι να περιμένω. Ε, στο live έπαθα πλάκα. Για το ταιριαστό δέσιμο εικόνων με μουσική, για το Hope, για τη γενική ατμόσφαιρα ότι κολυμπάμε όλοι μέσα σε νότες, για την αίσθηση ότι από την επόμενη ημέρα μπορώ να ξεκινήσω να παίζω κι εγώ μουσική (λολ), για την ικανότητα να μεταδίδουν μήνυμα χωρίς καν λόγια, και φυσικά, για την επιλογή τους να “μιλήσουν” τελικά, και να ονομάσουν το άλμπουμ τους No Title As of 13 February 2024 28,340 Dead, λυπάμαι που δεν έχω πει σε αρκετό κόσμο «έχετε 5′ να σας μιλήσω για τους Godspeed You! Black Emperor»;
Κούλα Μουσικούλα (στην εποχή του χαϊκού)
Pink Floyd – The Piper At The Gates Of Dawn
Columbia (1967)
Στα 16 μου χρόνια, το 1979, είχα ανακαλύψει την…”μαγεία” του Punk Rock. Clash, Sex Pistols, Damned, Stranglers, Ramones και οι υπόλοιπες μπάντες από Αγγλία και ΗΠΑ είχαν αλλάξει όχι μόνο τον μουσικό μου κόσμο, αλλά και την κοινωνική μου θεώρηση. Εκείνη την εποχή, 16 χρονών, θεωρούσα “συμβιβασμένα” και ξεπερασμένα τα μεγάλα γκρουπ της εποχής. Pink Floyd, Led Zeppelin, Deep Purple, ακόμα και οι Rolling Stones έμοιαζαν …πολύ παρελθόν. Αργησα λίγο αλλά ανακάλυψα στη συνέχεια ότι η μουσική, ιδιαίτερα η Rock, ήταν ένα απέραντο εργαστήριο τέχνης που έβγαζε διαμάντια που μένουν αναλλοίωτα στο χρόνο. Στο 16άχρονο λοιπόν Μάκη θα έβαζα να ακούσει ένα από τα καλύτερα LP όλων των εποχών (κατά την ταπεινή μου άποψη…) το The Piper at the Gates of Dawn των Pink Floyd. Θα μου έδινα έτσι την ευκαιρία, πολύ πιο σύντομα να γνώριζα και άλλους μουσικούς δρόμους!
Μάκης Διόγος (Μπάλα που κυλάει χόρτο δεν μαζεύει)
Jean-Michel Jarre – The Concerts in China
Disques Dreyfus (1982)
Ένας από τους πρώτους δίσκους που αγόρασα, 5 χρόνια μετά την πρώτη του κυκλοφορία, από το χαρτζιλίκι μου. Τόσο χαρούμενος για κάτι που άκουσα πρώτα από κασέττα που είχε φέρει ο πατέρας μου δώρο από τα ξένα σε ηλικία μόλις 14 ετών! Αμέσως μετά την εποχή Μάο αυτός που πρώτος προσκλήθηκε επίσημα στην Κίνα ήταν ο Jarre, ως ο πρώτος δυτικός μουσικός. Η οργάνωση των συναυλιών ήταν από μόνη της ένα μεγάλο εγχείρημα, κυρίως λόγω των πολιτισμικών διαφορών που συνδέονται με την επίσημη παράδοση των συναυλιών στην Κίνα. Το κοινό της πρώτης συναυλίας αποτελούνταν αποκλειστικά από στρατιωτικό προσωπικό και για αυτόν τον λόγο ο Jarre μοίρασε εισιτήρια στους πολίτες στο δρόμο, ώστε να μπορέσουν και αυτοί να παρακολουθήσουν τις άλλες συναυλίες. Λέγεται ότι 500 εκατομμύρια Κινέζοι άκουσαν τις συναυλίες ζωντανά στο ραδιόφωνο. Ο Γάλλος μουσικός είχε συνθέσει ειδικά για αυτές τουλάχιστον επτά νέα κομμάτια, τα οποία, από στυλιστική άποψη, κάλυπταν ένα φάσμα που εκτεινόταν από την ηλεκτρονική και την ατμοσφαιρική μουσική έως την παραδοσιακή κινεζική μουσική.
