Νίκος Ταλεμόπουλος – Άγρυπνοι στην Αθήνα
Junius – Black Sarcophagus
Οι Junius έβγαλαν επιτέλους το ‘Eternal Rituals for the Accretion of Light’ με τον οποίο κλείνουν μια τριλογία με θέματα όπως μετενσάρκωση, near death experiences και οι ιδέες του Immanuel Velikovsky.
Μιλάμε για τον πρώτο μεγάλο δίσκο της χρονιάς

Δημήτρης Δελής – Honky Tonk Lagoon
Mike Oldfield – Ommadawn
Στις 20 Γενάρη κυκλοφόρησε ο καινούριος δίσκος του Mike Oldfield τρία χρόνια μετά το Man on The Rocks του 2014.Στο παρελθόν ο Oldfield έχει προσφύγει πολλές φορές σε επανηχογράφηση και διασκευές του μεγάλου του αριστουργήματος Tubural Bells (τουλάχιστον 3) και φέτος αποφάσισε να κυκλοφορήσει την συνέχεια ,του για πολλούς καλύτερου του δίσκου,του φανταστικού Ommadawn του 1975. Ετσι κυκλοφόρησε το Return to Ommadawn με ένα κομμάτι σε κάθε πλευρά ,κατι που έχει να κάνει απο το Incantations του 1978 και παίζοντας μόνος του όλα τα όργανα (ακουστικές και ηλεκτρικές κιθαρες,μπάσο,keybords,μαντολινο,γιουκαλίλι,μπάντζο κ.α).Πρόκειται για έναν πάρα πολυ όμορφο δίσκο και μια μεγάλη επιστροφή του Oldfield στο progressive rock..
Και επειδή στο Youtube δεν έχει ανεβεί κάτι ακόμη… τι άλλο? Ommadawn Live

Γιώργος Χούλλης – Unbalanced Pieces
Billy Corgan – To Love Somebody
Η πασίγνωστη επιτυχία των Bee Gees σε μία downtempo Shoegaze μορφή απο τον Billy Corgan που γεννήθηκε σαν σήμερα πρίν 50 χρόνια. Ορισμένοι μπορεί ν’αναγνωρίσουν και την φωνή του Robert Smith των Cure στο refrain

Κάλλη Συνοδινού – Ηλεκτρική Εδέμ
Punishment Of Luxury – Obsession
Το 1979, το δώρο για ένα (μέτριο) απολυτήριο λυκείου, ήταν ένα περίπου road trip ΜΕ τον μπαμπά, στην Αγγλία για να δούμε παλιούς φίλους (του μπαμπά). Οι παράξενοι φίλοι του σχεδόν παράξενου μπαμπά με μύησαν στην πρώτη μου abnormal συναυλία, σ’ ένα χώρο απ’ όπου μόνο gargoyles και φαντάσματα έλειπαν. Είμαι σίγουρη ότι αν έβλεπα τώρα τα ονόματα των γκρουπ θα αναγνώριζα τα περισσότερα, τότε όμως μόνο τους PiL είχα απλώς ακουστά, μιας και το punk είχε ήδη υπάρξει, αλλά αυτοί που έμαθα για τα καλά και δεν ξέχασα ποτέ, ήταν οι PuL. Σε μόνιμη κατάσταση σχιζοφρένειας, με τα πρόσωπα βαμμένα σαν θεοί του πολέμου και μ’ ένα κομμάτι που κυριολεκτικά με κράτησε παγωμένη. Dead bodies don’t betray you. They never try to scream.

Aλεξάνδρα Θανέλλου – Η Καλή και η Ανάποδη
Roky Erickson – Burn the flames
Μιας και η εκπορευόμενη από το Τέξας ροκ ψυχεδέλια μας έχει κατακλύσει τον τελευταίο καιρό…
So burn, burn the flames
Never to expire

Πι Ζήτα – #HUMBAonair
All Them Witches – Internet
Οι All Them Witches στο τραγούδι “(Guess I ‘ll Go Live on the)Internet” από το φρέσκο δίσκο τους Sleeping Through The War. Το τραγούδι ακούστηκε ως κατάλληλη συνοδεία σε σχολιασμό για τη διαβόητη “ανατροπή του αιώνα

Andycapp & Sotrek – #HUMBAonair
Massilia Sound System – Lo Micro Es Romput
To HUMBA! το έπιασε η άνοιξη ελπίζουμε κι εσάς ακούγοντας κομμάτια σαν κι αυτό

Latcho Drom – Latcho Drom
José Romero – Piano Flamenco
Από τους πρώτους και σημαντικότερους μουσικούς που χρησιμοποίησαν το πιάνο στο φλαμένκο εμπλουτίζοντάς τα αμφότερα με νέα δυναμική.
https://www.youtube.com/watch?v=nohrjMvK6b8

Σπύρος Καλετσάνος – Noir
Pearls Before Swine – Balaklava
Ο τύπος που ευθύνεται για το παρακάτω αριστούργημα, αλλά και για αρκετά ακόμα που προηγήθηκαν και ακολούθησαν και φέρουν το (εκπληκτικό, παρμένο από τη βίβλο) όνομα μαργαριτάρια εμπρός των χοίρων, μόλις έγινε 70 χρονών (8/3). Ο Tom Rapp υπήρξε κάποτε, η αόρατη και χαμηλών τόνων εκδοχή των Dylan & Cohen (όχι τυχαίες οι αναφορές). Απλός, μοναχικός, συνεσταλμένος, ιδιοφυής, είναι κάποιες λέξεις που τον χαρακτηρίζουν και φυσικά μουσικός αλλά και ποιητής. Με μια μικρή δισκογραφική πορεία στο χρόνο (67-73), θα μείνει στην ιστορία και στις καρδιές κάποιων λίγων, για τα πανέμορφα τραγούδια του, τους εσωτερικούς και συμβολικούς του στίχους, την γλυκιά και λίγο ψευδή φωνή του και τα καταπληκτικά εξώφυλλα-πίνακες που έβαζε στους δίσκους του. Αν δεν γνωρίζετε τον εν λόγω τύπο και το έργο του, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και ανακαλύψτε τον. Το Balaklava είναι μια καλή αρχή!

Ορίστε και όλο το playlist!