Μπάμπης Πίσχος (Τα ελληνικά, …αλλιώς)
The Stone Roses – The Stone Roses
Silvertone Records (1989)
Δεν τους πέτυχα (ούτε ξέρω αν έπαιξαν) στο MTV, δεν υπήρχε ακόμα πρόσβαση στο ίντερνετ για τις μάζες των 16ρηδων και δε θυμάμαι να έχω δει το εξώφυλλο σε δισκάδικο της επαρχιακής πόλης που μεγάλωνα-σίγουρα κανείς από τους συνήθεις υπόπτους που με “προμήθευαν” μουσική, δεν το είχε ακόμα σε κασέτα ή βινύλιο. Αν όμως μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, θα με έπαιρνα από το χέρι και θα με σύστηνα σε αυτόν τον δίσκο, και μαζί του στη μαγεία που έγινε για μένα ο ήχος του Μάντσεστερ!
Εύη (Pop the posers)
Talking Heads – Remain In Light
Sire (1980)
Στα 16 έχεις ανησυχίες, άγχη, αναζητήσεις κι εγώ ήμουν μια συνηθισμένη έφηβη που έβρισκε την οδό διαφυγής στη μουσική. Αν συναντούσα σήμερα εκείνο το κορίτσι, θα του έδινα να ακούσει το Remain In Light. Τους Talking Heads τους έμαθα αρκετά χρόνια αργότερα, αλλά νομίζω πως αν άκουγα το άλμπουμ σε εκείνη την ηλίκια ίσως άλλαζε η αισθητική μου αντίληψη. Σε κάθε περίπτωση θα μου δινόταν η ευκαιρία να ωριμάσει μέσα μου η μουσική τους.
Ματούλα Πίκουλα (Hanging in the wire)
Νίκος Μαμαγκάκης, Γιώργος Ιωάννου – Κέντρο Διερχομένων
Lyra (1982)
Δεν ξέρω αν θα έπειθα τον 16χρονο εαυτό μου. Είχε βρει την ηχητική του Γη της Επαγγελίας στο πανκ και το ιντυ ροκ. Θα προσπαθούσα πάντως, μπας και τον μετακινούσα από τη Δύση περισσότερο προς την Ανατολή. Και αφού είχε ήδη (ψιλο)βιώσει το αναπόφευκτο της παράνοιας, του σουρεαλισμού, της παραφοράς, της ποταπότητας και της ομορφιάς του έρωτα, θα του πρότεινα αυτό το άλμπουμ. Για τον μινιμαλισμό και, κυριως, τα υπονοούμενα στο λόγο του σπουδαίου Ιωάννου. Για το πως η μουσική υπηρετεί το στίχο, παρόλο που, ήδη, ο τότε εαυτός δεν πολυγούσταρε στιχουργική. Για το πως οι στίχοι του Ιωάννου παραδίνονται στην αναπόδραστη απογοήτευση ως τελικό αποτέλεσμα χωρις μεγαλοστομίες τύπου Μπρυκνέρ. Καλός και αυτός βέβαια. Και για να τον πείσω να τα ζήσει όλα αυτά και να επαναλάβει τα ίδια λάθη και τις ίδιες εντάσεις. Σαν αυτές που περιγράφουν αυτά τα καταπληκτικά τραγούδια. Ξανά και ξανά και ξανά.
Ο Τρωγλοδύτης του Ήχου (Τρωγλοδύτης του Ήχου)
Isaac Hayes – Hot Buttered Soul
Enterprise (1969)
Στο Music Society τελικά είμαστε καταδικασμένοι να ξαναζήσουμε την εφηβεία μας! Κάθε χρόνο επιτελείται μια επάνοδος σε μια εποχή που ο γράφων κοιτάει έναν εαυτό πολύ διαφορετικό, για τον οποίο, αν είχε μια μαγική ικανότητα, πιθανότατα να είχε αλλάξει τα πάντα ή ίσως και τίποτα. Μουσικά, στα μέσα της δεκαετίας του ’90 τα πράγματα ήταν μάλλον …τραγικά, αν και κάποια πράγματα είχαν ευτυχώς φτάσει μέχρι τα αυτιά μου. Το grunge το ζούσα σε ζωντανό χρόνο, οι Beatles και οι Rolling Stones βρίσκονταν ήδη στη δισκοθήκη, οι Queen και οι Radiohead ήταν αφίσες στο διπλανό δωμάτιο. Ποια θα ήταν όμως η καθοριστική (μουσική) συμβολή που, αρκετά χρόνια αργότερα ελέω της επιμονής ενός αδελφικού φίλου, θα με άφηνε με το στόμα ανοιχτό, τόσο που θα ήθελα να έχω βρεθεί μπροστά σε αυτή την αποκάλυψη πολύ νωρίτερα; Ο Isaac Hayes θα εισέβαλε στη ζωή μου με δύο τρόπους: μέσω του South Park και -κυρίως- μέσω του Hot Buttered Soul. Ενός άλμπουμ που θα μου άνοιγε τα μάτια στο τι έχει υπάρξει στο παρελθόν και στο πως αυτό μπορεί να διαμορφώσει μουσικά το παρόν και το μέλλον μου ως ακροατή.
ToSofoPaidi (blanketed by static)
Sad Lovers and Giants – Epic Garden Music
Midnight Music (1982)
Για ενα σωρό λόγους έτυχε οι πιο αγαπημένες μουσικές μου προτιμήσεις να προέρχονται από το δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1970 και από ολόκληρη την δεκαετία του 1980. Το Epic Garden Music κυκλοφόρησε το 1982, ενάμιση χρόνο μετά την γέννηση μου και έμαθα την μπάντα σίγουρα αρκετά χρόνια μετά τα 16 μου. Το όνομά της τόσο ιδιαίτερο, το εξώφυλλο του ντεμπούτου album της ξεχωριστό και ένας ήχος γεμάτος υπέροχα νεοκυματικά ηχοχρώματα. Μπορεί η μεγάλη τους επιτυχία Things We Never Did να είχε προηγηθεί, αλλά όπως και να το κάνουμε το Epic Garden Music είναι απολαυστικό από την αρχή ως το τέλος.
geosonic (Night Stroll)
Ryuichi Sakamoto & David Sylvian – Heartbeat
Virgin America (1992)
Την εποχή που έκλεινα τα sweet sixteen, φλερτάροντας ήδη με διάφορες dark, new wave, goth ακόμη και punk garage μορφές κι όχι μόνο, ο Ryuichi Sakamoto κυκλοφορούσε αυτό το άλμπουμ το οποίο είχε μέσα και το ομώνυμο τραγούδι με τη φωνή του David Sylvian. Δεν ξέρω αν θα άλλαζε κάτι στην ποιητική μελαγχολία εκείνης της εποχής μου, σίγουρα όμως θα ερωτευόμουν πολύ νωρίτερα τη μουσική του Ryuichi Sakamoto, ίσως με τον ίδιο επιδραστικό ρόλο όπως του David Bowie ή του Nick Cave τότε. Ο Ryuichi Sakamotο αναμφίβολα χρωμάτισε κι εξακολουθεί πολλά όνειρα που έζησαν και θα ζήσουν και θεωρώ εξαιρετική συγκυρία το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα γνώρισα τη μουσική του κάνοντας προπόνηση σε μια σχολή… Kung fu. Απρόσμενες μουσικές συναντήσεις που κρατούν ακόμη.
Βερονίκη (Cinematic talks)
Tool – Ænima
Zoo Entertainment (1996)
Τα 16 μου ήταν το 1996 και μερικοί από τους αγαπημένους μου δίσκους ever βγήκαν εκείνη τη χρονιά και τους έζησα, από ελληνικά πχ το Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι και το Έγινε η απώλεια συνήθειά μας, μέχρι ξένα όπως το Dust των Screaming Trees, το No Code των Pearl Jam και το Load των Metallica. Αργότερα με τα χρόνια άκουσα πολλές δισκάρες που είχαν βγει εκείνη τη χρονιά, όπως το Root των Sepultura, το Antichrist Superstar του Marilyn Manson, το Endtroducing του DJ Shadow και το υπέρτατο Dead Cities των Future Sound of London. Αν γυρνούσα πίσω θα έλεγα στον 16χρονο εαυτό μου να ακούσει τον καλύτερο δίσκο εκείνης της χρονιάς, το Ænima των Tool που έμαθα 3-4 χρόνια αργότερα ως φοιτητής. Οι Tool είναι life changing μπάντα και ίσως αν τους είχα μάθει τότε στα ντουζένια τους όντας έφηβος, θα είχα σίγουρα ακόμα μεγαλύτερη πώρωση με τη μουσική από πιο μικρή ηλικία. Τώρα το πώς θα μπορούσε ο έφηβος Νίκος να ξεπεράσει το σοκ όταν θα πρωτοάκουγε τον στίχο “How can this mean anything to me if I really don’t feel anything at all?” είναι μια άλλη ιστορία.
Νίκος Ταλεμόπουλος (Άγρυπνοι στην Αθήνα)
Ornette Coleman – The Shape of Jazz to Come
Atlantic (1959)
Έχεις ήδη μάθει και ακούς κλασσικά τζαζ, έστω κι από αυτά που παίζει το SevenX. Ψάξου στο ραδιόφωνο, αλλά δύσκολα θα πετύχεις αυτό το θαύμα. Φρη τζαζ την ονόμασαν. Ο τυπάς λέγεται Ορνέτ Κόλεμαν (και σου λέω πως θα τον ακούσεις σε πολύ κυριλέ μέρος) και θα πάθεις πλάκα. Ναι ναι, οι αγαπημένοι σου Σουηδοί, οι Refused θα εμπνευστούν και θα ονοματίσουν σχεδόν με τον ίδιο τρόπο έναν από τους αγαπημένους σου δίσκους. Θα τον θυμάσαι αυτόν το δίσκο όταν πρέπει, μην ανησυχείς καθόλου για το μέλλον…
ΠιΖήτα (HUMBA!onair)
The Feelies – Crazy Rhythms
Stiff Records (1980)
To 1980 κυκλοφορεί το ντεμπούτο άλμπουμ των Αμερικάνων the Feelies με τον χαρακτηριστικό τίτλο Crazy Rhythms. Ακόμα και σήμερα, μετά από 46 χρόνια ακούω το ομώνυμο κομμάτι που κλείνει το άλμπουμ αυτό και δεν μπορώ να το χορτάσω, πόσο μπροστά για την εποχή του ήταν!
Νίκος Κασαπάκης (Perfect Disaster)
Manu Dibango – Soft and Sweet
Garima Records (1983)
Και τώρα ταξιδεύουμε στον χρόνο για να συναντήσουμε τους 16χρονους εαυτούς μας! Επιβιβαζόμαστε λοιπόν, σε χρονομηχανές και ο καθείς στη χρονιά του! Εμένα θα με βρεις κάπου στο 2005, ανάμεσα σε γέλια και ανησυχίες, φιλοσοφικές, υπαρξιακές, μουσικές και ταυτόχρονα, σε μια απότομη βουτιά στον ωκεανό που είναι η πραγματικότητα της ενήλικης ζωής. Ίσως τα 16 να είχαν μια πιο γλυκιά κι ανάλαφρη χροιά, αν ηχούσε στ’ αυτιά μου το μελωδικό σαξόφωνο του Manu Dibango στο λίγο “διαφορετικό” από τα συνηθισμένα album του Soft and Sweet.
γκριζΟψαρο (Cinematic talks)
Samsara Blues Experiment – Long Distance Trip
World in Sound (2010)
«Χαλάρωσε και άκου αυτό το σιντί». Αυτό θα έγραφα στην μπροστινή όψη και θα μου το χάριζα. Στα δεκαέξι, το 16 είναι απλά ένας αριθμός. Ίσως αυτό το CD να σκονιζόταν μαζί με τις υπόλοιπες αντεγραμμένες κόπιες στο ράφι που ακουμπούσαμε τα εφηβικά μας όνειρα. Χρόνια μετά με αυτόν το δίσκο κατάφερα να ξεσκονίσω κάτι από αυτό το παλιόραφο. Χρόνια πολλά Music Society, ευχές να μην σκονιστείς ποτέ.
Error Mode (Time Error)
The Pogues – Red Roses for Me
Stiff Records (1984)
Υπάρχουν album που καθορίζουν το πως θα ακούμε μουσική για ό,τι θα κυκλοφορήσει ΜΕΤΑ από αυτά. Και υπάρχουν και album που καθορίζουν το πως θα ακούμε μουσική για ό,τι κυκλοφόρησε ΠΡΙΝ από αυτά. Υπάρχουν τα album που ακούς το μέλλον και τα album που ακούς το παρελθόν. Τέλος, υπάρχουν album τα οποία χρειάζονται χρόνο και album τα οποία σου δίνουν χρόνο. Τo Red Roses For Me, είναι ένα album, νεαρέ μου ακροατή που είναι και θα είναι σε πάρα πολλούς χρόνους για πολλά χρόνια ακόμα.
βα.αλ. (Ανθρακωρηχείο)
The Beach Boys – Pet Sounds
Capitol Records (1966)
Στα δεκαέξι φαίνεται να είναι πιο πιθανή η σκέψη να φανταστείς τον ενήλικο εαυτό σου. Να καθίσεις και να φανταστείς μια εξιστόρηση του μέλλοντός σου. Επιστρέφοντας τώρα στο μέλλον είναι αδιανόητο να φανταστείς τί θα άλλαζε αν έπραττες κάτι διαφορετικά. Τι θα συνέβαινε λόγου χάρη αν είχες ακούσει στα δεκαέξι μια μουσική που άκουσες μετά τα είκοσι; Σίγουρα δεν θα μπορούσες με κανέναν τρόπο στα δεκάξι να εκτιμήσεις την πληρότητα των Παραλλαγών για τον Γκόλντμπεργκ. Από την άλλη πραγματικά λυπάμαι που στον ανθό της εφηβείας δεν άκουσα το Πετ Σάουντς. Αυτά τα δεκατρία τραγούδια που περιγράφουν τόσο αδρά τη συναισθηματική (ψυχική και νοητική) αντίφαση ενός δεκαεξάχρονου που θέλει να φανταστεί τον εαυτό του ενήλικα, ενώ ταυτόχρονα συμβαίνει το ανάποδο: περιγράφουν την αντίφαση ενός ενήλικα που επιθυμεί την αθωότητα ενός εφήβου. Πόσο όμορφη θα ήταν αυτή η απροσδιοριστία να είχε φτάσει στα αυτιά μου τότε. Η μουσική να είναι τόσο ικανή να ταιριάξει στη χαοτική εγκεφαλική κατάσταση ενός δεκαεξάχρονου που δεν μπορεί να εξηγήσει τη χαρμολύπη με λόγια. Είναι τελικά αυτές οι φωνές μέσα στο κεφάλι του Μπράιαν Γουίλσον που καταφέρνουν να εξηγήσουν τα πράγματα. Και όπως είπε πολύ παλιά ο μεγαλύτερος έφηβος όλων των εποχών: Τελικά άρχισα να θεωρώ την αναταραχή του μυαλού μου ως ιερό πράγμα (Αρθούρος Ρεμπώ, Η Αλχημεία του Λόγου).
Ανδρέας Ζαβιτσάνος (Underground Railroad // Παλιές Κοροπούλες)
The Ex + Tom Cora – Scrabbling at the Lock
Ex Records (1991)
Είμαι δεκαεξάρης και σας γαμώ τα λύκεια!
Έχεις πολλά να μάθεις ακόμα, μα έχεις μέλλον (λαμπρό δεν ξέρω αν θα είναι, μα οπωσδήποτε ενδιαφέρον).
Καλά μας τα παν και άλλοι αυτά.
Βούλωστο βρε μαλάκα και άκου, δε θέλω να σου κάνω κατήχηση, ούτε κνίτης είμαι, ούτε θρησκευόμενος, μόνο πάρτο και άκου.
Τι ‘ναι αυτό ρε συ;
Δίσκος βινυλίου 33 στροφών, τον βάζεις στο pick up που σου φερα και ξαφνικά ξεπετάγεται μια πανσπερμία οργής, ήχων, μια θάλασσα μικρή…
Πάλι Σαββόπουλο μου τσαμπουνάς ρε;
Εν τη ρύμη του λόγου…
Να και τα αρχαία, από τότε κρατάει η σκούφια σου.
Καλά κορόιδευε εσύ, λοιπόν άσε τα σάπια και τις εφηβικές ειρωνίες και βάλε το album. Α και μη σε σκαλώσει το βιολί, να θυμάσαι πως και οι Velvet είχαν από δαύτο. Κυρίως όμως μην ξεχνάς πως κάποτε θα αλλάξεις, αλλά μερικά πράγματα δε θα τα ξεπεράσεις ποτέ. Σαν άλλος Μωυσής λοιπόν σου λέω πως μια από τις 10 μουσικές εντολές είναι: άκου Ex και δε θα το μετανιώσεις, δε θα σε προδώσουν ποτέ, είτε είσαι 16 είτε 44.
Έγινε, thanks ρε!
Α, μαλάκα να σου πω, τι ωραίο εξώφυλλο είναι αυτό ρε συ. Που να δεις και το περιεχόμενο, όσο για τον τίτλο έλα αύριο που θα ‘χεις εκσπερματώσει -μουσικά μιλώντας- να σου πω τι εστί Peter Hammill (ο νονός του δίσκου).
Σπύρος Καλετσάνος (Noir)
Radiohead – OK Computer
Parlophone (1997)
Το OK Computer βγήκε λίγους μήνες αφότου έκλεισα τα 16 αλλά μου πήρε 5-6 χρόνια να κάτσω τελικά να ακούσω ολόκληρο το άλμπουμ κι όχι διάσπαρτα κομμάτια. Γιατί; Πόσο κρίμα που δεν μπήκα νωρίτερα στη μαγεία και το μεγαλείο ενός από τους καλύτερους δίσκους που κυκλοφόρησαν ποτέ στον πλανήτη! Και φυσικά ούτε μου πέρασε από το μυαλό να πάω στο live τους στο Λυκαβηττό το 2000 κι η ζωή τα έφερε να μην έχω δει ποτέ συναυλία αυτής της τόσο αγαπημένης μου μπάντας… Πήγε όλο λάθος!
Κορίνα (Pop the posers)
The Edgar Broughton Band – The Edgar Broughton Band
Harvest (1971)
Σε καταλαβαίνω, νεαρέ… είσαι στην 16άρικη φάση σου, μέταλ, πανκ και ετοιμάζεσαι σιγά σιγά να γνωρίσεις την rave κουλτούρα, έχεις κάτι κολλητούς μεγαλύτερους που συχνάζουν στο FAZ και σε ψήνουν. Άκου όμως αυτό το ΔΙΑΜΑΝΤΙ, και ειδικά το πρώτο κομμάτι. Θα πάθεις πλάκα. Δεν είναι σαν άλλα άλμπουμ εκείνης της περιόδου που δεν πολυγουστάρεις ή δεν γουστάρεις καθόλου. Άκου το και θα με θυμηθείς…
Sotrek (HUMBA!onair)
Carter U.S.M. – 30 Something
Rough Trade (1991)
Στα 16 μου, ήμουν μόνο Thrash/Death Metal, με μία γενναία δόση βρετανικού punk και oi!, οπότε θα ήταν ψιλοαδύνατον να πιάσω τους Carter εν γένει, πέρα από το μουσικό του ζητήματος. Παρ’ όλα αυτά, θα μου πρότεινα ανεπιφύλακτα το 30 Something, διότι αφ’ ενός δεν ξέρεις ποτέ κι αφ΄ετέρου θα συνέβαλε σίγουρα στο ταχύτερο μουσικό εκπολιτισμό μου, ο οποίος άρχισε τελικά στα 19… Μέχρι τότε, αναζητούσα την “αλητεία” στα ακούσματα μου, αλλά εάν έριχνα μία αυτιά, ίσως (όχι σίγουρα) να καταλάβαινα και την δική τους (ή τουλάχιστον ότι αυτή υπάρχει και σε κάτι μη θορυβώδες και μελωδικό). Αυτό το album είναι για Anytime, Anyplace, Anywhere (που λέει και το κομμάτι εντός αυτού).
D.C. Murphy (Argy Bargy και Λουλάς)
Harvey Mandel – Cristo Redentor
Philips (1968)
Ήταν 1968 όταν ο Harvey Mandel κυκλοφόρησε το πρώτο του solo album, Cristo Redentor. Μολονότι από τα 15 μου, 1978, είχα εντρυφήσει στην μουσική του Frank Zappa, χρειάστηκε να πάω 30 χρονών, 1993, για ν’ ακούσω αυτό το αριστούργημα. Άλλες εποχές τότε, δεν υπήρχε internet, ότι μαθαίναμε ήταν από ανθρώπους που ταξίδευαν εξωτερικό και κάποιους μυημένους δισκοπώλες. Η πλάκα είναι ότι το Hot Rats του Frank Zappa, το οποίο κυκλοφόρησε ένα χρόνο μετά, 1969, το είχα ήδη λιώσει από κασέτα …όσοι φίλοι αγαπούν την μουσική με στοιχεία jazz fusion η απλώς progressive rock θα το λατρέψουν. Ναι, αυτόν τον δίσκο θα ήθελα να τον έχω ακούσει από τα 16 μου. Είναι ο δίσκος που συμπληρώνει το Hot Rats, ελπίζω να μην θεωρηθεί ασέβεια αυτό…
Κωνσταντίνος Γυπαράκης (Κλέφτης πολύτιμων πλίνθων)